Vandaag was de eerste echte “werkdag”, the so called introduction day. Daar er gister ook 6 Noorse studenten zijn gearriveerd, hadden we deze dag gezamenlijk. Erg leerrijk voor Dane en mij want zij zijn al 4 weken in Botswana en hebben 3 weken stage in Molepolole gedaan.
We werden opgewacht door mijn matron (een soort opzichter, een gezellige, oudere, traditioneel gebouwde en geklede dame) van het hostel waar ik slaap en de verantwoordelijke van de keuken voor uitleg over lunchpakketten. Ook werd er toch wel subtiel duidelijk gemaakt dat men het zeer op prijs stelde dat wij alles zouden proeven en dat we geen maaltijden zouden overslaan. KFC zal het gaan voelen ;-)
Mr. Edward Madondo en Mr. Zibani Zagai hebben zich bij ons gevoegd en toen moest iedereen zich voorstellen. Dit werd met vol enthousiasme gefilmd met de GSM en alles moest goed zitten (zelfs de gordijnen). Leuk om te zien hoe blij ze zijn met onze komst!!! Natuurlijk mochten ook onze Tsetswana naam niet ontbreken en deze worden toch steeds met veel gelach onthaald! Kan ook niet anders, Dane, the sheppard, Modise met zijn harem van 7 blonde dames!!!
Daarna hebben we een tour gekregen door de gebouwen en zijn we zowat elk kantoortje binnen gestapt en hebben we heel wat mensen begroet: dumela! Ook de principal hebben we (weer) ontmoet en we werden telkens opnieuw hartelijk onthaald!
Dan hebben we het pc-lokaal bezocht, onze school mag super blij zijn met wat ze hebben! Hier staan wel 25 computers, op tafeltjes bijeengehouden door bakstenen. En van die 25 computers gaan er misschien 4 van op het internet en dan moet je nog geluk hebben dat de verbinding behouden blijft! Facebook is verboden (mss toch ook handig bij ons in Genk op school?) en er mag ook niks geprint worden wat niet met school te maken heeft.
Toen was het ziekenhuis aan de beurt. En daar was de cultuurshock!!! Dane en ik waren heel erg onder de indruk van wat we te zien kregen. Overal wachtende mensen, binnen, buiten, op banken, op de grond,… Het was er overal vies en vuil, het gebouw is vervallen, er wordt zo weinig onderhouden, overal zijn er dingen kapot.
We werden aan verschillende mensen voorgesteld en we hebben een uur doorgebracht op een kantoortje. Dat was enkel erg aangenaam omdat er airco was, maar verder is dat uur niet veel gezegd. Dat is hier echt typisch! Dane ergert zich wel dat als je een vraag stelt, je nooit direct een antwoord krijgt. Er wordt heel veel gezegd, maar het is zelden to the point! Alles duurt dus erg lang… Maar we passen ons aan! We wandelen zelfs al zoals de Afrikanen hier, slenteren op die sletsen!!! J
Qua afdelingen hebben we eigenlijk enkel de Accident & Emergency (spoed) gezien. Maar dat was verschrikkelijk schrijnend! Zoveel mensen, die zitten daar uren te wachten, het is er vies, er is nauwelijks materiaal, er zijn hokjes, gescheiden door een vies gordijn en daar liggen ze per 2 in. Eén hokje is zelfs voor ALLE kinderen, allemaal opgepropt en hoesten tegen elkaar op. Hokje 1 werd vrijgehouden voor reanimaties, maar het materiaal wat er stond was zo vies,… Zoveel mensen en dan zit er 1 dokter achter een bureautje gewoon kei luid te bellen en te lachen. Dane en ik moesten ons beide inhouden om er niet op af te vliegen! In het hokje van de kids, was er een baby zo hard en onophoudelijk aan het hoesten dat hij zowat blauw werd en ernaast lag er een baby met een hoofdje zo groot als een vuist. In België zou zo’n kindje direct in een couveuse liggen…
Ik ben toch even naar buiten moeten gaan om de indrukken te verwerken, het huilen stond me nader dan het lachen. Ook Dane was er helemaal stil van. Achteraf kwam er ook een soort kwaadheid opzetten, misschien een stuk uit onmacht? Maar waarom laat men het soms ook zo ver komen? Waarom word een balie niet afgeveegd? Waarom wordt er in een kast met steriel materiaal, het gebruikte materiaal op de onderste plank gelegd? Waarom staan er 2 kamers volledig vrij en worden toch alle kinderen van 0 tot 18 jaar in een door gordijnen gescheiden hokje van 2x2m gestopt? Ik wil nu niet het hele ziekenhuis en hun systeem de grond in boren!!! Maar dit kwam gewoonweg even in me op.
Ik ben zeer benieuwd hoe het werken daar zal meevallen. De laatste 2 weken van onze stage zullen doorgaan in het ziekenhuis en de A&E zit er ook bij voor 2 dagen. Spannend!
Ons bezoek hebben we moeten onderbreken voor de lunch, om daarna weer terug te gaan want we moesten allemaal een troath swap laten nemen (keel uitstrijkje). Om te mogen stage lopen op bepaalde afdelingen moet je vrij zijn van keelinfecties, vandaar de test. Maar dat ging niet zo gemakkelijk als in België. Rond een uur of 11 was al bekend dat we dus met 8 personen die test moesten doen en om 15u waren de swaps er. Maar dan moesten we ons nog registreren met onze paspoorten, waarna je een cursusblad papier kreeg met een nummer en een stempel (je nschrijvingsbewijs), dan een sample laten nemen (die swap werd wel heel erg diep in onze keel geduwd, brrrr), dan weer wachten op controle van de papieren met onze steriele swaps in de hand, dan met z’n allen naar het labo, dan wachten op de stickers, dan één voor één naar de balie om een sticker op je swap te plakken en af te geven en toen zat het er eindelijk, om 16u15 op! Dat is haast ondenkbaar bij ons!
Ondertussen had ik het zooooo warm in mijn uniformke! Ik ben er toch serieus over aan het nadenken om zo’n uniform als hier aan te schaffen! Ziet er niet alleen leuker uit, maar lijkt me ook een stuk frisser!!! J
Stommerik als ik ben, had ik natuurlijk ook niet genoeg water voorzien! Er staat een tap in de kantine, zo eentje met zo’n grote fles erop. Ik had gister gevraagd of dit drinkbaar en veilig was voor ons. Natuurlijk een grote JA. Dus ik een fles gevuld en ondanks het chloorachtige geurtje toch leeg gedronken. Maar nu heb ik al de hele dag last van diarree (sorry voor dit leuke detail)! Ik drink dus niet meer van die tap!!!! Met als gevolg dat ik de hele dag dorst had!!! Lang leven mijn buurvrouw die blikjes verkoopt. Maar na 2 cola’s heb je nog altijd dorst bij die warmte!!!
Dus toen we om 16u30 eindelijk klaar waren zijn Dane en zijn blonde harem snel naar the mall gegaan! Blijkbaar was het payday vandaag, dus toen ik even naar de bankautomaat wilde, betekende dit dat ik 45min in de brandende zon moest wachten. Ik heb netjes mijn beurt afgewacht terwijl de anderen zich te goed deden aan een pizza. Toen ik dan eindelijk een automaat voor mij had, bleek dat geen een van mijn 2 kaarten werkten! Merci KBC en merci Fortis! Ik kon wel janken! Daar sta je dan, in Afrika, met nog 80pula op zak (8euro)!!! Gelukkig heeft Alex thuis direct zijn tanden erin gezet en morgen zou het moeten gaan lukken! Merci lieverd!!! X
Dan op zoek naar water, maar wat een slagveld!!! Doordat het payday was, gaat iedereen massaal boodschappen doen en geld uitgeven. We zijn in 2 supermarkten geweest en nog op nippertje 2 flessen water kunnen vinden. Helaas niks meer gekoeld, maar bon, dat warmt hier toch zo op. Het leek wel alsof de hele winkel was leeg geplunderd! Niet normaal en dan weer dat wachten hé, aan de ellenlange rijen aan de kassa.
Terug op IHS was het tijd voor het avondeten. Met een bang hartje voor wat het nu weer zou zijn, ging ik er toch naar toe. Dane heeft zich er niet eens aan gewaagd. Ik wel. En wat een geluk!!! Mama, mama, het leek wel fufu!!!!!! Ik heb net als 10 jaar geleden met mijn handen gegeten, fufu met soup!!! Het vlees en de groenten heb ik echter wel laten liggen, dat was echt niet lekker. Maar dat fufu-achtig spul was zo lekker! Nostalgie!!! Heerlijk!
Het is nu 22u en ik ben klaar met verslagen typen en orde op zaken te stellen. Ik ga nu nog snel even naar het pas ontdekte, “geheime” plekje aan het hek van de school en dan kan ik dit nog snel even online zetten! Want hihi, we hebben gratis internet ontdekt daar!!! ;-)
En dan naar bed, want morgen begint de stage in de wijkkliniek! Spannend!
Na mijn gestoef over de oh zo relaxte dag, moet ik toch nog even iets kwijt… Zo heerlijk Afrikaans! Nadat ik het hotel had verlaten, realiseerde ik me dat we helemaal geen water of zo hadden gekocht en er dus niks meer te drinken zou zijn tot maandag. Daar wij hier niet zomaar van de kraan kunnen drinken, gingen we toch nog maar langs the mall om te zien of er nog iets te vinden was. IJdele hoop natuurlijk, want ja, ook hier is zondag een (welliswaar halve) rustdag. Och ja, ik zal op het internaat toch wel iets vinden hé J.
Op de terugweg kwamen we natuurlijk langs de hier zo geliefde Kentucky Fried Chicken (ja, dit keer de enige echte). Daar Dane niet zo’n zin had om zich aan de “pappa” te gaan wagen, ging hij zich te goed aan KFC. Het bestellen liep echter niet van een leien dakje, zodoende dat we heel erg lang moesten wachten en hij uiteindelijk buiten ging met een wel heel erg volle zak.
Op weg naar het internaat kende ik mijn eerste “k*t”moment (sorry voor de woordkeuze). We liepen richting zebrapad en kwamen langs een groepje jongeren. Daar je die hier heel veel hebt, let je er niet zo op. Totdat ik eentje aan mijn rugzak voelde trekken. In een reflex draaide ik me om en riep “hey”. Blijkbaar voldoende om hem schrik aan te jagen, want hij was zo weg. Toch voelde ik me niet op mijn gemak en ook Dane voelde de spanning. Dus in een snel tempo zijn we door gelopen. In mijn angst heb ik mijn rugzak op mijn buik gehangen en mijn kleine zakmesje gepakt. Na 2 minuten moesten we er al om lachen. Zie je me al lopen? Een blanke, spierwitte dame met een rugzak op de buik en een mini zakmesje in de hand en daarnaast een stoere blanke kerel met een grote zak KFC!!! Hilarisch!!!
Nu wil ik het thuisfront geen schrik aanjagen! Het viel allemaal reuze mee! De kerel die aan mijn tas trok is ons niet gevolgd, er is helemaal niks gebeurd en dat zou ook niet gebeurd zijn want er loopt daar heel veel volk rond!!! Ga nu niet doemdenken! We zijn heel voorzichtig, lopen niet in het donker over straat (wel op het internaat, maar daar kom ik dadelijk aan), we zoeken geen gure plaatsen op en we letten erg op onze spulletjes!!! Don’t worry dus!!! Ik denk dat ik harder geschrokken was dan dat er echt iets aan de hand was. Doordat zoveel mensen steeds zeggen dat je moet oppassen, word je soms een beetje paranoia geloof ik ;-)
Dus, waar waren we… Ja, met een zakmesje en een grote zak KFC in de hand, richting internaat (vanaf IHS van Institute Of Health Sciences, want dat typt sneller). Het begon te schemeren en dat is hier een teken dat het erg snel donker wordt. Toen we bij IHS aankwamen was het zo goed als donker, en dat viel nog eens extra op… want er was geen elektriciteit. Toen we ’s middags kwamen eten was deze al uit gevallen, maar blijkbaar was de oplossing nog steeds niet gevonden! De wegen, de gebouwen, de kantine, alles, maar dan ook alles was in duisternis gehuld. Dus zijn we op de eerste de beste bank gaan zitten en heb ik Dane “geholpen” met zijn KFC. Als dat zo door gaat, kom ik kakelend terug thuis joh J
Op weg naar onze kamers kwamen we veel studenten tegen, maar wie precies durf ik niet zeggen… in het donker kan je ze hier gewoonweg niet herkennen! Gelukkig herkennen zij ons wel en zo ontmoetten we Witness, de student die vorig schooljaar bij ons in België was. Het voelde fijn om een bekende tegen het lijf te lopen!
Dane heeft me uiteindelijk naar mijn kamer gebracht (de gentleman!). Toch niet simpel zo alles in het donker doen, maar net toen ik alles klaar had om me te gaan douchen, ging het licht weer aan! Super!
Ondertussen is het 21u en zit ik in pyjama op bed. Daar we morgen weer om 7u aan het ontbijt moeten zitten en ik voel dat ik toch nog wat uurtjes in te halen heb, ga ik zo in bed kruipen. Het is wel super warm op de kamer en de fan draait overuren. Maar goed dat de elektriciteit terug is, toch wat koelte door dat ding!!!
Overdag gaat de temperatuur over de 40 graden, zelfs de studenten hier zeggen dat het abnormaal warm is voor dit moment! Puffen dus! En veel drinken en zodoende veel naar de wc lopen… Maar dat is alleen maar goed, zeker na al die KFC-achtige dingen ;-)
Vanmorgen waren we, zoals het nette studenten behoort, mooi op tijd aan het ontbijt: 7u! Maar grrrrrrrrr, dat viel tegen! Ieuw, met een hoofdletter (sorry voor de mensen die het mss met veel liefde hebben klaar gemaakt). Het was pourage (pap0 maar van wat is nog een raadsel. Het was een bruin-grijze brij in een metalen bak. Als je tegen de bak duwde trilde de pap helemaal, een vreselijk aanzicht. Maar dapper als ik was, nam ik toch een flinke lepel (ook wel omdat mijn maag om eten vroeg natuurlijk :-)). Het was echter echt niet lekker, flauw, raar. Dus een net zo'n grote lepel suiker erover en toen kreeg ik het enigszins binnen. Maar eerlijk... niet voor herhaling vatbaar! Dat zal wennen worden als dit de komende 6 weken op het menu staat.
Om 8u30 vertrokken Dane en ik dan maar al op pad. Eerst richting Spar (ik moet er nog steeds om lachen 'My Botswana Spar') om toch maar wat ontbijt te fixen. Nog wat water ingeslagen en op zoek gegaan naar internet. Het eerste hotel was enorm duur en men kon er ook enkel binnen zitten, hier ben ik snel weg gegaan!!! En maar goed, want aan de overkant van de straat hebben we ons 'paradijsje' gevonden!!! Een hotel met internet voor een schappelijke prijs en een zwembad waar we gebruik van mogen maken als we iets drinken uit de poolbar. Zo gezegd, zo gedaan! Nadat we de voormiddag hier op het terras hadden doorgebracht, zijn we terug naar de school gewandeld om te eten. Dit viel wonderwel weeral goed mee! Misschien omdat ik me voorbereid had op het ergste? Rijst met kip en een sausje en koude rode bieten. Niet slecht, zeker niet!
En dan snel snel naar de kamer, de bikini ingepakt en als de sodemieter terug naar dat hotel!!! En daar heb ik heerlijk, de hele middag aan het zwembad gezeten met een goed boek en een frisse cola. Genieten ten top!!! Dane heeft zowat de hele middag liggen slapen op een ligbed. Dit hadden we beiden echt even nodig!
Het is hier nu 17u30 en we zitten nu nog even binnen in het hotel de laatste mailtjes en zo te checken. En dan gaan we maar weer terug naar de school. Eens kijken of er al iets meer bekend is over onze stage en zo, want het is nog spannend afwachten wat er allemaal gaat komen.
Om 7u ben ik opgestaan en na een kattenwasje zijn Dane en ik de straat op gegaan, op zoek naar water, want we hadden zo’n dorst!!! En leuke wandeling en direct een eerste kennismaking met het ziekenhuis waar de school bij gelegen is. Nadat we wat drinken gevonden hadden, hebben we een wandeling gemaakt door het ziekenhuis. No shit, wat een omgekeerde wereld. Open gangen met overal deuren naar zaaltjes, in de gangen liggen de patiënten met een matrasje op de vloer. Iedereen loopt er door elkaar, ook al is het slechts half 8 ’s morgens. De ambulance ziet er echter wel erg cool uit, al hebben we de binnenkant niet gezien en durf ik daar niet veel over zeggen.
Rond 8u ben ik eens gaan kijken naar de kantine van het internaat. Wit brood met jam, ik moet zeggen, geen slecht ontbijt!!! Alleen mis ik mijn koffie J
Om half 9 was de chauffeur daar met “het” busje en begon de lange autorit naar Francistown. De eerste stop was de Spar, omdat Dane en ik toch echt nood hadden aan een grote fles water. De chauffeur zou buiten op ons wachten, maar toen wij daar aankwamen was hij weg. Voorbereid op dit soort toestanden, hielden we het hoofd koel en hebben wij op onze beurt op hem gewacht.
Volgende stop, een medewerker van de school oppikken in een dorpje. Dus hobbeldebobbel over die wegen, een mooie kijk op de afgelegen buurten, maar ook een schrijnend beeld!
Dan nog door tot een ander dorpje, toch iets welvarender en daar hebben we de principal van de school opgepikt. Direct hoog bezoek dus J
Ik had me voorbereid op een erg hobbelig parcours, maar dat is echt reuze meegevallen. De A1 naar Francistown lag er toch goed bij en we konden vlot doorrijden. Steeds als er een kudde koeien, geiten, schapen of ezels langs de weg stond te grazen, gaan de alarmlichten van de auto’s aan en remmen ze steevast af! Over hoffelijkheid gesproken.
De rit was lang en warm, maar wel eentje met een mooi uitzicht en een die indruk op me gemaakt heeft.
Op de helft zijn we gestopt in een stadje waar we konden eten. Jep, alweer in zo’n KFC-achtig ding, kip en friet! Als dat zo door gaat, komt ik zo rond als een tonnetje terug! Na de eet-, plas-, en rookpauze,weer terug de baan op. We zijn nog een grote alcoholcontrole gepasseerd en veel grazende kuddes. En toen reden we Francistown binnen hé.
Nadat we de principal bij haar huis hadden afgezet, reden we door naar de school en het internaat. Met dat we daar opreden, kregen we er een veel beter gevoel bij dan de vorige nacht! Wat een mooi gebouw en campus! Zo schoon, opgeruimd, verzorgd,… En dan die school! Wow, daar kan onze school in Genk niet tegenop!
Op naar de kamers. Ik lig in hostel 1, een mooie en vooral rustige plaats, bij de meiden. En Dane moest natuurlijk bij de jongens, en oh boy, dat valt tegen, dat is helemaal aan de andere kant van de campus! Ik had het er echt even heel moeilijk mee, voelde me plots helemaal alleen. Ook omdat de kamergenoot er nog niet was. Wat ik wel erg lullig vind, is dat mijn kamergenoot dus nu gewoon op haar kamer slaapt en dat ze speciaal voor mij moet verhuizen en haar kamer in de steek moet laten.
Maar goed, vermannen en weer verder. We kregen beiden ook onze Tsetwana naam. Dane was de sheppard en heet vanaf nu dus Modise. Ik was een gift en heet voortaan Mpo. Lachen!!!!! Na een ellenlange rondleiding waren Dane en ik helemaal kapot en zijn we ons eens gaan opfrissen (ja, je kunt stinken na zo’n autorit ;-)). En dan off to the mall, want het water was natuurlijk alweer op. Na enkele keren de weg gevraagd te hebben, kwamen we bij het winkelcentrum. Het lijkt wel Genk Shopping joh! Bon, dat we er inkopen gedaan hebben en terug gegaan zijn ga ik niet uitgebreid vertellen, boring!
Om half 7 kon ik gaan eten in de kantine en met een bang hartje ging ik er naar toe. Ik had hier al vernomen dat de “pappa” (een soort maïspap) echt niet lekker was en dat dat vrijwel iedere avond op het menu stond. Maar niet vandaag!!! Het was spaghetti, een rundersaucisse (lekker droog) en 1 lepeltje saus. Dat viel niet tegen hoor en ik had mijn maag behoorlijk vol!!!
Die avond kon ik mijn draai niet vinden. Ik was doodop, voelde me overmand door alle indrukken en emoties en werd steeds opnieuw gevraagd me voor te stellen en te babbelen. Dane had ondertussen zijn kamergenoot leren kennen en die heeft blijkbaar een playstation (need I say more?). Na nog een lange jacht op lakens, kwam uiteindelijk ook mijn kamergenote naar mijn kamer. Ze nam me mee naar haar kamer en stelde me voor aan wat mensen, maar ik was zoooooo moe, dat ik iedereen welterusten heb gewenst en naar mijn kamer ben gegaan. Maar het was pas 8u en ik wou mijn kamergenoot niet dwingen om ook al te gaan slapen. Dus hebben we afgesproken dat ze morgen bij mij komt slapen want ze moet dus ook nog al haar spullen omhuizen. Om heel eerlijk te zijn, zou ik liever rustig alleen op mijn kamer blijven, maar ik pas me wel aan, moet er gewoon even aan wennen. Een gevoel van heimwee bekruipt me toch wel, mis het om even te kunnen bellen of zo! Ik kijk uit naar maandag, want ik wil gewoon aan de slag!
Het is nu kwart voor 2 ’s nachts en we vliegen ergens boven de oceaan of misschien toch al boven land, moeilijk te zeggen zo in het donker. Daar er in Afrika wat minder straatlantaarns te vinden zijn, heb je ook niet echt in de gaten waar je je nu bevindt.
Donderdag waren we al vroeg in Zaventem en ik had me zoooo verheugd op een heerlijke koffie van Starbucks. Dus direct daarheen…. Maar het viel een beetje tegen. Een cola smaakt minder uit zo’n kartonnen beker, maar die Starbuckskoffie hoort er toch echt wel in thuis! Ik kreeg echter een zware mok en daarin viel de koffie toch een klein beetje tegen. Maar kom, niet zeuren, ik heb mijn Starbucks gehad!
Dan nog snel de maag gaan vullen en toen was het tijd voor het onvermijdelijke afscheid van de familie. Je ouders vaarwel zeggen, dat is nog wel te doen. Ik had het echter wel wat moeilijker met het uitwuiven van “the boyfriend”. Maar na enkele dikke tranen toch vermand en ju, door die controle.
Daar wachtte ons een walhalla aan tax free shopping, maar Dane en ik hebben ons ingehouden en liepen zonder gesealed zakje naar de gate. Ook de controle van handbagage en broekzakken verliep zonder enig probleem en zodoende zijn we onze reis goed gestart. Geen vertraging, geen oponthoud, rustig aanschuiven en dat vliegtuig in.
Slik,… Dat is hier toch wel klein en oud en een beetje vies en hier en daar wat scheuren in de zetels… Helemaal achteraan wachtten onze zetelkes en we hebben het ons gemakkelijk gemaakt, ook al was de armleuning kapot en kwam er bitter weinig geluid uit die grote rode koptelefoon.
Het opstijgen bezorgde mij toch wel weer even kriebels, maar met stoere Dane naast me, waren die ook zo weer weg J
Dan de “safety instructions”, hilarisch!!! Nee, nee, geen knappe stewardessen die in hun nette pakje dat hele spel voordoen! Maar een heuse video en nog wel in 2 talen, waarvan ik wel alleen het Engels herkende. Eén stukje wil ik jullie niet onthouden: “in case of emergency, please take off your high heels and place them underneath your seat.”. Jep, ik zal er proberen aan te denken dat als dat vliegtuig begint te dalen in een razend tempo, dat ik toch zeker mijn schoenen uit doe en netjes onder mijn stoel plaats, zodat ze waarschijnlijk bij de mensen achter mij in het gezicht terecht komen ;-)
Een cheese sandwich hebben we al te binnen en ook de warme maaltijd die we meekregen uit Milaan is verorberd. Dan afgesloten door eens te toasten met een pintje bier en doorgespoeld met een zoetsappige, melodramatische en uiteindelijk best wel saaie film (sorry voor de liefhebber van Water For Elephants).
Ondertussen heeft de klok 2 uur geslagen en dat betekent dat we nog 4u30 te gaan hebben op deze vlucht. Ik ga dus eens proberen een uiltje te vangen (vliegen die op 20.000voet?), terwijl Dane nog een serie kijkt op zijn laptop.
This was your reporter speaking from flight ET 0709 from Brussels to Addis Ababa over Milan.
Vrijdag 28/10
Een uiltje heb ik helaas niet kunnen vangen tijdens die 9,5u op die hoogte, in dat krappe vliegtuig. Het is ondertussen vrijdagmorgen 7u en we zitten op Addis Ababa Bole Airport en dat is in Ethiopië. De moeheid heeft mij nu toch wel te pakken, de oogjes branden, maar ook de maag knort op deze vroege morgen,….maar we kunnen niet aan het eten geraken. We kunnen het zien, maar geraken de poortjes niet door. Oh, die koffie en cola en broodjes, daar heb ik echt zin in!!! Maar goed dat Dane een zakje Maltezers (snoepjes hé, geen hondjes, nu niet direct naar Gaia bellen!!! ;-)) bij zich heeft want we zitten hier nog 2u te koekeloeren! Ik zal me inhouden om geen kraantjeswater te drinken, beloofd mama!!!
Om 8u50 vertrekt de volgende vlucht, regelrecht naar Johannesburg en dat in 5,5u. Weer een stapje dichter!
Tot straks!
Ja, hier zijn we weer! Het is nu 16u en Dane en ik zitten op het vliegveld (ja, ik weet het, ik val in herhaling!) van Johannesburg aan een niet zo heel fris oer-Hollands biertje! De afgelopen vlucht heeft Dane alleen maar geslapen en gegeten en daardoor heb ik me stierlijk verveeld!!! Ik heb wel geprobeerd om ook eens wat te slapen, maar zo tussen 2 mannen die zich breed maken is het niet evident om een comfortabele slaaphouding te vinden. Dus de film X-men heb ik ondertussen ook eens gezien, een programma over pizza (hoe frustrerend als je van dat vreselijke vliegtuigeten voorgeschoteld krijgt ;-)) en heel wat puzzelkes ingevuld.
Maar we zijn er bijna, we zijn er bijna, … maar nog niet helemaal.
Om 17u30 nog een dik uur vliegen en dan arriveren we in Gaborone, de hoofdstad van Botswana en eindbestemming voor vandaag. We kijken er naar uit!!!
Ga nu afronden voor vandaag want internet zal zo wel weer uitvallen.
Lieve medestudenten, een hele fijne vakantie toegewenst! Geniet met volle teugen want daar heeft iedereen wel nood aan hé! Voor alle andere lezers, een fijn weekend!!!
X
Vrijdag 28/10 bis
Wat een vlucht! Dat uur naar Gaborone was een bumpy flight! Er was veel bewolking, regen en onweer en ik zat in een vrij klein propeller vliegtuig. Dus dat ging behoorlijk heen en weer. Maar wel speciaal om dat ook eens mee te maken, de bliksemflitsen zo langs je door en een uur tussen de wolken. Moeder natuur heeft toch z’n charmes.
Toen ik landde in Gaborone regende het pijpenstelen, viel dat even tegen. Ik had in België net zo hard geroepen dat ik dat absoluut kon missen J
Op het vliegveld werden we opgewacht door Zibane en hij bracht ons naar het internaat van The Institute Of Health Science in Gabs. Eerst een tussenstop bij Nando’s, een soort Kentucky Fried Chicken, maar met een leuker interieur en veel pikanter eten. Wat een ervaring! Het was er super druk, iedereen stond daar aan die balie, bestelling doorgeven en betalen en dan moest je wachten tot je nummer werd omgeroepen om je eten af te gaan halen. Dat duurde wel even, dus toen er 38 werd geroepen voelde het haast alsof ik de lotto had gewonnen!
Hup, terug het busje in en richting internaat, daar zouden we het wel opeten. Maar eens aangekomen, moesten we eerst naar onze kamers gaan kijken. Dus 4 verdiepingen omhoog terwijl het water tot aan onze enkels stond (constructiefoutje?). En op de kamer….was er geen elektriciteit en dus geen licht. Dus de “bodymaster” moest er dringend bij gehaald worden.Die bevond zich wat verder op eem soort parking waar iedereen samen kwam, dus gingen we hem maar halen, want wachten hier duurt….ja, inderdaad, lang J
De “bodymaster” had zijn weekend ook al vrolijk ingezet volgens mij, dus het probleem met de elektriciteit kon hij niet oplossen. Dus andere kamers. Ondertussen zaten Dane en ik nog in het busje en waren we toch maar begonnen aan ons ondertussen lauwe eten, wat overigens niet eens zo slecht was! Oef! Zo konden we de sfeer ook eens in ons opnemen, maar eerlijk gezegd werden we er niet echt vrolijk van. Het leek echt wel wat op een gevangenis uit een film. Allemaal kamertjes rond een binnenplaats, loeiharde muziek, een vervallen gebouw, overal viezigheid,… Best wel een schok, zeker na bijna 24u in vliegtuigen en uitgeput zijn. Vooral de keiharde muziek en het daarbij horende geschreeuw baarde ons een beetje zorgen voor de nacht. Na een hoop gedoe, op en af geloop, geregel en gezaag, hadden we uiteindelijk na 21u een kamer. Toen de bodymaster ons vertelde dat we steeds alles moesten sluiten omdat er veel gestolen werd en dat er soms ramen werden ingeslagen om te pikken, maar dat er nauwelijks gevochten werd, was mijn zin om alleen in die kamer te slapen over. Dus heeft Dane zich opgeofferd… en zo komt het dat Dane zijn eerste nacht op Afrikaanse bodem doorgebracht heeft op een matrasje op de grond! Merci Dane!!!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Op 27 oktober vertrekken Dane en ik richting Botswana om daar onze stage te beginnen. We zullen deze doen in wijkhospitaaltjes en het ziekenhuis in Francistown. Ondertussen verblijven we op het 'internaat' van de school voor verpleegkunde daar.
Na een motivatiebrief, een selectiegesprek en lang wachten kregen Dane en ik het goede nieuws dat wij de 'uitverkorenen' waren om te mogen gaan. En toen kon het voorbereiden beginnen. Samenkomsten, veel informatie, vliegtickets boeken, paspoorten aanvragen, spuiten laten zetten, papieren invullen,... Het hoort er allemaal bij! Maar ik doe het maar al te graag, want 'oh boy' wat krijg ik ervoor terug!
Maar ondertussen gaat het schoolse leven ook gewoon door en de stage en lessen moeten gevolgd. Daardoor vliegt de tijd en merk ik nu pas dat het plots heel snel de 27e gaat zijn. Spannend!!!
In de hoop jullie allemaal zoveel mogelijk op de hoogte te kunnen houden van mijn reis, heb ik deze blog opgestart. Ik doe mijn best om er zoveel mogelijk reisverhalen neer te pennen (euhm, typen). Veel leesplezier!
