Het is nu kwart voor 2 ’s nachts en we vliegen ergens boven de oceaan of misschien toch al boven land, moeilijk te zeggen zo in het donker. Daar er in Afrika wat minder straatlantaarns te vinden zijn, heb je ook niet echt in de gaten waar je je nu bevindt.

Donderdag waren we al vroeg in Zaventem en ik had me zoooo verheugd op een heerlijke koffie van Starbucks. Dus direct daarheen…. Maar het viel een beetje tegen. Een cola smaakt minder uit zo’n kartonnen beker, maar die Starbuckskoffie hoort er toch echt wel in thuis! Ik kreeg echter een zware mok en daarin viel de koffie toch een klein beetje tegen. Maar kom, niet zeuren, ik heb mijn Starbucks gehad!

Dan nog snel de maag gaan vullen en toen was het tijd voor het onvermijdelijke afscheid van de familie. Je ouders vaarwel zeggen, dat is nog wel te doen. Ik had het echter wel wat moeilijker met het uitwuiven van “the boyfriend”. Maar na enkele dikke tranen toch vermand en ju, door die controle.

Daar wachtte ons een walhalla aan tax free shopping, maar Dane en ik hebben ons ingehouden en liepen zonder gesealed zakje naar de gate. Ook de controle van handbagage en broekzakken verliep zonder enig probleem en zodoende zijn we onze reis goed gestart. Geen vertraging, geen oponthoud, rustig aanschuiven en dat vliegtuig in.

Slik,… Dat is hier toch wel klein en oud en een beetje vies en hier en daar wat scheuren in de zetels… Helemaal achteraan wachtten onze zetelkes en we hebben het ons gemakkelijk gemaakt, ook al was de armleuning kapot en kwam er bitter weinig geluid uit die grote rode koptelefoon.

Het opstijgen bezorgde mij toch wel weer even kriebels, maar met stoere Dane naast me, waren die ook zo weer weg J

Dan de “safety instructions”, hilarisch!!! Nee, nee, geen knappe stewardessen die in hun nette pakje dat hele spel voordoen! Maar een heuse video en nog wel in 2 talen, waarvan ik wel alleen het Engels herkende. Eén stukje wil ik jullie niet onthouden: “in case of emergency, please take off your high heels and place them underneath your seat.”. Jep, ik zal er proberen aan te denken dat als dat vliegtuig begint te dalen in een razend tempo, dat ik toch zeker mijn schoenen uit doe en netjes onder mijn stoel plaats, zodat ze waarschijnlijk bij de mensen achter mij in het gezicht terecht komen ;-)

Een cheese sandwich hebben we al te binnen en ook de warme maaltijd die we meekregen uit Milaan is verorberd. Dan afgesloten door eens te toasten met een pintje bier en doorgespoeld met een zoetsappige, melodramatische en uiteindelijk best wel saaie film (sorry voor de liefhebber van Water For Elephants).

Ondertussen heeft de klok 2 uur geslagen en dat betekent dat we nog 4u30 te gaan hebben op deze vlucht. Ik ga dus eens proberen een uiltje te vangen (vliegen die op 20.000voet?), terwijl Dane nog een serie kijkt op zijn laptop.

This was your reporter speaking from flight ET 0709 from Brussels to Addis Ababa over Milan.

Vrijdag 28/10

Een uiltje heb ik helaas niet kunnen vangen tijdens die 9,5u op die hoogte, in dat krappe vliegtuig.
Het is ondertussen vrijdagmorgen 7u en we zitten op Addis Ababa Bole Airport en dat is in Ethiopië. De moeheid heeft mij nu toch wel te pakken, de oogjes branden, maar ook de maag knort op deze vroege morgen,….maar we kunnen niet aan het eten geraken. We kunnen het zien, maar geraken de poortjes niet door. Oh, die koffie en cola en broodjes, daar heb ik echt zin in!!! Maar goed dat Dane een zakje Maltezers (snoepjes hé, geen hondjes, nu niet direct naar Gaia bellen!!! ;-)) bij zich heeft want we zitten hier nog 2u te koekeloeren! Ik zal me inhouden om geen kraantjeswater te drinken, beloofd mama!!!

Om 8u50 vertrekt de volgende vlucht, regelrecht naar Johannesburg en dat in 5,5u. Weer een stapje dichter!

Tot straks!

Ja, hier zijn we weer! Het is nu 16u en Dane en ik zitten op het vliegveld (ja, ik weet het, ik val in herhaling!) van Johannesburg aan een niet zo heel fris oer-Hollands biertje! De afgelopen vlucht heeft Dane alleen maar geslapen en gegeten en daardoor heb ik me stierlijk verveeld!!! Ik heb wel geprobeerd om ook eens wat te slapen, maar zo tussen 2 mannen die zich breed maken is het niet evident om een comfortabele slaaphouding te vinden. Dus de film X-men heb ik ondertussen ook eens gezien, een programma over pizza (hoe frustrerend als je van dat vreselijke vliegtuigeten voorgeschoteld krijgt ;-)) en heel wat puzzelkes ingevuld.

Maar we zijn er bijna, we zijn er bijna, … maar nog niet helemaal.

Om 17u30 nog een dik uur vliegen en dan arriveren we in Gaborone, de hoofdstad van Botswana en eindbestemming voor vandaag. We kijken er naar uit!!!

Ga nu afronden voor vandaag want internet zal zo wel weer uitvallen.

Lieve medestudenten, een hele fijne vakantie toegewenst! Geniet met volle teugen want daar heeft iedereen wel nood aan hé! Voor alle andere lezers, een fijn weekend!!!

X

Vrijdag 28/10 bis

Wat een vlucht! Dat uur naar Gaborone was een bumpy flight! Er was veel bewolking, regen en onweer en ik zat in een vrij klein propeller vliegtuig. Dus dat ging behoorlijk heen en weer. Maar wel speciaal om dat ook eens mee te maken, de bliksemflitsen zo langs je door en een uur tussen de wolken. Moeder natuur heeft toch z’n charmes.

Toen ik landde in Gaborone regende het pijpenstelen, viel dat even tegen. Ik had in België net zo hard geroepen dat ik dat absoluut kon missen J

Op het vliegveld werden we opgewacht door Zibane en hij bracht ons naar het internaat van The Institute Of Health Science in Gabs. Eerst een tussenstop bij Nando’s, een soort Kentucky Fried Chicken, maar met een leuker interieur en veel pikanter eten. Wat een ervaring! Het was er super druk, iedereen stond daar aan die balie, bestelling doorgeven en betalen en dan moest je wachten tot je nummer werd omgeroepen om je eten af te gaan halen. Dat duurde wel even, dus toen er 38 werd geroepen voelde het haast alsof ik de lotto had gewonnen!

Hup, terug het busje in en richting internaat, daar zouden we het wel opeten. Maar eens aangekomen, moesten we eerst naar onze kamers gaan kijken. Dus 4 verdiepingen omhoog terwijl het water tot aan onze enkels stond (constructiefoutje?). En op de kamer….was er geen elektriciteit en dus geen licht. Dus de “bodymaster” moest er dringend bij gehaald worden. Die bevond zich wat verder op eem soort parking waar iedereen samen kwam, dus gingen we hem maar halen, want wachten hier duurt….ja, inderdaad, lang J

De “bodymaster” had zijn weekend ook al vrolijk ingezet volgens mij, dus het probleem met de elektriciteit kon hij niet oplossen. Dus andere kamers. Ondertussen zaten Dane en ik nog in het busje en waren we toch maar begonnen aan ons ondertussen lauwe eten, wat overigens niet eens zo slecht was! Oef! Zo konden we de sfeer ook eens in ons opnemen, maar eerlijk gezegd werden we er niet echt vrolijk van. Het leek echt wel wat op een gevangenis uit een film. Allemaal kamertjes rond een binnenplaats, loeiharde muziek, een vervallen gebouw, overal viezigheid,… Best wel een schok, zeker na bijna 24u in vliegtuigen en uitgeput zijn. Vooral de keiharde muziek en het daarbij horende geschreeuw baarde ons een beetje zorgen voor de nacht. Na een hoop gedoe, op en af geloop, geregel en gezaag, hadden we uiteindelijk na 21u een kamer. Toen de bodymaster ons vertelde dat we steeds alles moesten sluiten omdat er veel gestolen werd en dat er soms ramen werden ingeslagen om te pikken, maar dat er nauwelijks gevochten werd, was mijn zin om alleen in die kamer te slapen over. Dus heeft Dane zich opgeofferd… en zo komt het dat Dane zijn eerste nacht op Afrikaanse bodem doorgebracht heeft op een matrasje op de grond! Merci Dane!!!