Het einde van het avontuur
Na een kopje koffie (wat eigenlijk geen koffie te noemen was, want was iets van die cichorei-prut) en nogmaals een badje, zijn we gaan ontbijten. Een spiegeleitje en geroosterd brood en dan kan je er wel even tegen. Allez, voor mij is dat toch genoeg op nuchtere maag!
?De IHS-chauffeur was stipt om 8u aan de lodge, dus waren we ook netjes om half 9 op het vliegveld. Tijd genoeg dus, want de vlucht vertrekt om 10u15 en omdat dat met zo’n klein ding is, hoef je hier niet per se 2 of 3u op voorhand te zijn. Nog even de laatste pula’s gewisseld en dan gaan wachten aan de gate. Maar wel nadat ze bij de controle van de handbagage eerst zeurden over mijn kleine deodorant, omdat hij 105ml was en je mag maximum 100ml meenemen. Maar toen ze zagen dat ik ook een aansteker in mijn handtas had, moest deze acuut de vuilnisbak in en mocht ik van de meneer mijn deo wel houden! Maar dan heeft de mevrouw aan de scanner toch niet goed opgelet, want in mijn trolley zat ook nog een aansteker :-)
En om ons Afrikaanse avontuur dan in stijl af te ronden, vertrokken we 10min later dan gepland :-)
Het was een korte en deze keer erg rustige vlucht. Omdat Dane weer aan het raampje mocht zitten en ik het uitzicht toch ook wel wou bewonderen en omdat de 2 stoeltjes naast mij toch vrij waren, ben ik nog snel daar gaan zitten voordat we opstegen. Het was maar een kleine 45min vliegen, dus meer als even mijn iPodje in de oren was het niet. Naar gewoonte heeft Dane de hele vlucht geslapen. Gezellige reisgezel hé ;-)
Dane is ontzettend blij om naar huis te kunnen gaan, ik kan dat gevoel niet echt met hem delen. Lieverds thuis, begrijp me niet verkeerd, ik kijk er naar uit om jullie terug te zien!!! Maar ik ga Afrika ontzettend missen!!! Voor de tweede keer heb ik een traantje moeten laten… Nu, ik beschouw dat wel als iets goeds. Dat betekend tenslotte toch dat ik deze hele ervaring als iets positiefs heb ervaren en dat dit alles een enorme indruk op me heeft achtergelaten.
Omdat we onze koffers direct naar Brussel hebben laten gaan (op hoop van zegen), hadden we in Johannesburg wel wat tijd om eerst een koffie te gaan drinken in de lounge (vooral omdat ik daar dan nog een sigaretje mocht roken), dan ben ik nog even gaan tax-free shoppen om de laatste centjes op de brassen. Ook nog snel even gebruik gemaakt van het internet om de blog van de laatste dagen online te gooien. En toen was het tijd voor de volgende vlucht: Johannesburg – Addis Ababa (Ethiopië), een vlucht van bijna 6u die vanwege de plotse storm (hevige regen en nogal fel onweer) ook met 20min vertraging vertrok. Tijdens het wachten aan de gate, kwam er een vrouw naast me op het muurtje zitten en achteraf heb ik toch weer eens even serieus moeten nadenken over het feit of toeval nu bestaat of niet. Uitleg: ze vroeg waar ik naar toe ging en waar ik vandaag kwam. Toen ik zei dat ik 6 weken in Botswana was geweest, vroeg ze uiteraard waarom. Toen ik zei dat ik in clinics en ziekenhuis stage had gelopen, vroeg ze uiteraard waarvoor. Toen ik zei dat ik verpleegkunde studeerde, vroeg ze of ik interesse had in Artsen Zonder Grenzen, daar ik nu toch ook een tijd in Afrika had doorgebracht. Tuurlijk heb ik daar interesse in, heb de weken voor mijn vertrek zoveel informatie daarover opgezocht! Niet dat ik dat nu direct wil/moet/ga doen, maar het prikkelt, het boeit, het wekt mijn interesse. Blijkt nu dat deze mevrouw een journaliste was, die ontzettend veel reist. Ze vertelde me een verhaal over een bevalling in Soedan, die zij had gefilmd. Het was een bevalling, in primitieve omstandigheden, zonder professionele hulpverlening, bij een ‘verminkte’ vrouw. Dat betekende dus dat men het hoofdje voelde en door de huid zag, maar dat het er niet uit kon. Men had te lang gewacht om er iets aan te doen, waardoor het kindje overleden is. Schrijnend! Maar ze heeft ook veel reportages gemaakt over Artsen Zonder Grenzen en ze heeft me er wat dingetjes over verteld. Ook zei ze dat het zeker de moeite waard was om dat eens te doen. Klinkt wel een beetje simplistisch hé, maar ik snap haar punt. Ik zei haar dat ik niet zou kunnen werken in de omstandigheden die ik de afgelopen 6 weken had, vooral omdat het ritme voor mij echt veel te laag is. Ik moet bezig zijn, ondernemen en niet uren op een stoel zitten. Dat laat me teveel denken. Ze zei dat dat absoluut niet zo eraan toe gaat bij Artsen Zonder Grenzen. Die omstandigheden zijn heel anders, alsook de noden. Als afsluiter zei ze wel iets leuks: ik zie in jou wel iemand die dat zou doen en die dat goed zou doen. Mooi compliment! Stiekem ben ik toch wel benieuwd wie deze vrouw was, maar omdat we opeens snel moesten boarden en instappen en zij blijkbaar in eerste klas zat, heb ik haar niet meer gezien of gesproken.
Maar snap je waarom ik toen moest denken aan ‘toeval’!
Er zaten enorm veel kinderen op de vlucht en ik hield mijn hart vast. Maar ik kreeg ongelijk! Het kleine meisje in de rij naast me, heeft het allemaal goed gemaakt. Wat een schatje! Ze is gewoonweg al die uren blijven lachen, gekke bekken blijven trekken en heeft geen minuut gezeurd of gejengeld. Heerlijk! Het eten viel ook in de smaak en zelfs de film was best grappig (iets met Jim Carrey en pinguins). Dus die 6u zijn me dan toch nog meegevallen. But the worst is jet to come :-)
En dan 3u wachten in Addis Ababa, toch een stukje primitiever dan Johannesburg!!! Echt waar, hier waan je je echt in een ander continent, dat had ik in Jo’burg niet hoor. Je mag hier zelfs nog overal roken, dus dat doen ze hier dan ook allemaal gretig. Bah!
We zijn in een barretje gaan zitten en hebben maar wat gedronken en gegeten om de tijd te verdrijven. Raar om weer met euro’s te betalen!
Plots werd de vlucht naar Brussel (met stop in Parijs) al omgeroepen, bijna 2u voor vertrek. We bleven toch maar zitten, is wel heel vroeg, want als je aan de gate daar gaat zitten, dan is er niks meer. Geen drinken, geen wc,… Maar na 20min werd den deze toch onrustig en ben ik al naar de gate gegaan. Dane bleef nog wat drinken, die bleef er rustig onder. Na een lange rij, moest mijn handbagage voor de zoveelste keer gescand, net zoals mezelf. Voor mij stonden 2 Nederlanders, al wat ouder, voor de vlucht naar Amsterdam. Ook de meneer hier ergerde zich aan het feit dat er zo vaak dezelfde handeling moet gebeuren. Och ja, zei ik, het Afrikaanse tempo hé. Een paar passagiers voor ons werd er opeens een vrouw tegen gehouden omdat die scanner piepte. Dan moet je daar gaan staan, benen uit elkaar, armen gespreid,… en iedereen die nieuwsgierig naar je kijkt. De Nederlandse meneer zegt dat dat toch altijd een spannend moment blijft als je daar door moet lopen en ik beaam dat mijn hartslag toch ook altijd lucht verhoogd. En dan waren zij aan de beurt en toen ik. Alles in een bakje, de routine zit er al in. Alleen moesten nu zelfs de schoenen ook uit :-) Ik stap door dat poortje en jawel hoor! Prijs! Piep piep piep. Oeps! Riem, juwelen, horloge, muntjes? Nee hoor, heb ik niet. De Nederlanders moesten al eens hartelijk lachen, maar ik vond het niet zo grappig. Potverdorie, kon ik daar zo gaan staan, voelde me net een crimineel. Toen piepte dat ding aan de zijkant van mijn bh en toen moest de dame daar dus ook nog gaan voelen. Ik kon wel door de grond zakken! Bleek het gewoon die stomme bh te zijn, gênant!!! En daarna ook nog een ritsje aan de zijkant van mijn broek.
Maar ja, maar goed dat het dat maar was! Alles bij elkaar gezocht en naar de gate. Daar was het een drukte van jewelste en moest ik weer in de rij staan.
Eind goed, al goed, momenteel zit ik in het vliegtuig en zijn we begonnen aan een vlucht van 11 en een half uur. Lang!!! Ik zie er echt tegenop. En dan zitten we ook nog eens in het midden ergens en achter ons is de nooduitgang. Daardoor kunnen onze stoelen niet naar achter en moeten we al die tijd helemaal rechtop blijven zitten, terwijl iedereen heerlijk zijn stoel achterover zet, zijn dekentje en kussentje erbij haalt en een tukje doet. Ja, waar dient een nachtvlucht anders voor hé :-)
Normaal landen we morgenvroeg om 8u in Zaventem, maar we zijn met bijna een uur vertraging vertrokken en we raken niet echt wijs uit de wisselingen van het uur. Hier is het nu 2u later als in België. Op het papier staat dat we om 8u landen. Maar ook dat de vlucht 11,5u duurt en dan komt mijn tellen toch ook niet echt uit. Dus 1 van de 2 zal niet helemaal kloppen. Ik denk die 11,5u daar ze net hebben gezegd dat het 7,5u tot Parijs is. Je gaat me toch niet zeggen dat ze dan nog 4u nodig hebben om in Brussel te geraken hé? Dan kan ik beter de TGV nemen ;-)
Iedereen om me heen is in slaap aan het vallen en ik bereid me voor op vele uren verveling. Het zou geweldig zijn mocht ik tussendoor ook in slaap vallen en wakker worden in Brussel :-), maar ik hoop er niet teveel op, mezelf kennende. Dadelijk hoop ik dat de film begint en daarna zou het moeten lukken om met mijn 70% batterij op de laptop ook nog eentje te kunnen kijken. Dan zijn we al heel wat uurtjes verder!
En het voelt nog altijd dubbel. Ik krijg wel kriebeltjes als ik eraan denk dat ik jullie allemaal weer terug ga zien. Maar ik wil ook Afrika niet verlaten :-) En natuurlijk al dat “moeten” thuis, dat zegt me ook niet zoveel. En ik moet veel! Eerst en vooral de financiën regelen, want ik heb nu al weken geen geld meer gehad, Ik, stommerik, had mijn dopkaart netjes opgestuurd voordat ik vertrok (voor loon van oktober), maar die is daarna weer bij mij in de brievenbus terecht gekomen omdat ik stomweg vergeten was mijn handtekening erop te zetten! Och ja, ik heb 6 weken verlof gehad van alle administratieve en huishoudelijke rompslomp. Ik kan het wel aan om dat nu weer terug op te pakken :-)
Zo, ik ga er een einde aan brouwen voor vandaag. Het volgende verslag zal vanaf Belgische bodem zijn. Maar ik beloof dat ik de eerste dagen nog blijf schrijven, over de terugkomst en zo!
Wil jullie wel nog bedanken voor het lezen en het volgen en het steunen! Het doet goed om te weten dat er mensen zijn die me toch gevolgd hebben en ook dat er mensen zijn die het zo leuk vonden om te lezen! Ik ben blij dat ik jullie dagelijks een verhaaltje heb kunnen vertellen voor het slapen gaan. Zal het zelf ook wel gaan missen, dat schrijven. Het is echt een onderdeel van mijn dag geworden. ’s Avonds geen tv of zo, maar schrijven. Och ja, dingen die je graag doet, gaan ook altijd makkelijker.
Maar in ieder geval, bedankt allemaal! Echt waar, ik voelde me gesteund!!!
?X
De reis naar Gabs
Het afscheid van Francistown is nu onvermijdelijk daar. Mijn koffers zijn gepakt, de tickets liggen klaar, mijn kamer is leeg, de sleutels zijn afgegeven,… En dan moet je dag zeggen hé.
Om 8u waren we bij Mr. Madondo en gingen we afscheid nemen van de waarnemend directrice (de echte directrice is in Gabs). Toen we daar waren en dag gezegd hadden, zei ze dat ze met ons mee reed naar Gabs. Beetje raar dat je eerst afscheid hebt staan nemen alsof je mekaar niet meer ziet en dan blijkt dat je de komende 5 à 6u nog samen doorbrengt! Och ja… als het dat maar is. En dan nog afscheid nemen van Zibani, van Mr. Madondo en nog enkele mensen waarvan ik de namen niet zou kunnen spellen.
Terug aan mijn kamer om mijn spullen op te halen, was het dan ook tijd om afscheid te nemen van Lebo. Ik had een hele grote tas vol met spulletjes die ik achterliet (waspoeder, eten, boek, tijdschriften, shampoo en co, shirtjes,…) en de grote groene was-emmer. Ook Dane had de grote emmer vol met spulletjes zitten. Deze hebben we dan aan haar (en haar mama, de matron) gegeven. Zo mooi om te zien hoe blij ze daar dan mee zijn!!! Ze zei: ‘now I’m rich!’.Ook had ik haar een grote kerstkaart gekocht :-)
We hebben nog enkele foto’s gemaakt, adressen uitgewisseld en toen moesten we echt dag zeggen. Het was best moeilijk, ik heb toch echt wel een band met haar. Maar we gaan zeker contact houden en ik moet mijn belofte ook nakomen (dvd’s branden met haar lievelingsserie).
Aan de poort van de school stond de auto klaar en gelukkig kregen we alle bagage in het koffer! En dan weer wachten hé :-)
Na een dik half uur was de chauffeur eindelijk daar en toen konden we gaan (9u40). Na een korte stop aan de mall, waar ik me toch voor de laatste keer in koffie ben gaan halen, zoefden we over de baan. En met zoeven bedoel ik haast vliegen! Op momenten reed hij wel 180-190km/u!!! Niet normaal zo snel!!! En inhalen dat ze hier doen, brrr.
Onderweg heb ik alleen maar naar buiten gekeken, naar het mooie landschap, de dorpjes, de mensen en de dieren. En opeens werd ik zo emotioneel! De tranen rolden over mijn wangen! Ik ga het zo ongelooflijk missen hier!!! Het land, de zon, de uitzichten, de natuur, de geur, de mensen, de cultuur, de dieren overal, het ritme, de muziek,… Ik heb afgeteld om naar huis te kunnen gaan en nu het zover is, zou ik zo 2 weken willen bij boeken! Ik weet wel 100% zeker dat ik hier terug wil komen. Waarschijnlijk niet om stage te doen, maar wel om meer van het land te zien. Tijdens de autorit zijn er genoeg scenario’s door mijn hoofd gegaan over hoe ik dat dan zou doen :-) Maar dan moet ik wel beginnen sparen!!! Dat is wel een mooi doel om een spaarpotje voor aan te leggen!
Om 2u waren we al in Gabarone! Dat zal ook wel als je tegen die rotsnelheid over de baan vlamt. Ik had een lodge geboekt, waarvan op het internet gezegd werd dat het dicht bij het centrum lag. Toen ik het echter tegen de chauffeur zei, zei hij dat het uit het centrum lag. Hij zou ons eerst een ander laten zien, dichterbij volgens hem. Eigenlijk wilden we dat helemaal niet. We hadden eentje geboekt en daar wilden we eigenlijk ook gewoon naar toe. Maar de mevrouw die meereed drong erg aan, dus zijn we er maar naar toe gereden. Het was echter P300 duurder dan hetgeen wij hadden en dat hadden we er niet voor over. Dus nadat we de mevrouw op haar bestemming hadden afgezet, zijn we doorgereden naar onze lodge. En die was echt niet ver!!! Maar hij was ook niet wat ze erover zeiden op het internet ;-)
Geen internet, geen 2 enkele bedden, geen zwembad, geen restaurant,… Maar gelukkig ligt hier een mall om de hoek, dus verhongeren zullen we niet doen :-) Alleen het feit dat ik nu het internet niet kan gebruiken vind ik minder. Ik loop nu toch wel achter met de blog! En ik mis het om de reacties te lezen!!!
Maar goed, spullen in de kamer gezet en eens wat gaan doen aan de stage-opdracht. Nu moet ik een besluit gaan schrijven, maar vind dat best moeilijk om dat nu al te doen. Zit toch nog in de sfeer hier en zou eigenlijk liever een besluit vormen als ik enkele dagen terug in België ben. Ook merk ik dat mijn mening zich toch verandert heeft in de loop der weken. Als ik mijn verslagen herlees, zei ik in het begin vaak: dit is fout, dat is niet juist, dit is stom, dat is achterhaald. Maar ik merk dat steeds als Dane er bijvoorbeeld iets over zegt, dat ik de mensen en de gewoonten hier ga verdedigen. Hun handelen komt toch ergens vandaag. En wie ben ik om te zeggen dat hetgeen wij doen, goed is en hetgeen dat zij doen, minderwaardig is? Kritisch reflecteren over de afgelopen weken is nu toch wel begonnen. Ik was daar niet altijd aan toe, zeker omdat de ervaringen op zich vaak al genoeg in mijn hoofd veroorzaakten. Maar nu denk ik er meer en meer over na…
Rond half 4 gingen we eens een kijkje nemen in de mall. Wat was me dat!!! En ontzettend grote mall, er kwam maar geen eind aan! Ongelooflijk! Wijnegem Shopping Centrum, daar kun je het wel mee vergelijken (misschien wel minder winkels, maar ze zijn hier vaak wat groter en een paar mega supermarkten). En zoveel volk! Dane heeft zijn ogen uitgekeken naar het vrouwelijk schoon dat hier toch wel parmantig voorbij paradeert :-)
De Nando’s hadden we al snel gezien, maar ik krijg dat echt niet meer binnen hoor (vanmiddag nog als lunch gehad trouwens)! Maar we hebben iets anders gevonden en daar hebben we heerlijk kunnen eten! En we hebben rondgelopen en rond gelopen,… we hebben nog even getwijfeld om naar de film te gaan (want er was een cinema), maar ik heb Dane moeten teleurstellen. Als we dat zouden doen, zouden we door het donker naar de lodge moeten wandelen. We hebben dat 6 weken heel braaf niet gedaan en nu zouden we dat de allerlaatste avond wel riskeren. Dat noem ik dan met vuur spelen hé. Ja, de kans is misschien klein, maar ze is er en ik neem hem liever niet.
Na het eten wou ik mijn laatste pula’s gaan uitgeven in de boekwinkel, maar deze was helaas al gesloten. Ik heb nog haastig rondgekeken voor iets, maar er waren enkel een paar van die JBC/C&A-achtige winkels open en daar heb ik eigenlijk niet echt iets mee van doen. Wel stom, want nu heb ik nog P150, zonde om dat niet te gebruiken :-)
Op een bepaald moment klopte er iemand op mijn schouders. Mijn eerste gedachte was: oh nee hé, wat nu weer. Maar het was Chawa, een meisje dat ik heb leren kennen op de OK in Nyangabgwe Hospital. Ze had me gezegd dat ze dan ook in Gabs zou zijn en we hadden gezegd dat we misschien iets konden afspreken. Maar daar wij maar enkele uurtjes hier zijn, hebben we dat niet gedaan. Nu is Gabs best een grote stad en er zijn heel wat malls en er zijn heel wat mensen, ook blanken. En dan komen we ons toch daar tegen!!! Wat een mega toeval!!! Nice! We hebben even gekletst en zijn toen weer ieder onze weg gegaan.
Jullie raden nooit wat ik nu ga doen, zo net voor het slapen gaan :-)
Ik ga in bad! Jawel, bad! Het is een spotgoedkope lodge, er is weinig van wat ze beloofd hadden, maar een bad is er wel! En dan profiteer ik er nog even van, want dat heb ik thuis zelfs niet!!!
Morgen worden we om 8u opgehaald door de chauffeur van IHS en hij brengt ons naar het vliegveld. En dan, om 10u20 stijgen we op en vliegen we naar Johannesburg… Dan eindigt het Botswana-avontuur medogenloos!
Maar dan kan er weer een nieuw avontuur beginnen zeker… Mijn laatste jaar school…
De laatste dag in Francistown!
Om 4u20 liep het wekkertje al af! Vroeg joh! Nog helemaal donker, koud en kil :-)
De taxi chauffeur had niet meer gereageerd op het sms’je en ook nadat ik vanmorgen nog een sms verstuurd had, kreeg ik geen antwoord.
Op hoop van zegen dus, want deze bus mogen we echt niet missen! Snel een douche genomen, spulletjes bij elkaar geraapt en om 4u40 liepen we al richting poort. Ik probeerde de chauffeur nog te bellen, maar geen antwoord. Het werd dus spannend!
Maar om 4u50 reed onze chauffeur de oprit op! Oef! Snel door naar het busstation en daar stond het busje richting Francistown al klaar. Het zat al half vol en al om 5u15 konden we vertrekken omdat we propvol zaten! Het was duidelijk een ander busje dan de heenreis: een stuk krapper binnen doordat er meer stoelen in gepropt waren, mijn knieën zaten compleet vast tegen de stoel voor me. En daar ik een korte broek aan had en die stoelen bedekt waren met zo’n heel ruw tapijt, beloofde dat niet veel goeds. Ik ben dus maar snel op een andere plaats gaan zitten waar er voor me niks was omdat de deur daar was. Ik dacht dus een super plaatsje bemachtigd te hebben.
Maar helaas, want toen we vertrokken, stonden er dus 2 mensen op dat open plaatsje en die hobbelden dus steeds zowat op mijn schoot! Ook mijn tenen hebben er een blauw kleurtje van gekregen! En onderweg werden er soms nog passagiers opgepikt, die moesten gewoon rechtstaan en het werd echt een super opgepropt vol busje en ik kon me 5 en een half uur lang niet bewegen! Mijn rug heeft afgezien, brrr!!!
Omdat we maar 10min gestopt zijn tussendoor en omdat de chauffeur echt doorreed als een gek, waren we dus wel heel snel in Francistown, om half 11 om precies te zijn!
We hebben dus 510km afgelegd in minder dan 5u en dat op Afrikaanse wegen en met heel veel kilometers wegenwerken ertussen. Ik kan het beter vliegen ipv rijden noemen geloof ik!
Ik wist dat een taxi naar school niet meer was dan P5 per persoon, maar we hebben toch verschillende taxichauffeurs moeten aanspreken vooraleer er eentje bereid was om in s voor de correcte prijs naar IHS te rijden. Ze vroegen allemaal P20 en als ik zei: “you don’t fool me” dan keken ze alsof ik iets verkeerds zei! Maar omdat we vastbesloten waren nu eens de faire prijs te betalen, hebben we gezocht en gevonden :-) We kregen zelfs de “echte” prijs: P4!!! We hebben hem dus wel wat extra gegeven hé ;-)
Op IHS heb ik snel mijn spulletjes uitgeladen en omdat het weer een heel warme dag was en ik pas om 4u bij Mr. Madondo moest zijn, besloot ik om naar het hotel te gaan om nog 1 keertje te gaan zwemmen. Dus bikini aan (die Lebo veilig voor me van de waslijn had gehaald!) en ju. Maar toen ik de deur uit liep, kreeg ik een sms van Mr. Madondo: om 2u op zijn kantoor, want we moesten nog beeldjes ophalen in het jeugdcentrum die we voor Wim mee naar België moeten nemen. Ja, shit, daar gaan mijn plannen!!!
Dus bikini weer uit, rugzak op rug en samen met Dane een toasted sandwich gaan eten en daarna nog naar de supermarkt gegaan om wat spulletjes voor thuis te kopen.
En om 2u waren we dan bij Mr. Madondo en zijn we naar het jeugdcentrum gegaan. De beeldjes waren prachtig, maar helaas heb ik het niet in mijn koffer gekregen. Sorry Wim! Dane is het wel gelukt om er eentje mee te nemen. Hopelijk komt het heelhuids aan!!!
En dan weer terug naar IHS waar ik maar eens begonnen ben met het inpakken van mijn koffer. Het is toch echt met een heel dubbel gevoel hoor, dat ik dat doe. Ik zie er enorm naar uit om terug naar huis te gaan, om Alex en familie terug te zien, om weer naar school te gaan,… Maar ik weet ook dat ik dit hier ongelooflijk ga missen!!! Het prachtige land, de zon, de cultuur, het andere leven,… Er zijn natuurlijk ook dingen waarvan ik blij ben dat ik ze vaarwel kan zeggen, zoals toch steeds het wachten op dingen en het vaak heel erg trage leventje :-) Het is toch weer tijd voor wat actie! Ik word anders wel heel erg lui!!!
Ik heb al 6 weken tegen Dane gezegd dat ik eens wou gaan eten bij Barbara’s Bistro, hier om de hoek. En toeval of niet, toen we in Kasane zeiden waar we verbleven in Francistown, zeiden die Zuid-Afrikanen daar direct dat we dan daar moesten gaan eten! Nu was ik dus helemaal van plan om te gaan. Het was toch even wandelen, maar toen we er aan kwamen, zag het er goed uit! Maar helaas, we hebben het niet kunnen proberen, want het ging pas om 19u open! Het was toen 17u40 en om 18u30 hadden we afgesproken met Zibani en Mr. Madondo om iets te gaan drinken als afscheid.
Geen tijd dus om te wachten en hierna helaas geen tijd meer om terug te gaan, daar we morgen vertrekken. Pech! Nu moet ik dus wel een keer terug komen naar Francistown!!!
En zo gebeurde het, dat we na een lange wandeling (we hebben eens wat kronkelweggetjes genomen, helemaal binnendoor) uiteindelijk ons laatste avondmaal in Francistown gegeten hebben op de plaats waar we ook begonnen zijn in Gabs: Nando’s! Niet te doen, en ik had er zo geen zin in! Ik kan geen junkfood niet meer zien!!! Bah!!!
Och ja, buik gevuld en toen was het tijd voor een terrasje met Zibani en Mr. Madondo. Stel je niet teveel voor bij het woord “terrasje”, gewoon 4 plastic, gammele stoeltjes aan een piepklein tafeltje, voor een erg duffe frietentent (Bimbo’s is de naam) midden in de mal! Maar het was gezellig! Echt waar! We hebben verteld over onze trip naar Kasane, over onze belevenissen hier,… Zij hebben veel vragen gesteld over het leven in België en Europa. Soms moet ik dan toch even slikken als blijkt dat ze echt niet veel van de buitenwereld kennen. Zo was Mr. Madondo helemaal ondersteboven van het feit dat er bij ons geen olifanten of leeuwen in het wild lopen!
We hebben de mannen wat drankjes getrakteerd en nadat Zibani was vertrokken, zijn we met ons 3-tjes nog naar een andere bar gegaan. Een echte Afrikaanse!!! Dat was zo gezellig! Madondo was ook wel erg gul met complimenten. Zo zouden wij de beste studenten zijn geweest tot nu toe (uit België en Noorwegen), niet enkel op werkvlak, maar ook op sociaal vlak. Leuk om dat te horen, maar ik neem het wel met een korreltje zout :-)
Uiteindelijk waren we om half 11 terug op IHS en ben ik toch maar gaan slapen. Morgen weer een lange reis naar Gabarone… En het afscheid hier… Bah! Het zal waarschijnlijk ook wel een beetje een de “vakantie” in Kasane liggen, want hier in Francistown kreeg ik toch ook wel weer direct heimwee hoor. Hier op school is het voor mij wel genoeg geweest. Het was goed, maar het is genoeg.
Zo, de laatste nacht Francistown gaat in…
Een extra dagje Kasane en slangen
Een extra dagje Kasane dus! Het begon met eindelijk eens een ochtend uitslapen. Voor mij betekende dat echter maar tot half 8, maar ik vind het gewoon heerlijk om niet op de moeten, om geen wekker te horen gaan, om gewoon rustig wakker te worden wanneer je daar zin in hebt. Dat hoort toch ook een beetje bij vakantie hé. Dus een koffietje gemaakt en buiten gaan opdrinken, koekje en boekje erbij. Het regende wel pijpenstelen en dat heeft toch aangehouden tot ongeveer 11u. Even kreeg ik het gevoel dat we een stomme fout hadden gemaakt door hier te blijven, maar uiteindelijk is het droog geworden en hebben we toch nog wat leuks kunnen ondernemen! Oef!
We hebben een taxi weten te strikken en zijn naar het “centrum” gegaan. Eens wat rond gekeken, wat informatie gevraagd in het plaatselijk VVV kantoortje en dan gaan lunchen. Wel grappig, zit ik in Afrika en dan eet ik Indisch. Maar het heeft gesmaakt en het heeft me nog een vettige maaltijd bij die vieze KFC bespaard!
Met de magen gevuld zijn we aan een flinke wandeling begonnen. Ik heb enkel mijn afgetrapte teenslippertjes meegenomen en die bleven me toch af en toe goed steken in de modder! Door de hevige regenval van vanmorgen, is het toch wel een modderige aangelegenheid geworden op sommige plaatsen. Dus mijn voeten hebben nog een kleurtje erbij :-)
Uiteindelijk kwamen we bij het politiebureau en daar moesten we zijn. Ja, Dane is gister opgepakt en ik moest hem gaan ophalen vanmorgen… Nee, sorry, grapje!!! Flauw… Aan dat politiebureau is er wel een enorme baobab tree te zien. En dat was niet gelogen, hij was echt ontzettend groot en dik!!! Er zat een gat in en midden in de stam is een holte. Vroeger werd dat gat gebruikt om gevangen op te sluiten! Nu denk ik dat de jongeren er wat in rondhangen, aan het vuilnis te zien toch. Maar wel indrukwekkend hoor!!!
Na deze tussenstop hebben we een taxi genomen naar het biodiversity centre, een soort weeshuis voor slangen en andere kleine dieren. Er waren ongeveer 40 slangen te bezichtigen en ik vond het echt geweldig om te zien. Als je er dan over nadenkt dat deze dieren hier gewoon in je achtertuin kunnen zitten, brrrr! Er waren erg mooie exemplaren bij, met wonderbaarlijke kleuren en tekeningen. Maar ook erg gevaarlijke, pijnlijke en zelfs dodelijke slangen. Natuurlijk bestaan er ook exemplaartjes die nagenoeg harmless zijn voor mensen. Ze hebben gif, maar dit doet ons niks, enkel de kleine prooien die zij willen doden. Er was wel een slang die tanden zou hebben van 4cm lang!!! Die vouwen zich op in zijn bek, wel handig, anders zouden die toch maar in de weg zitten. En toen kwam er een spannend moment! We mochten een cobra vasthouden!!! Eerst was Dane aan de beurt en na enige twijfel had hij hem toch vast. Daarna mocht ik en ik moet zeggen dat ik er toch niet helemaal gerust op was :-) Het voelde heel erg raar, zo’n schubbenhuidje en het was kouder dan ik verwacht had. Dat beestje kronkelde en opeens kwam zijn kop richting mijn arm. Dan klopt je hart toch een stukje sneller hoor! Maar wel een belevenis. Ik had eerst mijn twijfels over deze uitstap, maar het was echt de moeite waard. Daarna kreeg ik nog papegaaien te zien, uilen, mangoons, schildpadden, een ontzettend grote python (waar de man het deurtje open deed zodat ik een mooie foto kon nemen) en een bos-eekhoorn. Het was erg mooi om te zien en goed om te weten dat er zoveel zorg wordt gedragen voor dit centrum en voor de dieren!
Omdat er geen taxi te bespeuren viel op de berg, besloten we te voet terug naar het centrum te gaan. Ik had wel zin om eens wat te wandelen en de uitzichten waren ongelooflijk mooi! Een beetje ‘trasspassing’ hebben we wel gedaan ;-) Er stond een groot bord: “Chobe National Park Border. No Entry.”
Maar er was daar een heuvel en daar stond een prachtige boom op. Omdat het toch al de dag van de bomen was en we het gevoel hadden dat er een prachtig uitzicht zich zou aanbieden als we op die heuvel stonden. Zijn we toch stiekem de park-grens over gegaan. Uiteindelijk werd het uitzicht afgeblokt door een bomenrij, maar het was toch leuk om even een klein beetje kattenkwaad uit te halen :-)
Het is toch ongelooflijk hoeveel olifantenstront je overal tegen komt en toch zien wij in al die dagen hier, geen enkele olifant, ook niet heel ver weg of zo!
Maar goed, na een stevige wandeling kwamen we aan de supermarkt waar we onze voorzorgen voor de busreis van morgen hebben genomen (water en koekjes). Dan nog een kort wandelingetje door een piepklein steegje met wat kraampjes, maar helaas was daar niet meer te krijgen dan tomaten, uien en een enkel slabestek. Maar omdat dat slabestek in de verste verte niet leek op het mijne wat gebroken was, heb ik het toch laten liggen. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat ik geen fut meer had om weer aan het hele afding-gedoe te beginnen.
En dan maar weer in de taxi, richting lodge. Dat afstandje is toch net iets te lang om nu nog te wandelen. Maar we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om deze chauffeur ook te regelen voor morgen vroeg. We moeten namelijk om 5u ten laatste aan het busstation zijn en de taxi’s beginnen hier pas rustig op gang te komen vanaf 5u. Hij heeft beloofd dat hij ons morgen om 4u45 komt ophalen. Wij hebben hem er dan ook een hele goede prijs voor aangeboden. Om hem er toch aan te kunnen helpen denken had ik zijn gsm-nummer gevraagd. Dat heb ik net (21u) gebeld, maar dat nummer is momenteel niet in gebruik. Shit!!! Nu krijg ik het toch een beetje benauwd. We hebben nog een ander nummer van een taxi chauffeur, maar het is wel heel erg lullig als er hier morgen 2 staan… Dilemma! We moeten morgen die bus naar Francistown hebben, want woensdag moeten we naar Gabs. En morgen moeten we nog naar het jeugdcentrum, afscheid nemen van Lebo en de matron, we hebben een afspraak om iets te gaan drinken met Mr. Madondo en Zibani (waar wij alle 4 enorm naar uit kijken) en we moeten nog gaan eten bij Laura’s Bistro :-) En inpakken natuurlijk!!!
Weet nu echt even niet wat ik moet doen, die andere bellen of vertrouwen op die ene… Ik ga er op gokken denk ik, anders loop ik morgen wel naar dat busstation!!!
Eenmaal terug in de lodge heb ik me eens bezig gehouden met alle gemaakte foto’s op deze laatste dagen. En dat zijn er veel!!! Ik ga ze zo snel mogelijk op het internet zetten, beloofd. Om 6u zijn we dan maar weer gaan eten (potverdorie, ik spreek wel steeds over eten zeg) en na heel lang wachten, hebben we er toch van kunnen genieten. Er waren wat kinderen in het restaurant en ik heb me kostelijk geamuseerd met het bekijken en beluisteren van hun kattenkwaad! Eentje wist niet beter dan zout en peper (heel veel) op de frietjes en hamburger van zijn vriendje te doen, toen die er nog niet was. Dat zorgde natuurlijk voor een lang gezicht. De jongen ging het tegen zijn ouders zeggen en toen hij weg liep met zijn bord, zei de zoutstrooier: ohoh, I’m in trouble. Toen de burgerjongen terug kwam, vroeg de zoutstrooier dan ook direct of hij in de problemen zat. Hij knikte ja en toen was het zo leuk om te zien hoe hij zich dan weer uit die problemen wou halen door te dreigen met vanalles te zeggen over hem tegen zijn vader. Enzovoort enzovoort enzovoort! Echt lollig!!!
Omdat we morgen toch rond een uur of 4 op moeten, zijn we direct na het eten terug naar de kamer gegaan om te pakken. En toen zag ik mijn kans schoon om eens wat telefoontjes te plegen met het thuisfront. Ik ben zo zuinig om gegaan met mijn belwaarde, dat ik nu nog wel heel veel erop had staan en dan kan ik dat beter goed spenderen hé :-)
Het is ondertussen kwart over 9, mijn spullen zijn gepakt, mijn blogje is geschreven, maar ik ben nog niet zo moe. Zal maar gewoon gaan liggen en lezen en dan zal het wel komen zeker ;-) De gedachte aan de wekker die om 4u afloopt, brrrr.
Voordat ik jullie weltrusten wens, wil ik nog even iets zeggen over gisteren. Dat ben ik helemaal vergeten.
Omdat het hier zo lang niet geregend heeft en ontzettend droog was, was er niet zo heel veel water in de Victoria Falls. Zoals ik zei, zijn die watervallen meer als 1700m lang en op het einde van het regenseizoen stroomt er water over de hele lengste naar beneden. Dat is ook het beeld dat de meeste mensen hebben van de watervallen en wat meestal terug te vinden is op afbeeldingen en op internet. Nu was er dus vrij weinig water en stonden er stukken echt droog. Toen ze mij dit vertelden was ik eerst een beetje teleurgesteld. Maar toen ik alles met eigen ogen zag, was dat gevoel helemaal weg. Ja, ik kan me voorstellen dat het nog indrukwekkender is, maar nu was het ook al heel erg mooi!!! Een voordeel van nu is dat je op veel plaatsen goede foto’s kunt maken. Als er meer water is en er zou dezelfde wind hebben gestaan als gister, dan hoef je je camera niet uit je tas te halen! We waren nu op plekken al doorweekt, laat staan als er nog meer water is! Als ze “vol” zijn en de wind staat in het bepaalde richting, dan zijn de druppeltjes tot 20km ver te voelen! Tel maar uit als je dan op 200m staat :-)
Zo, nu is het genoeg geweest voor vandaag. Ons Kasane avontuur zit er bijna op en Francistown wacht op ons. Duim allemaal maar dat die taxi hier morgen vroeg staat hé :-)
Een extra dagje Kasane en slangen
Een extra dagje Kasane dus! Het begon met eindelijk eens een ochtend uitslapen. Voor mij betekende dat echter maar tot half 8, maar ik vind het gewoon heerlijk om niet op de moeten, om geen wekker te horen gaan, om gewoon rustig wakker te worden wanneer je daar zin in hebt. Dat hoort toch ook een beetje bij vakantie hé. Dus een koffietje gemaakt en buiten gaan opdrinken, koekje en boekje erbij. Het regende wel pijpenstelen en dat heeft toch aangehouden tot ongeveer 11u. Even kreeg ik het gevoel dat we een stomme fout hadden gemaakt door hier te blijven, maar uiteindelijk is het droog geworden en hebben we toch nog wat leuks kunnen ondernemen! Oef!
We hebben een taxi weten te strikken en zijn naar het “centrum” gegaan. Eens wat rond gekeken, wat informatie gevraagd in het plaatselijk VVV kantoortje en dan gaan lunchen. Wel grappig, zit ik in Afrika en dan eet ik Indisch. Maar het heeft gesmaakt en het heeft me nog een vettige maaltijd bij die vieze KFC bespaard!
Met de magen gevuld zijn we aan een flinke wandeling begonnen. Ik heb enkel mijn afgetrapte teenslippertjes meegenomen en die bleven me toch af en toe goed steken in de modder! Door de hevige regenval van vanmorgen, is het toch wel een modderige aangelegenheid geworden op sommige plaatsen. Dus mijn voeten hebben nog een kleurtje erbij :-)
Uiteindelijk kwamen we bij het politiebureau en daar moesten we zijn. Ja, Dane is gister opgepakt en ik moest hem gaan ophalen vanmorgen… Nee, sorry, grapje!!! Flauw… Aan dat politiebureau is er wel een enorme baobab tree te zien. En dat was niet gelogen, hij was echt ontzettend groot en dik!!! Er zat een gat in en midden in de stam is een holte. Vroeger werd dat gat gebruikt om gevangen op te sluiten! Nu denk ik dat de jongeren er wat in rondhangen, aan het vuilnis te zien toch. Maar wel indrukwekkend hoor!!!
Na deze tussenstop hebben we een taxi genomen naar het biodiversity centre, een soort weeshuis voor slangen en andere kleine dieren. Er waren ongeveer 40 slangen te bezichtigen en ik vond het echt geweldig om te zien. Als je er dan over nadenkt dat deze dieren hier gewoon in je achtertuin kunnen zitten, brrrr! Er waren erg mooie exemplaren bij, met wonderbaarlijke kleuren en tekeningen. Maar ook erg gevaarlijke, pijnlijke en zelfs dodelijke slangen. Natuurlijk bestaan er ook exemplaartjes die nagenoeg harmless zijn voor mensen. Ze hebben gif, maar dit doet ons niks, enkel de kleine prooien die zij willen doden. Er was wel een slang die tanden zou hebben van 4cm lang!!! Die vouwen zich op in zijn bek, wel handig, anders zouden die toch maar in de weg zitten. En toen kwam er een spannend moment! We mochten een cobra vasthouden!!! Eerst was Dane aan de beurt en na enige twijfel had hij hem toch vast. Daarna mocht ik en ik moet zeggen dat ik er toch niet helemaal gerust op was :-) Het voelde heel erg raar, zo’n schubbenhuidje en het was kouder dan ik verwacht had. Dat beestje kronkelde en opeens kwam zijn kop richting mijn arm. Dan klopt je hart toch een stukje sneller hoor! Maar wel een belevenis. Ik had eerst mijn twijfels over deze uitstap, maar het was echt de moeite waard. Daarna kreeg ik nog papegaaien te zien, uilen, mangoons, schildpadden, een ontzettend grote python (waar de man het deurtje open deed zodat ik een mooie foto kon nemen) en een bos-eekhoorn. Het was erg mooi om te zien en goed om te weten dat er zoveel zorg wordt gedragen voor dit centrum en voor de dieren!
Omdat er geen taxi te bespeuren viel op de berg, besloten we te voet terug naar het centrum te gaan. Ik had wel zin om eens wat te wandelen en de uitzichten waren ongelooflijk mooi! Een beetje ‘trasspassing’ hebben we wel gedaan ;-) Er stond een groot bord: “Chobe National Park Border. No Entry.”
Maar er was daar een heuvel en daar stond een prachtige boom op. Omdat het toch al de dag van de bomen was en we het gevoel hadden dat er een prachtig uitzicht zich zou aanbieden als we op die heuvel stonden. Zijn we toch stiekem de park-grens over gegaan. Uiteindelijk werd het uitzicht afgeblokt door een bomenrij, maar het was toch leuk om even een klein beetje kattenkwaad uit te halen :-)
Het is toch ongelooflijk hoeveel olifantenstront je overal tegen komt en toch zien wij in al die dagen hier, geen enkele olifant, ook niet heel ver weg of zo!
Maar goed, na een stevige wandeling kwamen we aan de supermarkt waar we onze voorzorgen voor de busreis van morgen hebben genomen (water en koekjes). Dan nog een kort wandelingetje door een piepklein steegje met wat kraampjes, maar helaas was daar niet meer te krijgen dan tomaten, uien en een enkel slabestek. Maar omdat dat slabestek in de verste verte niet leek op het mijne wat gebroken was, heb ik het toch laten liggen. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat ik geen fut meer had om weer aan het hele afding-gedoe te beginnen.
En dan maar weer in de taxi, richting lodge. Dat afstandje is toch net iets te lang om nu nog te wandelen. Maar we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om deze chauffeur ook te regelen voor morgen vroeg. We moeten namelijk om 5u ten laatste aan het busstation zijn en de taxi’s beginnen hier pas rustig op gang te komen vanaf 5u. Hij heeft beloofd dat hij ons morgen om 4u45 komt ophalen. Wij hebben hem er dan ook een hele goede prijs voor aangeboden. Om hem er toch aan te kunnen helpen denken had ik zijn gsm-nummer gevraagd. Dat heb ik net (21u) gebeld, maar dat nummer is momenteel niet in gebruik. Shit!!! Nu krijg ik het toch een beetje benauwd. We hebben nog een ander nummer van een taxi chauffeur, maar het is wel heel erg lullig als er hier morgen 2 staan… Dilemma! We moeten morgen die bus naar Francistown hebben, want woensdag moeten we naar Gabs. En morgen moeten we nog naar het jeugdcentrum, afscheid nemen van Lebo en de matron, we hebben een afspraak om iets te gaan drinken met Mr. Madondo en Zibani (waar wij alle 4 enorm naar uit kijken) en we moeten nog gaan eten bij Laura’s Bistro :-) En inpakken natuurlijk!!!
Weet nu echt even niet wat ik moet doen, die andere bellen of vertrouwen op die ene… Ik ga er op gokken denk ik, anders loop ik morgen wel naar dat busstation!!!
Eenmaal terug in de lodge heb ik me eens bezig gehouden met alle gemaakte foto’s op deze laatste dagen. En dat zijn er veel!!! Ik ga ze zo snel mogelijk op het internet zetten, beloofd. Om 6u zijn we dan maar weer gaan eten (potverdorie, ik spreek wel steeds over eten zeg) en na heel lang wachten, hebben we er toch van kunnen genieten. Er waren wat kinderen in het restaurant en ik heb me kostelijk geamuseerd met het bekijken en beluisteren van hun kattenkwaad! Eentje wist niet beter dan zout en peper (heel veel) op de frietjes en hamburger van zijn vriendje te doen, toen die er nog niet was. Dat zorgde natuurlijk voor een lang gezicht. De jongen ging het tegen zijn ouders zeggen en toen hij weg liep met zijn bord, zei de zoutstrooier: ohoh, I’m in trouble. Toen de burgerjongen terug kwam, vroeg de zoutstrooier dan ook direct of hij in de problemen zat. Hij knikte ja en toen was het zo leuk om te zien hoe hij zich dan weer uit die problemen wou halen door te dreigen met vanalles te zeggen over hem tegen zijn vader. Enzovoort enzovoort enzovoort! Echt lollig!!!
Omdat we morgen toch rond een uur of 4 op moeten, zijn we direct na het eten terug naar de kamer gegaan om te pakken. En toen zag ik mijn kans schoon om eens wat telefoontjes te plegen met het thuisfront. Ik ben zo zuinig om gegaan met mijn belwaarde, dat ik nu nog wel heel veel erop had staan en dan kan ik dat beter goed spenderen hé :-)
Het is ondertussen kwart over 9, mijn spullen zijn gepakt, mijn blogje is geschreven, maar ik ben nog niet zo moe. Zal maar gewoon gaan liggen en lezen en dan zal het wel komen zeker ;-) De gedachte aan de wekker die om 4u afloopt, brrrr.
Voordat ik jullie weltrusten wens, wil ik nog even iets zeggen over gisteren. Dat ben ik helemaal vergeten.
Omdat het hier zo lang niet geregend heeft en ontzettend droog was, was er niet zo heel veel water in de Victoria Falls. Zoals ik zei, zijn die watervallen meer als 1700m lang en op het einde van het regenseizoen stroomt er water over de hele lengste naar beneden. Dat is ook het beeld dat de meeste mensen hebben van de watervallen en wat meestal terug te vinden is op afbeeldingen en op internet. Nu was er dus vrij weinig water en stonden er stukken echt droog. Toen ze mij dit vertelden was ik eerst een beetje teleurgesteld. Maar toen ik alles met eigen ogen zag, was dat gevoel helemaal weg. Ja, ik kan me voorstellen dat het nog indrukwekkender is, maar nu was het ook al heel erg mooi!!! Een voordeel van nu is dat je op veel plaatsen goede foto’s kunt maken. Als er meer water is en er zou dezelfde wind hebben gestaan als gister, dan hoef je je camera niet uit je tas te halen! We waren nu op plekken al doorweekt, laat staan als er nog meer water is! Als ze “vol” zijn en de wind staat in het bepaalde richting, dan zijn de druppeltjes tot 20km ver te voelen! Tel maar uit als je dan op 200m staat :-)
Zo, nu is het genoeg geweest voor vandaag. Ons Kasane avontuur zit er bijna op en Francistown wacht op ons. Duim allemaal maar dat die taxi hier morgen vroeg staat hé :-)
Een extra dagje Kasane en slangen
Een extra dagje Kasane dus! Het begon met eindelijk eens een ochtend uitslapen. Voor mij betekende dat echter maar tot half 8, maar ik vind het gewoon heerlijk om niet op de moeten, om geen wekker te horen gaan, om gewoon rustig wakker te worden wanneer je daar zin in hebt. Dat hoort toch ook een beetje bij vakantie hé. Dus een koffietje gemaakt en buiten gaan opdrinken, koekje en boekje erbij. Het regende wel pijpenstelen en dat heeft toch aangehouden tot ongeveer 11u. Even kreeg ik het gevoel dat we een stomme fout hadden gemaakt door hier te blijven, maar uiteindelijk is het droog geworden en hebben we toch nog wat leuks kunnen ondernemen! Oef!
We hebben een taxi weten te strikken en zijn naar het “centrum” gegaan. Eens wat rond gekeken, wat informatie gevraagd in het plaatselijk VVV kantoortje en dan gaan lunchen. Wel grappig, zit ik in Afrika en dan eet ik Indisch. Maar het heeft gesmaakt en het heeft me nog een vettige maaltijd bij die vieze KFC bespaard!
Met de magen gevuld zijn we aan een flinke wandeling begonnen. Ik heb enkel mijn afgetrapte teenslippertjes meegenomen en die bleven me toch af en toe goed steken in de modder! Door de hevige regenval van vanmorgen, is het toch wel een modderige aangelegenheid geworden op sommige plaatsen. Dus mijn voeten hebben nog een kleurtje erbij :-)
Uiteindelijk kwamen we bij het politiebureau en daar moesten we zijn. Ja, Dane is gister opgepakt en ik moest hem gaan ophalen vanmorgen… Nee, sorry, grapje!!! Flauw… Aan dat politiebureau is er wel een enorme baobab tree te zien. En dat was niet gelogen, hij was echt ontzettend groot en dik!!! Er zat een gat in en midden in de stam is een holte. Vroeger werd dat gat gebruikt om gevangen op te sluiten! Nu denk ik dat de jongeren er wat in rondhangen, aan het vuilnis te zien toch. Maar wel indrukwekkend hoor!!!
Na deze tussenstop hebben we een taxi genomen naar het biodiversity centre, een soort weeshuis voor slangen en andere kleine dieren. Er waren ongeveer 40 slangen te bezichtigen en ik vond het echt geweldig om te zien. Als je er dan over nadenkt dat deze dieren hier gewoon in je achtertuin kunnen zitten, brrrr! Er waren erg mooie exemplaren bij, met wonderbaarlijke kleuren en tekeningen. Maar ook erg gevaarlijke, pijnlijke en zelfs dodelijke slangen. Natuurlijk bestaan er ook exemplaartjes die nagenoeg harmless zijn voor mensen. Ze hebben gif, maar dit doet ons niks, enkel de kleine prooien die zij willen doden. Er was wel een slang die tanden zou hebben van 4cm lang!!! Die vouwen zich op in zijn bek, wel handig, anders zouden die toch maar in de weg zitten. En toen kwam er een spannend moment! We mochten een cobra vasthouden!!! Eerst was Dane aan de beurt en na enige twijfel had hij hem toch vast. Daarna mocht ik en ik moet zeggen dat ik er toch niet helemaal gerust op was :-) Het voelde heel erg raar, zo’n schubbenhuidje en het was kouder dan ik verwacht had. Dat beestje kronkelde en opeens kwam zijn kop richting mijn arm. Dan klopt je hart toch een stukje sneller hoor! Maar wel een belevenis. Ik had eerst mijn twijfels over deze uitstap, maar het was echt de moeite waard. Daarna kreeg ik nog papegaaien te zien, uilen, mangoons, schildpadden, een ontzettend grote python (waar de man het deurtje open deed zodat ik een mooie foto kon nemen) en een bos-eekhoorn. Het was erg mooi om te zien en goed om te weten dat er zoveel zorg wordt gedragen voor dit centrum en voor de dieren!
Omdat er geen taxi te bespeuren viel op de berg, besloten we te voet terug naar het centrum te gaan. Ik had wel zin om eens wat te wandelen en de uitzichten waren ongelooflijk mooi! Een beetje ‘trasspassing’ hebben we wel gedaan ;-) Er stond een groot bord: “Chobe National Park Border. No Entry.”
Maar er was daar een heuvel en daar stond een prachtige boom op. Omdat het toch al de dag van de bomen was en we het gevoel hadden dat er een prachtig uitzicht zich zou aanbieden als we op die heuvel stonden. Zijn we toch stiekem de park-grens over gegaan. Uiteindelijk werd het uitzicht afgeblokt door een bomenrij, maar het was toch leuk om even een klein beetje kattenkwaad uit te halen :-)
Het is toch ongelooflijk hoeveel olifantenstront je overal tegen komt en toch zien wij in al die dagen hier, geen enkele olifant, ook niet heel ver weg of zo!
Maar goed, na een stevige wandeling kwamen we aan de supermarkt waar we onze voorzorgen voor de busreis van morgen hebben genomen (water en koekjes). Dan nog een kort wandelingetje door een piepklein steegje met wat kraampjes, maar helaas was daar niet meer te krijgen dan tomaten, uien en een enkel slabestek. Maar omdat dat slabestek in de verste verte niet leek op het mijne wat gebroken was, heb ik het toch laten liggen. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat ik geen fut meer had om weer aan het hele afding-gedoe te beginnen.
En dan maar weer in de taxi, richting lodge. Dat afstandje is toch net iets te lang om nu nog te wandelen. Maar we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om deze chauffeur ook te regelen voor morgen vroeg. We moeten namelijk om 5u ten laatste aan het busstation zijn en de taxi’s beginnen hier pas rustig op gang te komen vanaf 5u. Hij heeft beloofd dat hij ons morgen om 4u45 komt ophalen. Wij hebben hem er dan ook een hele goede prijs voor aangeboden. Om hem er toch aan te kunnen helpen denken had ik zijn gsm-nummer gevraagd. Dat heb ik net (21u) gebeld, maar dat nummer is momenteel niet in gebruik. Shit!!! Nu krijg ik het toch een beetje benauwd. We hebben nog een ander nummer van een taxi chauffeur, maar het is wel heel erg lullig als er hier morgen 2 staan… Dilemma! We moeten morgen die bus naar Francistown hebben, want woensdag moeten we naar Gabs. En morgen moeten we nog naar het jeugdcentrum, afscheid nemen van Lebo en de matron, we hebben een afspraak om iets te gaan drinken met Mr. Madondo en Zibani (waar wij alle 4 enorm naar uit kijken) en we moeten nog gaan eten bij Laura’s Bistro :-) En inpakken natuurlijk!!!
Weet nu echt even niet wat ik moet doen, die andere bellen of vertrouwen op die ene… Ik ga er op gokken denk ik, anders loop ik morgen wel naar dat busstation!!!
Eenmaal terug in de lodge heb ik me eens bezig gehouden met alle gemaakte foto’s op deze laatste dagen. En dat zijn er veel!!! Ik ga ze zo snel mogelijk op het internet zetten, beloofd. Om 6u zijn we dan maar weer gaan eten (potverdorie, ik spreek wel steeds over eten zeg) en na heel lang wachten, hebben we er toch van kunnen genieten. Er waren wat kinderen in het restaurant en ik heb me kostelijk geamuseerd met het bekijken en beluisteren van hun kattenkwaad! Eentje wist niet beter dan zout en peper (heel veel) op de frietjes en hamburger van zijn vriendje te doen, toen die er nog niet was. Dat zorgde natuurlijk voor een lang gezicht. De jongen ging het tegen zijn ouders zeggen en toen hij weg liep met zijn bord, zei de zoutstrooier: ohoh, I’m in trouble. Toen de burgerjongen terug kwam, vroeg de zoutstrooier dan ook direct of hij in de problemen zat. Hij knikte ja en toen was het zo leuk om te zien hoe hij zich dan weer uit die problemen wou halen door te dreigen met vanalles te zeggen over hem tegen zijn vader. Enzovoort enzovoort enzovoort! Echt lollig!!!
Omdat we morgen toch rond een uur of 4 op moeten, zijn we direct na het eten terug naar de kamer gegaan om te pakken. En toen zag ik mijn kans schoon om eens wat telefoontjes te plegen met het thuisfront. Ik ben zo zuinig om gegaan met mijn belwaarde, dat ik nu nog wel heel veel erop had staan en dan kan ik dat beter goed spenderen hé :-)
Het is ondertussen kwart over 9, mijn spullen zijn gepakt, mijn blogje is geschreven, maar ik ben nog niet zo moe. Zal maar gewoon gaan liggen en lezen en dan zal het wel komen zeker ;-) De gedachte aan de wekker die om 4u afloopt, brrrr.
Voordat ik jullie weltrusten wens, wil ik nog even iets zeggen over gisteren. Dat ben ik helemaal vergeten.
Omdat het hier zo lang niet geregend heeft en ontzettend droog was, was er niet zo heel veel water in de Victoria Falls. Zoals ik zei, zijn die watervallen meer als 1700m lang en op het einde van het regenseizoen stroomt er water over de hele lengste naar beneden. Dat is ook het beeld dat de meeste mensen hebben van de watervallen en wat meestal terug te vinden is op afbeeldingen en op internet. Nu was er dus vrij weinig water en stonden er stukken echt droog. Toen ze mij dit vertelden was ik eerst een beetje teleurgesteld. Maar toen ik alles met eigen ogen zag, was dat gevoel helemaal weg. Ja, ik kan me voorstellen dat het nog indrukwekkender is, maar nu was het ook al heel erg mooi!!! Een voordeel van nu is dat je op veel plaatsen goede foto’s kunt maken. Als er meer water is en er zou dezelfde wind hebben gestaan als gister, dan hoef je je camera niet uit je tas te halen! We waren nu op plekken al doorweekt, laat staan als er nog meer water is! Als ze “vol” zijn en de wind staat in het bepaalde richting, dan zijn de druppeltjes tot 20km ver te voelen! Tel maar uit als je dan op 200m staat :-)
Zo, nu is het genoeg geweest voor vandaag. Ons Kasane avontuur zit er bijna op en Francistown wacht op ons. Duim allemaal maar dat die taxi hier morgen vroeg staat hé :-)
Victoria Falls in Zimbabwe
Ik moet eerlijk bekennen dat na gister, mijn verwachtingen niet zo hoog gespannen waren. Misschien ook uit voorzorg, om toch maar niet teveel teleurgesteld te worden? ?Maar goed, douche genomen, koffietje gemaakt op de kamer en ontbeten in de vorm van koekjes en toen was ons vervoer al ter plaatse. Stipt op tijd! Heerlijk!
Chauffeur Rambo heeft ons naar de ‘border’ gebracht, een heel gedoe. Eerst het kantoor van de Botswaanse douane binnen, papieren invullen en dan een stempel in je paspoort dat je het land verlaat. Dan 100m verder rijden, het kantoor van de douane van Zimbabwe binnen, papieren invullen, US$30 betalen en een visum in je paspoort geplakt waarmee je 1 dag van Zimbabwe mag genieten. En voor 1 dag waren we opeens ‘getrouwd’, mr. en mrs. Maenen :-)
En toen mochten we te voet de grens oversteken. Onze chauffeur bleef in Botswana, een andere chauffeur wachtte ons op in Zim. Newton, onze chauffeur en gids voor vandaag, was echt een relaxte, grappige kerel en we hadden direct door dat we geluk hadden vandaag! We kregen een koud flesje water, wat uitleg over het feit dat we 72km moesten rijden en dat dat normaal 1u duurt, maar ook kan uitlopen tot 1u30 owv de dieren die je kan tegenkomen (van mij mag het dan wel 1u30 duren!), dat we niet mochten uitstappen onderweg, maar als we iets zouden tegenkomen dat we echt wilden zien/fotograferen, dan konden we het dak open doen en zo uit de auto kijken,… En toen konden we vertrekken. Een heerlijke rit door een ongelooflijk mooi landschap! Ik heb echt alleen maar naar buiten gestaard en mijn ogen uit gekeken. Ja, natuurlijk raden jullie het al: beesten hebben we niet gezien! Newton heeft een uur met ons meegezocht naar olifanten, maar helaas, die hebben echt geen zin om zich aan ons te laten zien!
En toen arriveerden we in Victoria Falls (ja, zo heet ook het stadje) waar we in de verte al het opspattende water zagen. Joepie!!!
We zijn direct doorgereden naar de watervallen en toen we de parking opreden, had ik al snel in de gaten dat het wel een echte toeristische trekpleister was. Veel verkopers, mannen in traditionele kleding die aan het zingen en dansen waren en achter de hekken veel mensen die je toch vanalles proberen te verkopen. Eigenlijk ook niet meer als normaal hé! Ik zou ook mijn centen willen verdienen aan al die witte toeristen die er met hun fancy camera en nice stuff naar het water komen kijken.
Newton vroeg of we een paraplu wilden voor de ‘sprays’ van de watervallen, maar daar wij dachten aan wat druppeltjes en we geen zin hadden om daarvoor met een paraplu te gaan slepen, lieten we dat aan ons voorbij gaan.
Newton regelde de inkom en binnen kregen we een hele uitleg over de falls, over de rivieren, over de verschillende namen van de watervallen, over de flora en fauna van het bos waar we door gingen lopen en nadat we dit alles in ons hadden opgenomen, waren we klaar voor de wandeling van ongeveer 3km. De Victoria Falls zijn bijna 1708m lang en 108m hoog! Normaal start je bij het begin en loop je naar het einde, waarbij de steeds een klein wegje in slaat om dichterbij te gaan kijken. Als je dan het laatste punt hebt bereikt (een 110m hoge brug, punt 16), loop je via een recht pad door het bos weer terug naar het begin. Om dat laatste lange, lichtjes saaie (als je die watervallen opzij hoort, maar niet ziet) stuk te vermijden en om de spanning nog wat op te bouwen, zei onze gids dat we het in de tegenovergestelde richting zouden doen. Eerst tanden bijten en dat stuk wandelen en dan langzaam terug langs de watervallen. Maar zelfs dat eerste stuk was niet saai! Echt mooi door het bos, prachtige natuur, mooie bloemen, apen en dan dat geluid van de watervallen… En toen kwamen we bij de Victoria Falls Bridge, bekend om zijn bungee-jumps. Er waren 2 mannen aan het werk ergens aan zo’n paal, best scary om die daar te zien zitten!
Even genoten van het uitzicht en toen was het tijd voor het wereldwonder! En oh, wat werd ik beloond! Het was prachtig! Ik kan de juiste woorden niet vinden om dit te beschrijven! Het was gewoonweg breath taking!!! Ik praat graag, maar hier werd ik stil van. Al dat water, dat met een enorme kracht naar beneden klatert, de rotsen, de regenbogen, de hoogte, de lengte, het opspattende water dat als een mist boven de watervallen hangt, het harde geluid (dat tot wel 25km verder te horen is),… Ik kan dit gewoonweg niet overbrengen op deze blog, weet zelfs niet goed hoe het te beschrijven of welke woorden te gebruiken… Ongelooflijk, wondermooi, adembenemend, ontroerend en ja, zelfs ook heel romantisch! Zelfs Dane werd er een beetje week van en zei dat dit een ideale plek was om een huwelijksaanzoek te doen. Helaas had ik geen bereik op mijn gsm, anders had ik Alex gebeld :-)
Het eerste stuk van de falls heet danger point, omdat er veel rotsen zijn en door de sprays worden die wel eens nat en dan is het er very slippery. Ja, papa voelt ‘m al komen… Lynn zat weer op het puntje van de rots! :-) Geweldig! Wat een uitzicht!
Toen we verder liepen naar de main falls, kregen we al snel in de gaten waar die paraplu voor nodig was. Het waaide flink vandaag en daardoor waren we op een bepaald moment binnen 2 minuten kletsnat! Echt waar, kletsnat!!! Alsof er een flinke regenbui gaande was. Een leuk gevoel en niet zo erg omdat het hier toch zo warm is. Alleen een klein beetje jammer, want je kan dan geen foto’s maken hé. Dus daar liep ik, als een verzopen kat :-)
Het ene na het andere mooie uitkijkplekje volgde en ik heb alles in me opgenomen. En zo spendeerde ik 2u langs dit mooie plekje op onze aarde en realiseerde ik me dat ik toch wel een geluksvogel ben dat ik dit weer mag meemaken!
Ik kan niet wachten om de foto’s met jullie te delen!!!
Na deze high light van ons verblijf in Afrika, bracht Newton ons naar een marktje waar we souvenirs konden kopen (niet bij de falls, maar buiten de stad). Er was zoveel, maar het was ook zo vermoeiend! Iedereen spreekt je aan, iedereen wil verkopen, met iedereen moet je zwaar onderhandelen en niks is wat het lijkt… Ik wist dan ook echt niet wat ik voor wie moest aanschaffen. Het zijn toch maar de standaard beeldjes en schaaltjes en prulletjes die uiteindelijk ergens achter in de kast belanden. Maar het voelde ook een beetje vreemd om 6 weken in Botswana te spenderen en de souvenirtjes in Zimbabwe te kopen. Enkele koopjes heb ik kunnen doen, maar toen ik haast ruzie kreeg met een verkoper omdat hij deed alsof hij “offended” (ik vind het Nederlandse woord even niet) was door de prijs die ik bood voor een onnozele boekenlegger, had ik er ook wel genoeg van. Rustig rondlopen en dingen bekijken en er eens over nadenken zit er niet in en dan is bij mij na een uurtje de zin wel over. Maar toch een leuk houten slabestek en eentje van zilver en wat mooie kommen. En ik was best trots op mezelf, want ik heb serieus onderhandeld en ook dingen laten liggen als ik niet de prijs kreeg die ik wou geven :-)
Maar lieve thuisblijvers, maak je niet te blij: ik heb niet voor iedereen iets gekocht, ik vind het dat gewoon niet waard. Maar ik vind het ook ontzettend moeilijk! Wat vind die of die leuk, heeft die er wat aan,… Sorry :-)
En toen was het tijd voor de lunch. Newton bracht ons naar “Mama Africa”, een gezellig restaurantje en warempel ook nog met heerlijk eten! Echt waar, niet gelogen, maar voor mij was dat de beste, lekkerste maaltijd die ik in bijna 6 weken gegeten heb! Op en top genieten dus! Maar ook daar zitten was leuk en gezellig, nog een praatje gemaakt met een Zuid Afrikaanse, oudere man die blijkbaar een tijd in Dendermonde heeft gewoond. Hij zat, volledig in het wit gekleed, aan een tafeltje met een flesje wijn en een dik boek. Een levensgenieter!
Mijn middagmaal bestond uit een stukje vis (braem) in tempura, chili mayonaise, wat citroen, zelfgemaakte frietjes (toch nog aan de rauwe kant, maar dat is hier normaal denk ik) en een salade met een heerlijke dressing! Het klinkt toch al heerlijk, niet?
Als nagerecht was het huisgemaakt ijs van passievruchten, heerlijk, met die pitjes erin. Helaas was het voor mij echter teveel en heb ik nog niet eens 1 van de 3 bolletjes op gekregen.
Beiden waren we ervan overtuigd dat deze dag, deze trip, iedere cent waard was! Het was toch een risico om zoveel geld uit te geven terwijl je niet goed weet wat te verwachten. Ja, je krijgt een lunch, maar eerlijk gezegd hadden wij ons aan een boterham verwacht. Ja ,je krijgt een guided tour, maar eerlijk gezegd hadden wij ons aan een wandelingetje met een norse man verwacht die dat met tegenzin doet. Maar nee, het was een geweldige dag, met een super leuke gids, die ons enthousiast vertelde en de tijd nam voor ons. Die ons dat marktje liet zien ipv te zeggen dat we onze dingetjes ook bij de Vic Falls konden kopen voor 4 keer de prijs, met een heerlijke lunch en met alles wat prima geregeld was!!!
Na het eten hadden we een uurtje voor onszelf, om 15u zou Newton ons oppikken en dan was het tijd voor de rit terug naar Kasane. In dat uur zijn we nog wat gaan rondkijken in de winkeltjes. Leuk om te zien, maar ook beter om weer door te wandelen, Ze durven nogal wat vragen hoor! Maar ik ben ik wel achter gekomen dat ik de verkoper op de markt helemaal niet beledigd heb (dank je Dane, om me te helpen op het woord te komen), want de boekenleggers liggen hier in die dure shops voor exact de prijs die ik hem geboden had. Had hij dus nog een goede aan kunnen verdienen, maar nu heeft hij pech :-) Klinkt misschien een beetje cru zo, maar je moet daar echt een beetje hard wezen. Anders plukken ze je kaal, echt waar. Er zijn toeristen genoeg die wel de woekerprijs willen betalen voor die dingen en daardoor moeten andere toeristen dan vechten voor een beetje redelijke prijs. Maar goed, de dollars waren op, ik heb enkele leuke spulletjes en onze Newton stond netjes om 3u met het busje klaar om terug naar de grens te rijden.
Onderweg heeft hij een uur lang mee gezocht naar olifanten (Dane sliep), maar nee hoor, geen enkele te zien. Het is ons gewoon niet gegund ;-)
Maakt niet uit, het was een memorabele dag, iets om nooit meer te vergeten! Dus dat we uiteindelijk meer als een uur aan de grens hebben moeten wachten op de jeep van onze lodge om ons op te pikken, hebben we met een korreltje zout genomen. We laten niet op het laatste dat enorme positieve gevoel wegnemen! Maar toen die nieuwe chauffeur ons liet uitstappen uit de jeep omdat we met onze voeten over een vies, desinfecterend matje moesten lopen aan de grens en hij zonder iets te zeggen de jeep opnieuw startte en ook door een kuil met water reed, waardoor mijn souvenirs van de bank op de grond vielen, was ik niet meer zo blij. Zeker niet toen ik daarna terug instapte en erachter kwam dat mijn mooie houten bestek gebroken was! Zo jammer! Heb je eindelijk iets leuks, gaat het na een uur al kapot!
Heb dat gevoel maar laten wegwaaien op de rit terug naar de lodge, de moeite niet om me er druk in te maken, daarmee groeit het toch niet aan mekaar!
Om onze ervaringen te delen met de buitenwereld, wilden we zo snel mogelijk internetten. Dus wij met de laptoppen naar de bar, zodat we daar ondertussen konden genieten van een ijskoude cola. Helaas was daar geen internet :-)
Maar we kregen al snel gezelschap van Jacques en Koos en daar hebben we uiteindelijk de hele avond mee doorgebracht aan de picknick tafel. Het ging er met momenten erg heftig aan toe, maar in de goede zin van het woord hé. Het waren gewoon soms heftige discussies, vooral over zaken in Afrika zoals bv kolonisatie, diamanten,… Maar uiteindelijk was het wel heel interessant en heb ik weer nieuwe dingen geleerd. Het is ook fijn om die discussie eens te kunnen voeren met blanken die hier echt wonen en werken. Niet de toeristen, niet de uber-rijken, maar de gewone man in de straat. Krijg je weer een heel andere kant van het verhaal te zien!
Omdat we het hier zo naar onze zin hebben en we echt genieten en omdat we totaal geen zin hebben om anderhalve dag op een lege school door te brengen… hebben we besloten om nog een dagje langer hier te blijven. Dus morgen niet vroeg op staan en niet met de bus naar Francistown. Nee, we blijven nog een dag en een nacht in Kasane en zullen dinsdagmorgen om 5u de bus nemen! Hebben we wel verdiend, vinden we zelf ;-)
Safari in Kasane en feesten met de Zuid-Afrikanen
Maar toen ik die jeep zag met de open banken (hoog boven de grond), was ik direct wakker. Laat maar komen die beesten! Om 6u over de straat rijden in zo’n open ding met enkel een longsleeve aan, was toch best koud. Dane was slimmer, met zijn trui. Alleen waaide zijn pet dan weer weg, waardoor we moesten stoppen en hij moest rennen :-)
Bij het park nog even de papieren regelen en toen kon de echte safari beginnen. Spannend hoor, zo in de struiken en bosjes staren op zoek naar wilde dieren! Het begon met vooral vogels, maar wel hele grote! De namen heb ik niet allemaal kunnen onthouden, maar het waren onder andere gieren. Als die hun vleugels spreiden, dan spreek je toch over een mega vogel hoor! Ook liepen er heel veel impala’s, groot en klein. Ik zag er zelfs eentje van 2 dagen oud, zo schattig. Bambi’s genoeg hier om een heel sprookjesbos mee te vullen ;-)
Toen zijn we een heel stuk langs het water gereden. Daar zag ik hypo’s, vooral in het water. Zie je daar opeens zo’n grote bult, blijkt dat een beest te zijn. Ook een moeder met een jong langs de kant zochten al snel het water op en dan verdwijnen ze echt uit het zicht, terwijl het ontzettend grote beesten zijn. De krokodillen zwemmen hier ook vrolijk rond en daardoor konden de Egyptische ganzen het water niet in. Voor een vogelliefhebber, is het hier een waar paradijs. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik toch nog steeds erg op zoek was naar de iets wildere en gevaarlijkere en grotere dieren. Helaas zijn de nijlpaarden in de verte, de grootste geweest die ik tijdens deze safari te zien kreeg. Want na nog enkele buffels op het midden van de weg, hebben we geen grote dieren meer gezien. Enkel nog… 1 leeuwin, die best ver weg, lekker lag te slapen. Ik moet zeggen dat ik best teleurgesteld was. Geen olifanten, geen giraffen, geen kudu’s, geen zebra, geen leeuwen, geen poema of hyena… Enkel de voetsporen van een hyena, maar geen in het echt. En overal grote olifanten drollen, maar geen olifant te bespeuren. Jammer hoor! Ik zag wel nog apen, op weg van het water naar de velden om daar te “grazen”. Blijkbaar slapen ze aan het water en trekken ze overdag inlands om ’s avonds dan weer terug naar het water te keren. En zo lief on die kleintjes onder de mama’s te zien hangen!
Even denken, wat zag ik nog? Eekhoorns, mega kevers, everzwijnen en ontzettend veel “bambi’s. En dan heb je het ver gehad. Op een bepaald moment zagen we heel veel dieren wegvluchten, zo snel als ze konden. En daar hebben we staan wachten op wat er achter hen aan zat. Helaas heeft dat beest zich niet laten zien ;-(
De omgeving was zeker de moeite waard om te zien, maar ja, je komt toch vooral voor de dieren hé. Omdat het hier de laatste tijd flink heeft geregend, waren de wegen meer verharde modderstromen. De jeep hobbelde hier lustig overheen, maar je moest je toch serieus vasthouden soms! Toch nog een beetje spanning :-)
Al bij al was het een leuke ervaring, alleen met erg weinig dieren voor een safari. Licht teleurgesteld kwamen we dus terug aan de lodge. Ook het koppel uit Denemarken dat met ons de safari had gedaan, was er niet zo blij mee. Dan reis je toch een flink stuk om dat hier te komen doen en dan loop je het mis. Het steekt zeker als je hier op het terrein dan verhalen hoort van mensen die gister zijn geweest en 40 olifanten en 8 leeuwen hebben gezien!
Soit, vanmiddag een tweede kans met de boot-safari!
Om half 10 waren we terug en zijn we gaan ontbijten. Een spiegeleitje, een stukje spek en een worstje, een sneetje brood en koffie. Zo, de maag zat goed vol moet ik zeggen!!! Maar ik blijf het zeggen, ik mis de koffie van thuis :-)
Toen was het weer taxi-tijd want morgen gaan we naar de Victoria Falls en daarvoor hebben we Amerikaanse dollars nodig (visum in Zimbabwe en voor aan de Falls). De eigenaren van de lodge hebben in het “centrum” ook een exchange bureau, dus daar zijn we maar naar toe gegaan. Nog een korte stop bij de Spar voor een voorraadje water en dan weer terug naar de lodge.
Ondertussen is het 13u en zit in met mijn laptopje aan de picknicktafel in de open bar en ligt Dane in bed voor een middagdutje. Over 2 uurtjes moeten we weer klaar staan om te vertrekken. Ik hoop dan wel een olifant te kunnen zien :-)
Maar straks vertel ik jullie er alles over!
Het internet is hier niet zo goed en valt de hele tijd uit. De foto’s kan ik dus niet op het internet zetten en zullen pas volgende week dinsdag te bekijken zijn… Sorry :-)
Zo, ik ga op mijn kamer nog wat lezen, even uitrusten. Straks nog op safari en vanavond zijn we uitgenodigd op een party hier in de bar. Zal weer een leuke avond worden met de Zuid-Afrikanen :-)
Je loopt hier trouwens de hele tijd mensen tegen het lijf en het is leuk om dan de verhalen te horen. Een kerel uit Canada die 9 maanden in Gabarone werkt en nu een maandje aan het backpacken is, een koppel uit Denemarken op reis, een Zuid-Afrikaan die nu in Botswana woont en hier ferry’s bouwt,… Een beetje relaxed buiten liggen zit er hier niet in (er zijn trouwens niet eens stoelen of ligbedjes), want er is altijd wel iemand die een praatje komt maken. Daarom ga ik me nu maar even terug trekken op mijn kamer, want het is toch ook wel vermoeiend om steeds te babbelen en vertellen :-)
Zo, de tweede safari zit er ook op! Om 15u15 zijn we hier met de jeep vertrokken, een paar kilometer verderop, naar de aanlegsteiger. Daar wachtte ons een super leuke boot, met ongeveer 20 zitplaatsen, maar gelukkig waren we maar met 6. Het Deense koppel en een koppel uit Botswana wat in een nabijgelegen lodge logeert Deze hadden de koelbox meegenomen en al snel bleek dat deze bomvol bier en sterke drank zat. Ze hebben zich beiden goed laten gaan, wat erin resulteerde dat ze op het einde van de tocht steeds foto’s aan het maken waren terwijl ze tegen me aan gingen zitten, alsof ik het beste vriendinnetje was. Echt een beetje vreemd!!! Maar ja, drank doet soms rare dingen met een mens hé :-)
Onze bootsman heette ons welkom en zoef, weg waren we: in een rotvaart over dat water, heerlijk!!! Het was super warm en dan doet het zo goed om die wind te voelen. Maar als snel werd het tempo een stuk lager en kon het echte werk beginnen. We kregen steeds een stukje uitleg over wat er te zien was en ook veel leuke, interessante en leerrijke weetjes. De tocht begon met het bewonderen van enkele prachtige lodges langs de rivier. Echt super mooi! Maar helaas, voor ons, onbetaalbaar. Wel leuk om daar door de achtertuin eens naar binnen te kunnen turen.
De dieren dan: ik heb ontzettend veel nijlpaarden gezien! Wat zijn dat enorme beesten!!! Blijkbaar is dat het agressiefste dier in Afrika en zitten ze ook wel eens achter de boten aan. En dat hebben we ook mogen ervaren, zodat we op een bepaald moment weer met volle kracht weg moesten varen. Spannend hoor!!! Ik was ook getuige van een gevecht tussen 2 mannetjes (ja, natuurlijk ging het om een vrouwtje), al moet ik bekennen dat dat spectaculairder klinkt dan dat het uitziet, want het speelt zich voornamelijk onder water af. Dit keer heb ik ook nijlpaarden op het droge kunnen zien en iets dichter bij dan vanmorgen. Man man, zo’n logge beesten. En dan te bedenken dat ze enkel gras eten!
Krokodillen waren ook te zien en 2 keer zelfs van héél dichtbij! Ik kon haar bijna aanraken, maar heb me ingehouden. Had beloofd dat ik voorzichtig zou zijn hè ;-) Dan volgde er een enorm grote leguaan, veel mooie vogels (sorry, maar ik kan die namen echt niet onthouden), enkele buffels (moet toch steeds lachen met dat soort van kuifje tussen die 2 stevige hoorns), impala’s (duh),… Tja, jongens, verder kom ik helaas niet! Nu, begrijp me niet verkeerd: het was ontzettend mooi om deze te hebben gezien, maar ik denk dat jullie mijn teleurstelling ook wel een beetje begrijpen hé. Botswana, hét land van de olifanten; Kasane, dé plaats voor spannende safari’s en dan krijg je het niet te zien. Het regenseizoen is net 2 weken te vroeg begonnen dit jaar. Ik had nochtans het potje met regen in België gelaten!
Maar wat een prachtige omgeving! Echt waar, ik heb met volle teugen genoten en alles in me opgenomen. Bootjesliefhebber als ik ben, ben ik natuurlijk op het voorste puntje gaan zitten. Geen kuipstoeltje voor mij, maar lekker vooraan. Mijn voeten kon ik net niet over boord hangen, want met al die nijlpaarden en krokodillen verborgen onder het wateroppervlakte, zijn mijn tenen me toch teveel waard. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe het er hier onderwater uit moet zien, met al die beesten. Moet best gezellig zijn, niet? De trip duurde ongeveer 3u, dus was ik ook getuige van een prachtige zonsondergang. Het is wel super romantisch hoor! En daar zat ik dan, met Dane naar de ondergaande zon te kijken en melig te wezen bij anekdotes van Hans Teeuwen en het zeilliedje van Bart Kaël!
Het laatste stukje was weer tegen topsnelheid en dan gaat die punt van de boot (waar ik dus zat) een stukje omhoog, waardoor mijn voeten eindelijk over de rand mochten bengelen. Oh, man, dat was echt zalig!!! Een perfecte afsluiter van een prachtige boottocht en een ontzettend moment van totale ontspanning. En oh ja, we hebben eindelijk de eerste echte leuke foto van ons 2-tjes. Werd tijd hé.
Terug aan land, stond de jeep alweer klaar om ons terug naar de lodge te rijden. Na een kort oponthoud, omdat we een mega grote ferry op een vrachtwagen toch eerst moesten laten passeren op het landweggetje, reden we daarna weer met de wind in de haren over de Afrikaanse wegen.
Ondertussen waren de magen serieus aan het knorren, dus na een zeer bewuste stop om de lange broek aan te doen en ons goed in te smeren met muggenspul, liepen we snel naar het restaurant. Het was er echt heel cozy en gezellig, olielampjes aan, rustig, knus. Dat was al veelbelovend. Dane zijn spareribs waren dan ook echt een meevaller en hij heeft ze met veel goesting verorberd. Ik had een salade met kip. De groenten waren goed en veel en eindelijk ook eens gevarieerd. De sausjes waren rijkelijk. Maar de kip, ja, die heb ik niet gevonden. Het waren allemaal hele kleine stukjes, gepaneerd en dan in het frietvet gegooid. Met als gevolg dat het keiharde, taaie brokjes waren. Jammer! En frietjes bakken is toch echt een Belgische kwaliteit, geen Botswaanse. Ze worden maar 1 keer kort gebakken in niet echt heet frietvet, platjes dus :-)
Maakt niet uit, de magen waren gevuld en dat was de bedoeling, want we hadden nog een feestje voor de boeg.
Ik was in de veronderstelling dat het feestje hier in de bar zou doorgaan, maar zelfs na ons eten, was er hier nog niet echt iets aan de gang. We zijn aan de bar gaan zitten en daar kwamen we er al snel achter dat het feestje bij de kantoren op het terrein doorging. Ik voelde me toch een beetje raar om daar naar toe te gaan. Ja, we waren uitgenodigd, maar ook zo tussen pot en pint, snap je? Het was de verjaardag van de eigenaar hier… Dus eerst nog maar wat socializen met wat mensen aan de bar. Dane raakte in gesprek met een kerel uit Zuid-Afrika en ik heb me bij hen gevoegd. Het begon vrij leuk, maar werd al snel een beetje duf. De kerel in kwestie had volgens ons al een behoorlijke hoeveelheid alcohol binnen en dat was duidelijk te merken aan het dalende niveau van gesprek, tot zelfs op het punt dat Dane en ik niet meer snapten wat hij aan het vertellen was (bv dat hij niet naar België durfde te komen omdat hij de film Saw had gezien?!?). Om ons vermoeden te bevestigen, zwalkte hij de bar uiteindelijk uit en kwam net niet ten val! Volgende klant: Lans, naar Lancelot. Hij sprak een goed mondje Nederlands want hij had naar eigen zeggen lange tijd in België gewoon. Naar mijn weten ligt Tilburg wel in Nederland, maar soit. Lans gaf ons een specialiteit van Kasane: de blowjob. Voordat jullie in paniek schieten: het is een drankje!!! Maar wel heel erg lekker! Een combi van Kahlua en Amarulla, in een shotje. Maar ook Lans had al erg diep in het glaasje gekeken en ik was op een bepaald moment niet gecharmeerd door zijn opmerking, maar gedegouteerd. Dus toen hij zei dat hij naar het feestje ging, zijn we maar met hem meegewandeld. Voor hem was het echter strompelen! Toch makkelijker om met iemand mee binnen te glippen :-)
Het feestje was erg gezellig en we werden erg openlijk en hartelijk onthaald door de gastheer/eigenaar. We moesten meteen mee om kennis te maken met zijn vrouw en om te proeven van de punch. Grote koelbox open en die zat gewoon helemaal vol met punch en vers fruit! Kannetje erin, plastic bekertje vol en toen moesten we een ad fundum met hem doen. Poeh, dat slaat aan! Maar wel heel erg lekker :-) Maar daarna heb ik toch niet meer mee gedaan hoor! Enkel een slokje van de zo gegeerde tequila hier :-)
En dan een rondje socializen hé. Maar oh zo leuk als je dan een gesprek kunt voeren in het Zuid-Afrikaans! Ik vind dat toch zo lollig :-) Jammer genoeg kan ik de leuke uitspraken nooit herinneren, ben daar zo slecht in! Zo vroeg een kerel me vandaag mee uit, samen met zijn vriendin, hij gebruikte zo’n typische term die ik niet begreep, maar het betekende dat ze zich gingen bezatten.
Na wat leuke gesprekjes, wat handen schudden en zelfs na een boogie met Dane, zijn we om 11u als 2 voorbeeldige studenten naar onze kamer gegaan om te gaan slapen. Want morgen is het weer vroeg dag en het wordt een lange, maar hoogstwaarschijnlijk een super leuke dag! Laat dat wereldwonder maar komen :-)