De reis naar Kasane

Joepie! Safari!!!
Maar goed dat Dane wel de wekker had gezet vanmorgen, want dat was ik gisteravond stomweg vergeten. Dus ik kreeg om 5u15 een sms’je of ik al wakker was, want hij hoorde maar niks (ja, Dane slaapt nu in de kamer naast me, omdat alle studenten vertrokken zijn en hij dan te alleen en afgelegen zou liggen). Snel, snel opgestaan dus, kop onder de kraan, aangekleed, rusk in de mond gepropt en hop, om half 6 liepen we richting bus. Natuurlijk kom ik er dan later op de dag achter dat ik door het haasten mijn bikini aan de waslijn ben vergeten, net als mijn T-shirt en ook mijn kam ligt nog op mijn kamer. Och ja, dat overleef ik nou ook nog wel :-)
Om tien voor 6 waren we al aan het busstation en gelukkig hadden we onze bus snel gevonden. En nee, geen grote, logge bus, maar zo’n mini-van (of mini-bus, ik weet niet goed hoe ik het moet noemen). Spullen erin gepropt en een goed plaatsje uitgezocht en toen kon het wachten weer beginnen, zoals ondertussen gewend. Die bussen vertrekken niet zolang ze niet vol zitten. Ook niet als er nog 1 lege plaats, nee, echt alleen als hij helemaal vol zit!!! En het kan wel even duren vooraleer je 22 passagiers (en 2 kindjes op de schoot en het hulpje op een krukje in het gangpad) naar Kasane hebt gevonden op een vrijdagmorgen. Maar om 7u15 zat het busje eindelijk propvol en konden we vertrekken, joepie!!!

Het eerste stuk ging echt super vlot, soepel, snel, winderig dus koel, ideaal! Dus na 1u50 hadden we al 190km afgelegd en was het tijd voor de eerste (van de twee beloofde) stop in Nata. Fijn om even de benen te strekken, een blikje en een snack te kopen en natuurlijk een sigaretje te roken :-)
En dan weer verder. Ik zag er niet tegenop, want het ging tenslotte zo vlot! Het zou zeker geen 10u duren en ook geen 8u en als het dit tempo zou blijven dan zou het wel eens in 5u gefikst kunnen zijn.
Maar je voelt ‘m al komen hé, mooie verhaaltjes duren niet lang… Nadat we een stukje voluit hadden gereden, begonnen er wegenwerken. Een mooi, nieuw, breed wegdek, een hoop verkeersborden, alles gloednieuw en mooi in orde. Maar… om de 100m (of mss wel iets minder, maar ik ben zo slecht in afstanden schatten) was er een drempel, zo een bult eerder, die je echt tergend traag moet nemen anders zit je er na 3 door de assen. En ook geen 5 of 6, maar wel 50 of nog meer! Kilometers lang, bulten, gas geven, afremmen en weer optrekken. Je kunt je voorstellen dat dat me ontzettend op de zenuwen begon te werken hé. Maar ja, wat moet je doen… tanden bijten en doorzetten. Na de bulten, kwam er een stuk heel erg slecht wegdek en toen we dat doorstaan hadden, was het gewone, Afrikaanse, oude, min of meer hobbelige weg. En toen gaf de chauffeur er een lel op, ongelooflijk! Dus daar zoefde ik tegen 120km/u door Botswana (en ja Amelie, Pommelien en Olivier: met oa Magnetic Man op de iPod, dus moest wel even aan onze horrorrit in Duitsland denken :-)). Soms best wel akelig moet ik eerlijk zeggen en ik was blij dat ik niet voorin was gaan zitten zodat ik niet hoefde te zien wat er voor me gebeurde. Ook het inhalen gebeurt hier heel vaak en heel nipt, brrr.
De hele weg heb ik als een gek in de bossen getuurd om misschien een beest te kunnen spotten. Maar in de bosjes heb ik niks gevonden. Wel liep er opeens een op hol geslagen struisvogel langs de weg, waar we snel voor moesten stoppen en al toeterend hebben we hem terug de bush in gejaagd. Het was een enorm beest en ik was maar wat blij dat ik veilig in die bus zat :-)
Verder heb ik nog een karkas van een koe met een gier erop gezien, een soort adelaar, baboons en ja, opeens stond daar, gewoon aan de rand van de weg, zomaar uit het niets… 1 olifant! Dat verwachtte ik helemaal niet, zeker zo langs de weg. Grappig!

Om half 2 arriveerden we dan eindelijk in Kasane, uiteindelijk sneller dan verwacht, maar het was ook wel genoeg geweest. Uiteindelijk zijn we geen 2e keer meer gestopt en het was erg heet (bijna 40°). Ik was maar wat blij dat ik mijn benen kon strekken en mijn kleren kon laten drogen (want die plakten genadeloos tegen mijn vel). Gelukkig waren er wat winkels in de buurt, want onderweg dacht ik eraan dat mijn bikini nog aan de waslijn hing in Francistown. En daar er aan de lodge een zwembad is en het toch erg warm is, wil ik wel een plonsje wagen. Maar een bikini/badpak was er niet te vinden, dan maar een zwarte onderbroek met pijpjes gekocht en zal het gewoon in de bh zwemmen worden :-) Daarna nog snel een hapje gaan eten (verdomde KFC ook overal, heb er schoon genoeg van!) en dan op zoek naar een taxi. Ik wist dat het tot de grens ongeveer 20 à 30 pula was en onderweg had ik de lodge al zien liggen, dus ik schatte dat in op een 10 pula tot daar. De eerste taxichauffeur die ik vroeg “how much” wou 30 pula hebben. Ik zei 10, hij zei dat dat echt te weinig was. Toen ik hem zei dat het 30 tot de grens was, zei hij dat dat 40 was… En omdat ik geen zin had om nog meer te discussiëren heb ik gezegd dat ik wel een andere taxi zou zoeken (you don’t fool me).
De volgende chauffeur vroeg 20 pula en die hebben we maar gewoon gegeven, want het was heet, we waren moe, de spullen waren zwaar en we wilden naar het hotel. Maar dat is toch al beter dan 30 hé. Morgen probeer ik het opnieuw :-)

De lodge valt reuze mee! Ik moet zeggen dat ik er toch met een klein hartje naar toe ging, je weet het nooit hé, wat je tegen komt. De kamer is klein, doch fijn. Twee bedden met een mega dikke matras en 2 zachte kussens. Zalig na 5 weken geslapen te hebben op een matrasje van 5cm en een kussentje zo plat als een dubbeltje. En dan die douche!!! Een heerlijke straal, geen hogedrukreiniger. En warm water! Het is toch zalig om je te douchen met wat lauw water ipv met ijskoud!!! Ik heb er echt van genoten. Na een opfrissertje, zijn we het terrein eens gaan verkennen. Er is een groot blok met de receptie en de kamers. Dan is er een camping, wat hutjes, een mini zwembad en een bar en restaurantje. Best gezellig op het eerste zicht!
De cola met ijs heeft super gesmaakt op de pichnickbank in de bar! Mooi weer, vakantiesfeer,… Laat maar komen!
Toen we aankwamen kregen we echter het slechte nieuws dat er geen inschrijvingen waren voor de safari morgen en dat hij niet doorgaat voor minder dan 4 personen (tenzij wij die 2 denkbeeldige betalen). Ik was best een beetje boos, had nog zo via mail gevraagd of dat in orde zou komen en it was all “no problem”. Stel je toch voor, reis je dat hele pokke-eind en dan kan je niet op safari ;-)
Gelukkig kregen we na 2u het goede nieuws dat er toch een koppel zich had ingeschreven, dus morgen om 5u45 vertrekken we op jeep-safari en om 15u15 op boot-safari!
Ook de trip naar Victoria Falls is geregeld. Ik had al vanalles opgezocht en uitgeteld en proberen uit te stippelen. Maar de lodge biedt een dagtrip aan voor €90: vervoer heen en terug, inkom Vic Falls, lunch, fles water en een guided tour. Dan moeten we enkel nog het visum kopen om Zimbabwe binnen te kunnen. Ik denk dat dat best een goede prijs is, want om hier een taxi aan een eerlijke prijs te krijgen is voor een blanke toch niet simpel :-) Maar het speelt ook wel mee dat het soms ze verdomd vermoeiend is om steeds te moeten onderhandelen over alles en nu hoeft dat niet meer. Zondag mag ik dus gaan kennis maken met een van de wonderen der wereld!

Rond half 6 zijn we naar de bar/restaurant gegaan om eens uit te zoeken hoe en wat er voor het avondeten voorzien is. Maar eerst tijd voor een aperitiefje :-) En tja, wat moet ik zeggen, het eten hebben we uiteindelijk aan ons voorbij laten gaan. Oeps, bloos!
Het was zo ontzettend gezellig hier! De eigenaren (Zuid-Afrikanen) waren hier en nog een hele bende en wij zaten er opeens tussen. Heerlijk om te socializen en zeker zonder steeds vanalles te moeten uitleggen. Het was zo relaxed en het is ook wel leuk als je soms gewoon in je eigen taal kan praten als je het in het Engels niet krijgt uitgelegd. Maar dat Zuid-Afrikaans is toch niet simpel, doch wel erg grappig om te horen.
Uiteindelijk was het 11u en hadden we dus nog niet gegeten en ik moet eerlijk zeggen, honger had ik toch niet meer, dus dat de keuken dicht was, was niet zo heel erg.
Naar bed, dat was belangrijker! Want morgen loopt de wekker om 5u af en moet ik fris en monter die jeep in! Ik kijk er echt naar uit!!!

Jeuk en evaluaties

Het is toch typisch hé… Iedere dag heb ik de wekker gezet, maar wordt ik steevast een hele tijd voordat dat ding genadeloos begint te piepen al wakker. Nu is het de eerste weekdag dat ik ‘m niet zet en slaap ik warempel uit tot… jawel, tot 7u55!!! Een record hier :-)
Nu, het is nog een tijd waar ik me niet schuldig over voel, dus soit. Rustig wakker geworden, ontbijtje van 2 rusks gegeten, snel de mailtjes nagekeken en dan om 9u naar de mall voor koffie! Heerlijk, natuurlijk, anders zou ik er niet helemaal naar toe lopen, door het nu toch met angst verbonden steegje in de inmiddels al brandende zon!
Ik heb nog snel zo’n grote boodschappentas gekocht in de Pep (vergelijk maar met de Zeeman van bij ons) want morgen vertrek ik op safari en ik heb helemaal niks mee genomen om mijn spullen in te doen, want mijn rugzak is best klein en als ik laptop en fototoestel daarin steek, zit ie al vol. Ik zie me al met mijn Samsonite op safari vertrekken, hahahaha!!!

En dan om 10u nog maar eens naar Mr. Madondo om te kijken of hij onze evaluaties in orde heeft weten te krijgen. De stage zit erop, maar we hebben zelfs de tussentijdse nog niet gehad :-)
Hij had wat dingetjes op kladpapier gezet, niet helemaal duidelijk, maar vanmiddag om 16u mogen we terug gaan om de officiële papieren op te halen. Naar wat ik tot nu toe gezien heb, komt het wel goed!

En toen kon het lui wezen weer beginnen. Nogmaals een toerke door de “honden”steeg en dan languit op de ligstoel aan het zwembad. Ik had vandaag weer eens een beetje last van de warmte, dus echt zonnen heb ik niet gedaan. Misschien ook wel omdat ik enorme last heb van muggenbulten die onnoemelijk jeuken! Tot eergister heb ik nauwelijks een beet gehad, maar nu komen die rotbeesten genadeloos prikken. Niet te geloven gewoon, gister zelfs rond half 4 ’s middags aan het zwembad, ben gewoon weg moeten gaan. Het zijn mini-mini-mini-mugjes, maar steken kunnen ze. En dan ben ik natuurlijk dé persoon om daar van die mooie rode, dikke schijven van te krijgen waaraan je lekker kunt krabben tot je huid ultra-rood ziet en haast open ligt. Zelfs de Xyzall helpt nauwelijks, terwijl me die in België behoorlijke verlichting brengt. Ook het betenzalfje dat ik heb meegenomen doet niks ertegen. Ben geneigd om er Fucidin op te gaan smeren, maar weet niet of dat wel zo’n goed idee is. Als iemand het weet, laat maar horen. Ben bij de apotheek geweest, maar moest meer als €5 betalen voor een klein tubeke en dat is het me nu ook weer niet waard eigenlijk :-) Dus blijft het lekker jeuken en ik blijf voorzichtig krabben. Misschien zou ik nog een fles azijn kunnen kopen in de supermarkt, oma zei vroeger toch altijd dat dat hielp :-)

Om half 4 ben ik dan maar weer uit mijn luie zetel gekomen en via een omwegje langs de mall voor een ijsje, naar Mr. Madondo’s office gegaan. En jawel, de evaluatie was helemaal af! En hij mag er wezen! Volledig geslaagd volgens Botswaanse normen en niks als lovende feedback. Ik moest er zowaar van blozen! Nice, het wachten meer dan waard dus!
Na nog wat gelachen te hebben en na het uitprinten van onze nieuwe vluchtgegevens, ben ik de badspullen op mijn kamer gaan leggen en weer vertrokken, om nogmaals langs de staag te gaan. Ik had namelijk echt nog wat boodschapjes nodig voor de reis morgen. Omdat we al om half 6 moeten vertrekken, hebben we dus geen ontbijt en ook tijdens de busreis weet je niet wanneer en hoe vaak er gestopt zal worden. Dus hebben we toch maar wat eten en drinken gekocht. En daarna kon Nando’s natuurlijk niet ontbreken :-)
Ik heb me wel ingehouden en ben gegaan voor een koolslaatje en wat aardappel wedges. Simpel, maar lekker en niet te vet deze keer.

Het is nu kwart over 8 ’s avonds, ik heb me gedoucht, mijn spullen zijn gepakt, het verslag is bijna af en ik zou eigenlijk op tijd moeten gaan slapen. Maar de slaap is nog niet tot bij mij geraakt ;-)
Ik zal nog maar even gaan internetten en dan wat lezen, misschien dat de oogleden dan vanzelf dichtvallen. Alhoewel, dat boek leest zich zo vlot, dat ik meestal weinig zin heb om erbij in slaap te vallen :-)
Morgen zal een heavy dagje worden, ongeveer 10u in de bus, en nee, die is niet voorzien van airco, minibar of wc! Ik ben erg benieuwd. Als het zo is als in Ghana, 10 jaar geleden, zal het een bumpy ride worden. En warm en stoffig en lang.
Maar daarna word ik wel beloond, eindelijk beesten zien :-)
I can’t wait!!!

De laatste Afrikaanse stagedag!

Poeh, nu is het opeens laat en ik moet nog beginnen schrijven :-) Maar goed dat er niet zoveel te zeggen valt. Ik wou wel eerder beginnen, maar ik kreeg net bezoek van Lebo gedurende anderhalf uur :-)

Maar goed, beter laat dan nooit, al heb ik nu natuurlijk niet zo heel veel zin meer. De laatste dag stage stelde eigenlijk helemaal niks voor, misschien jammer, maar ik til er niet zo zwaar aan. Ik heb hele mooie, aangrijpende, leerrijke, voldoening schenkende, prachtmomenten gehad en ik ben geëindigd in het Afrikaanse tempo ;-)
Op de A&E werd het al snel duidelijk dat er niet meer in zat dan weer wat parameters nemen en medicatie bijvullen. Ook geen spectaculaire dingen hebben zich aangeboden, zelfs geen delinquenten met zware ijzeren kettingen!
Zelfs het personeel vond het een beetje lullig voor ons en als cadeautje op onze laatste dag, mochten we na de lunch vrij nemen! Wij natuurlijk blij!!! De voormiddag had al zo lang geduurd, dat ik er héél erg tegenop zag om nog terug te gaan.
Foto’s hebben we helaas niet mogen maken op deze afdeling. Dat zou ook niet makkelijk zijn geweest, want er zijn zoveel patiënten en bezoekers daar. Maar daar we al bijna 600 foto’s hebben verzameld, zal dat geen erg groot verlies zijn hé. In mijn geheugen zal het alleszins toch gegrift staan!

In de namiddag ben ik heerlijk aan het zwembad gaan liggen, heb wat geïnternet, weer een flink stuk gelezen in mijn boek en lekker lui geweest! Ik hoef niet meer te gaan werken, joepie!!! Nu een week vakantie. Beetje gemengde gevoelens, want ik wil ook wel graag naar huis hoor. Dat het maar snel vrijdag is, dan vertrek ik naar Kasane, op safari, nice!!!

Toen ik rond 4u terug naar IHS liep omdat ik mijn was nog moest uithangen omdat ik anders geen beddengoed en pyjama heb vanavond, heb ik toch even de schrik gehad van, tja, mijn leven kan ik niet zeggen, maar van deze Afrika reis wel! Nadat ik de mall gepasseerd was, moet je even door een vrij smalle straat/steeg om dan uit te komen op de grote baan voor IHS. Ik loop deze steeg nu al 5 weken en het is er echt niet eng of guur of gevaarlijk. Maar er is daar een huisje, met een groot hek en die mensen hebben 2 honden, grote honden. Die zitten altijd binnen dat hek en heb ik nog nooit horen blaffen. Heb wel een keer gezien dat de eigenaar een van die honden enorm aan het stampen was. Maar goed dat Dane erbij was, anders had ik waarschijnlijk mijn mond weer niet kunnen houden.
Deze keer liepen de 2 honden op straat. Eén van de twee (die ook gestampt werd) heb ik nooit zo “leuk” gevonden, het is de grootste van de twee en is volgens mij behoorlijk vals. Toen ik naderde voelde ik me al beetje naar, maar besloot om geen angst uit te stralen en geen oogcontact te maken met de honden. Maar toen ik ze passeerde, vloog de grootste luid blaffend en grommend en tanden showend op me af! Ik had mijn grote badhanddoek vast en in een reflex schreeuwde ik kort maar keihard en sloeg met mijn handdoek. De hond week gelukkig achteruit. Maar ik durfde niet te rennen, dus probeerde ik rustig door te lopen. En weer deed hij dat. Ik weet niet waar ik de kalmte op dat moment vandaan haalde maar ik heb gewoon 15 passen rustig verder gezet, terwijl die hond me op de hielen zat.. Maar hij was blijkbaar ook bang, want hij had veel lawaai, kwam heel dichtbij, liet akelig zijn grote tanden zien, maar heeft me niets gedaan terwijl hij daar toch echt de kans voor had.
Zodra ik zijn “thuis” voorbij was, stopte hij met grommen en durfde ik me weer omdraaien. Mijn god, wat was ik geschrokken. Mijn hart klopte ontzettend snel en hard, niet gezond onder die Afrikaanse zon. Maar wat ik nu het ergste vind aan dat verhaal, is dat er niemand iets deed, niemand iets zei, niks! De eigenaars kwamen niet eens kijken, de mensen die het gezien hadden, liepen snel weg. Enkel 2 kleine kinderen die net aangelopen kwamen, stonden verschrikt te kijken. Zij moesten die honden ook nog passeren. Ik heb ze toch maar gezegd om op te passen en om helemaal langs de andere kant van de weg, heel langzaam voorbij te lopen.
Nu, het is goed afgelopen en enkel mijn hartje heeft het heel even zwaar gehad. Maar stel je toch voor zeg, dat dat beest me had aangevallen. Ik moet er niet aan denken! Niet alleen aan de ziektes dat zo’n beet kan veroorzaken, maar ook aan het feit dat ik me hier dan zou moeten laten verzorgen en hechten… Ok, verder laat ik deze gedachten niet gaan!!!
Dat ik later die dag nog 2 keer langs dat huis moest en daarbij niet helemaal op mijn dooie gemak voorbij “sletste” hoef ik jullie niet nader uit te leggen hé :-)

Net is Lebo dus nog anderhalf uur bij me op de kamer komen “buurten”. Ze heeft net het slechte nieuws gekregen dat haar broer heel erg ziek is. Ze was vandaag bij hem en heeft kunnen zien dat het hem echt niet goed gaat. Ze moest haast huilen toen ze het vertelde. Daarna was het gewoon erg gezellig, even lekker meidenpraat. Ik heb haar de tijdschriften gegeven die ik hier had gekocht en daar was ze ontzettend blij mee. Ik verheug me op de dag dat ik hier vertrek en ik haar nog veel meer van mijn spulletjes kan geven :-) Ik weet zeker dat mijn Engels boek haar zal bevallen en ook mijn grote groene emmer vind ze geweldig. Leuk dat ik iemand zo blij kan maken met zo’n basic dingen! En ze kan wel wat leuks gebruiken.
Maar zij doet ook genoeg voor mij hé. Hoop echter nog 1 klein fat cakeje van haar te mogen proeven voordat ik vertrek ;-)

Accident & Emergency

Aargh, de voorlaatste stagedag zit er al op! Morgen nog eentje en dan zijn we er vanaf! Het is ook wel genoeg geweest!!! De teller staat bijna op 200u, netjes toch! Zelfs met een dag eraf gesnoept hebben we onze uren ruim gehaald (ja, normaal moesten we donderdag ook nog werken, maar we nemen de “overuren” op :-) ).

Maar het is ook wel ok om ermee te stoppen, we zijn het beiden een beetje beu. Er is zo ontzettend weinig te doen. Het is allemaal super interessant om te zien, veel nieuwe dingen te leren en observeren, maar na 5 weken kijken is het ook genoeg geweest. Ik merk dat ik hier echt lui word! Als ik een afdeling op kom, dan is het eerste wat ik doe, kijken waar een stoel staat zodat ik kan zitten. Ja, echt! Zal vies tegenvallen als ik in België weer 8u op mijn beentjes moet staan :-)
Vandaag was het ook zo… Het begon al met 2u zitten! Zoals eerder gezegd stonden we vandaag op Accident & Emergency (spoedafdeling). Stiekem heb ik toch even moeten lachen (mss niet zo netjes, maar is een binnenpretje), na die weken van heel veel wachten en alles wat langzaam gaat, eindigen we dan op de ‘spoed’. Haha, flauw hé :-)
Toen we om half 8 netjes op post waren, moesten we eerst een hele tijd wachten tot iedereen er was om dan de briefing van de nacht te horen. Beetje raar om de patiënten die ’s nachts geholpen waren, te bespreken, daar ze niet meer op de afdeling zijn. Ik zie het nut er niet van in dat men bespreekt dat er een man met tandpijn was en een vrouw die maagpijn had. Dat de dokter iets zei over een “curious case” zoals een jong meisje van 6 jaar die heel erg hevig vaginaal bloedverlies had, dat begrijp ik maar al te goed. Even de aandacht vestigen op het feit dat daar misschien een luchtje aan zit. Maar goed dat hij niet alle 66 patiënten besproken heeft! :-)
Toen dit gedaan was, dachten wij dat het werk kon beginnen. Maar niet heus!!! We kregen nog een dik uur les over “risico’s” op de afdeling. We moesten eerst allemaal een definitie geven van “risico” en daarna moesten we in 2 groepen zitten en verschillende risico’s op de afdeling opschrijven om deze daarna voor te stellen aan de hele groep. Gelukkig werd het wel op een ludieke manier aangepakt en werd er tussendoor ook flink gelachen. Daarna werden de 10 grote risico’s overlopen en meestal was iedereen het er wel mee eens, soms na de nodige uitleg/discussie. Maar toen de lesgever bij het risico van de “medication errors” kwam, voelde ik wel de weerstand van de verpleegkundigen. Het was net alsof ze zich aangevallen voelden, gekrenkt in hun doen. Gelukkig wist hij dit goed op te vangen en aan de hand van voorbeelden hen uit te leggen dat het gaat om fouten die iedereen kan maken (dokter, verpleegkundige, patiënt, apotheek).
Als huiswerk moet iedereen documentatie hierover opzoeken, dus ik ben stiekem blij dat ik hier maar 2 dagen moet vertoeven :-)

Bon, om 10u konden we dan het werk starten. Ondertussen was de wachtzaal behoorlijk vol gelopen, maar toch gebeurt alles op het gemakje hé. Wij kregen eerst een rondleiding op de afdeling en daarna mocht ik gaan helpen bij de triage en parameters. Dane mocht materialen tellen, bijvullen en daarna volgen in de zaal. Tja, triage, beetje moeilijk als de mensen geen Engels spreken. Dus zat er voor mij niks anders op dan parameters nemen (bloeddruk, temperatuur, ademhaling, pols en zelfs de glycaemie). Zo ook bij een gevangene en bij een man onder begeleiding van 2 politieagenten en geboeid met een grote, zware ketting aan zijn voeten. Hij kende de gevangene ook en ook de cipier was geen onbekende voor hem. Gure mannen dus ;-)
Hij had een robbertje gevochten en was behoorlijk toegetakeld. Maar zo stoer was hij niet toen hij zijn mouw moest opstropen. Ik moest hem stap voor stap zeggen wat hij moest doen om zijn vest uit te doen (want de mouw ging niet omhoog), om zijn arm op te tillen om er een thermometer onder te doen en hij was enorm bang toen ik met een naaldje van nog geen halve cm een prikje in zijn vinger moest geven voor een minuscuul druppeltje bloed. Potverdorie, ’s avonds grote jan en ’s morgens niks meer daar. Dan moet ik mij toch inhouden om dat niet hardop te zeggen :-)
Nadat we alle wachten hadden afgehandeld, zat ik daar op mijn krukje te hopen op een volgende patiënt. Van de verpleegkundige die de triage deed, kreeg ik een krant, kon ik de tijd wat mee doden. Niet te doen, gewoon de krant lezen tijdens mijn stage! Maar het zijn dunne krantjes en de meeste artikels zeggen me niet zoveel (en er is nog een hele sectie in Setswana), dus ik was er snel doorheen. Ik ben dan maar eens bij Dane gaan kijken, maar ook hij stond er een beetje verloren bij.
Uiteindelijk was dat onze hele dag. Meer als dat kunnen wij daar niet echt doen, omdat deze afdeling voornamelijk wordt gerund door de dokters. Gegevens verzamelen, klasseren volgens ernst, hier en daar een bloedname en dan heb je het gehad… En vandaag waren er tijdens onze shift, geen acute spoedgevallen of spannende verhalen ;-)

Tja, veel meer kan ik jullie dus over deze werkdag niet vertellen. De dingen waarvoor de mensen kwamen, zijn niet echt noemenswaardig te noemen, behalve misschien 2 kinderen met een slangenbeet. Maar dat is hier heel gewoon en blijkbaar was het niet van een gevaarlijke, dus weinig aan de hand. Verder wat pijnlijke botten, hoestende mensen, een katheter-vervanging, een pijnlijk been, een kind met verkoudheid en een vrouw met hyperventilatie. Tot zover de update :-)

Ik ben toch naar de mall geweest vandaag. Maar door het schamele eten hier, zat ik door mijn voorraad snoepjes/crackers heen. Ja, het is niet goed, zo snoepen, maar ik heb echt honger! Het avondeten was ALWEER droge pasta, koude spaghetti en een mini lepeltje gehakt dat zo vet is dat het lijkt alsof mijn lippen net zijn ingesmeerd met vaseline, Bah!
Heb me een slaatje gekocht en als ik klaar ben met dit typen, dan ga ik daar van genieten! Het is dan wel al 20u, maar dat is niet zo’n ramp, het is maar sla hé :-)

Ik merk dat ik enorm opzie tegen morgen. De dag duurt zo lang als je zo weinig om handen hebt hé. Het liefst ging ik nog 1 keer terug naar de OK. Maar ik zal er eerst een nachtje over slapen :-)

Nog een dagje theatre

Jeetje, wat kan het weer hier omslaan zeg! In het weekend was het nog zo mooi, lekker warm, heerlijk zonnetje, aangenaam vertoeven. Vanmorgen was het ook prima, heldere hemel, zonnetje aanwezig doch niet te fel, prima om de dag te starten. Maar vanmiddag rond een uur of 3 sloeg het opeens helemaal (en heel snel) om! Donker, grijs, regen, koud en kil. Bah! Ik hoop dat het niet weer dagen aanhoudt :-) Wil mijn bruine kleurtje niet kwijt zijn voordat ik naar huis vertrek hé.

Vandaag ben ik alleen naar het ziekenhuis gegaan, Dane is ziek hier gebleven. Hij denkt dat hij misschien niet zo lekker is door het kraantjeswater dat hij zaterdag heeft gedronken. Ik heb hem vanmorgen wat brood en crackers gebracht en wat flessenwater en motilium. Daarmee zou het toch moeten lukken hé. En idd, bij de lunch is hij komen eten en daarna is hij zelfs in de stad nog vlees met aardappelpuree gaan eten. Het ergste zal dan wel over zijn lijkt mij.
Goed, het ziekenhuis dan. Omdat het vrijdag zo was tegengevallen op de labour ward, ben ik vandaag nog een dagje terug gegaan naar het operatiekwartier, want daar was het wel cool :-)
Maar vandaag was het daar wel heel erg rustig! Blijkbaar is het team Chinese anesthesisten vertrokken en men heeft er niet aan gedacht om vervanging te voorzien. Met als gevolg dat er nog 1 anesthesist in dienst is, die al het hele weekend “on call” was en daarbij ook nog schippert tussen theatre en ICU. Met andere woorden, deze man was bekaf en kon gewoonweg niet nog eens de hele dag aanwezig zijn (denk ook aan de verantwoordelijkheid!).
Er stonden 4 patiënten op de planning. Maar daarvan konden er 2 al niet doorgaan. Eentje had een pseudomonas bacterie en mocht van de chirurg het OK niet eens binnen. En een tweede patiënt, een jongetje van 8 maanden, had zo’n hoge koorts en afwijkende bloedwaarden, dat de chirurg daar niet aan wou beginnen.
De andere 2 heb ik gelukkig wel nog kunnen zien (en helpen)! Ze zouden deze doen en dan enkel nog echte noodgevallen.
En daar begon de dag dan ook mee, een noodgeval met een voorkeursbehandeling :-)
Er kwam een vrouw binnen voor een keizersnede (de spoed was hem om haar bloeddruk te doen) van een tweeling. Ze werd binnen gebracht en in plaats van dat ze direct poedelnaakt op de tafel moest ploeteren, werd ze met veel zorg en veel dekens op de tafel geholpen. Toen werd er met enkele verpleegsters gebeden. Ik snapte niet wat er aan de hand was, wie was deze vrouw??? Dat werd me al snel duidelijk: toen ik ging vragen aan de chirurg of ik foto’s mocht maken zei hij dat dat normaal geen enkel probleem was, maar nu liever niet wat het was de vrouw van een verantwoordelijke verpleger van deze afdeling! Aha!
Ook tijdens de operatie viel het me op dat het er toch wel even anders aan toe ging dan de vorige keizersneden die ik heb gezien. De snee werd netjes gesneden en gebrand, er kwam geen getrek en gesleur aan te pas, de kompressen werden nauwkeurig geteld (zelfs de scharen en kommetjes),… Dat was wel even een ander zicht! Toen het moment van geboorte er bijna was, stonden er opeens wel 7 verpleegsters rond de tafel, allemaal met de gsm in aanslag: er werden hopen foto’s en filmpjes gemaakt van hèt moment! Echt grappig om te zien, net een stelletje toeristen op een rij bij een prachtige bezienswaardigheid :-)
Uiteindelijk kwam er eerst een heel klein meisje tevoorschijn en werd daarna het grotere jongetje op luid gejuich onthaald. Schattig zeg! Het jongetje had een beetje moeite om op gang te komen, maar na wat aanmoedigen, lagen ze allebei te huilen in hun bakje :-)
Daarna heb ik gezien hoe de wonde van de vrouw met de grootste precisie werd gehecht. Ze zal er een mooi, onopvallend litteken aan overhouden!
Omdat ik theepauze had, hoefde ik niet te helpen met opruimen ;-)

Daarna was het een hele tijd wachten op de volgende patiënt. De man in kwestie kreeg een stoma. Maar toen hij er was en ik het “gestuntel” van enkele studenten (onder begeleiding van je leerkracht krijg je toch altijd zenuwen!!!) had gezien, moest ik vertrekken voor de lunch. Die operatie liep ik dus mis. Maar als ik later ga lunchen, dan krijg ik niks meer en dan is het me toch te lang om te wachten tot half 7!

Bij de lunch was het alweer droge pasta, maar ja, als je honger hebt, dan eet je alles he :-)


Na de middag mocht ik getuige zijn van een huidtransplantatie. Een man had zijn benen enorm verbrand en er werd huid van zijn bovenbenen geschaafd om die op de brandwonden te hechten. Best akelig om te zien hoe ze dat raspen, brrr! Moest wel even mijn lag inhouden toen ze die velletjes netjes gingen uitstrijken en van gaatjes voorzien om hem terug te planten. Dat gebeurde nl gewoon op een houten blokje! Beetje vreemd om tussen al die steriele toestanden en materialen opeens een blokje hout te zien. Na het helpen bij het gipsen van het been, heb ik de hele zaal opgeruimd, gepoetst en klaar gemaakt voor de volgende patiënt! I can do it :-)

Een volgende patiënt is er vandaag echter niet meer gekomen, zoals ik al zei, het was een erg rustige dag! Ik wil wel nog even iets recht zetten. Vorige week maandag schreef ik dat hier geen steriele verpleegkundige mee aan tafel staat om te assisteren. Maar dat klopt niet!!! Blijkbaar was het die maandag gewoon toeval dat het steeds dokters waren (er waren er ook veel in opleiding daar). Er staat hier nl altijd 1 verpleegkundige mee aan tafel om de dokter te assisteren. Zou ik hier dus toch nog kunnen aarden, hihi!

Na nog wat gewerkt te hebben aan mijn stage-opdracht, was het tijd voor wat ontspanning. Maar potverdorie, ik hoopte toe te komen met het boek dat ik hier gekocht heb zaterdag, maar het leest wel erg lekker :-) Zit al bijna op de helft van de 600 bladzijdes! Oeps! Moet ik dadelijk nog eentje gaan halen, terwijl ik zo op mijn financiën probeer te letten. Maar goedkope boeken vind ik hier niet, het zijn echt precies dezelfde prijzen als bij ons hoor! Tja, het zijn dan ook dezelfde boeken hé ;-)

Het avondeten was again soghum met een kletske saus. Niet echt voedzaam en na een uur heb je weer honger. Dane heeft het opgegeven om hier nog te eten, maar ik zet door! Heb nog minder zin in al dat junk food en zeker niet in de bedragen die daar dan mee gemoeid gaan!

Gister heb ik geen filmpje meer gekeken, maar dat ga ik vanavond wel eens doen. Ik laat het boek maar even aan de kant liggen en ga onderuit genieten van de movie.
Morgen ga ik een dag naar Accident & Emergency en ik ben heel erg benieuwd! Let there be some action please! :-)

Sunday, boring sunday!

Tja, wat moet ik zeggen… Heb me de hele dag stierlijk verveeld, maar keihard geprobeerd om een positief gemoed te behouden.
Dane had me vannacht al een sms gestuurd dat hij ziek was, dus ben ik maar mijn gang gegaan en heb hem met rust gelaten. Ben mijn koffietje gaan drinken, heb de mailtjes gecheckt, Facebook eens bestudeerd, met Alex en papa gebabbeld, wat gelezen, muziek geluisterd, meegezongen en oneindig veel potjes Solitaire op de laptop gespeeld.

Dat was zo wat mijn dag… Om half 1 ben ik wat gaan eten in de kantine, weeral droge pasta en om half 7 was het soghum met saus. Wel een goedkope dag zo :-)

Vanmiddag was er toch ook een erg fijn moment! Ik zat aan mijn hekje met de laptop, toen Lebo (mijn buurmeisje/koude-drankjes-en-co-verkoopster) bij me kwam zitten. Ze had fatcake gemaakt en er een paar meegenomen. Deze hebben we samen paraat gemaakt, mmmmm!!! Zij maakt die met donkere bloem en die vind ik eigenlijk nog lekkerder als de witte. Ke itumetse Lebo!
Ondertussen heb ik echt een heel interessant gesprek met haar gehad. Ze heeft me veel verteld over haar verleden, over wat ze heeft meegemaakt,… Heftig hoor! Maar ik bewonder toch steeds haar manier van denken. Het staat echt haaks op wat ik hier meestal zie bij anderen. Zo vroeg ik haar of ze een boyfriend had. Het feit dat de meiden hier er minstens 3 hebben, liet mij denken dat zij toch ook wel een vriendje zou hebben. Maar niet dus! In tegenstelling tot wat hier de gewoonte is, wil zij hier niet aan mee doen. Ze zegt dat ze bij de relaties die ze om zich heen ziet, de liefde mist. Ik weet dat ik een tijd geleden heb geschreven, dat ik me afvroeg hoe het met de liefde zat hier. Dat ik dacht dat het hier vaak helemaal niet om liefde ging, maar om materie. En dit werd nu door Lebo bevestigd. Ook zij mist dit, ze wil geen relatie aangaan, zonder dat ze zich geliefd voelt. Maar ik moet eerlijk zeggen, dat ik ook wel denk dat ze een muurtje om zich heen heeft gebouwd. Ze zegt ook steeds dat ze niet meer gekwetst wil worden. Ik heb haar gezegd dat ze soms in het leven, een risico moet durven nemen. “What doesn’t kill you, only makes you stronger”. Die zou ze onthouden zei ze ;-)

Uiteindelijk hebben we toch een dik anderhalf uur gebabbeld en het was echt verhelderend. Fijn om weer wat meer te weten en om bepaalde veronderstellingen met haar te kunnen bespreken.

En dat was mijn dag. Heb de hele tijd enorme moeite moeten doen om positief te blijven en me niet te laten meesleuren door gevoelens als teleurstelling of boosheid. Al bij al is het goed gelukt, had ik niet gedacht van mezelf :-) ?Het museum was gesloten vandaag, maar misschien dat ik daar donderdag nog even naar toe ga!

Ik ga het hierbij laten, een korte vandaag, maar dat mag ook wel eens hé. Morgen nog een dagje operatiekwartier (omdat ik niet nog een dag op labour ward wilde staan, wegens te saai) en dan 2 dagen Accident & Emergency en dan zit de stage er op! Ik verheug me ontzettend op vrijdag, dat de week maar snel omvliegt!!!

Robala sentle (good night)
X

Een stille dag

Vroeg wakker en de zon die schijnt… Heerlijk! Dit is weer het Afrika waar ik zo’n zin in had!!!

Gisteravond lag ik om half 11 al in bed, was toch echt moe van alle indrukken afgelopen week en dan is niks beter als op tijd je bed in en een goede nachtrust.
Na ’s morgens een verkwikkende (lees: ijskoude) douche te hebben genomen en de mailtjes gecheckt te hebben, liep ik om half 9 richting “Milky Lane” voor de zaterdagse cappuccino. Ik kijk daar zo naar uit hé, koffie. Mijn pot oploskoffie heb ik ondertussen aan Lebo geschonken, want ik kon maar niet wennen aan de smaak ervan. Volgens mij ligt dat aan het water hier of zo, maar het smaakte me echt niet. Zij en haar moeder genieten er wel van, des te beter!
Ik heb op het terrasje genoten van de koffie en mijn boek en ben daarna weer terug richting IHS gewandeld. Om 10u30 had ik nog steeds niks van Dane gehoord en ik had al een vaag vermoeden dat hij vandaag een kater op bezoek zou hebben. Toen ik hem sms’te dat ik zo ongeveer ging vertrekken voor de zo lang verwachte wandeling, zei hij dan ook dat hij de hele dag in bed wou blijven liggen. Om dan een minuut later te sturen dat hij toch mee ging! Dus even later zijn we gaan wandelen. Omdat Dane toch wel erg bleek zag, een dikke trui aan had terwijl het warm was en zich niet echt kiplekker voelde, was de wandeling vrij kort en zijn we na de lunch van pizza weer terug naar IHS gegaan.

Dane bleef de rest van de dag op IHS, om te “chillen” met de jongens (lees: party drinks van gister nog op te maken :-) ). Omdat ik echt geen zin had om de hele dag op mijn kamer te verblijven, ben ik dan maar alleen naar het hotel gewandeld.
Het was lekker warm, de bewolking die er ’s morgens nog was, was ondertussen weg en het zonnetje scheen. Ik had er dus wel zin in om aan het zwembad te vertoeven. En nog meer zin om eens te babbelen met het thuisfront, want dat lukt door de week echt niet op school.
Maar helaas, geen internet voor Lynn vandaag in het hotel en het ook geen rustig poolmoment. Er was een of ander kinder event aan de gang, wel 50 joelende kinderen, animatie door enorme luidsprekers en een zwarte Kerstman met een gele fluorescerende zonnebril :-)
Toch heb ik me even genesteld in ligstoel, heb tussendoor een plons genomen ter afkoeling, heb nog wat gelezen en heb me een cola met héél veel ijs gedronken. Kwestie van de dag om te krijgen hé. Het is best vervelend dat ik niks alleen kan doen, maar het is gewoon niet veilig om in m’n uppie iets te ondernemen. Het zorgt er wel voor dat ik me verveel en dat mijn weekend zodoende erg lang duurt.
Na een omweg via de mall, waar ik een boek heb gekocht omdat ik door mijn leesvoer heen zit, was ik rond half 4 vanmiddag weer terug op IHS. Ik heb gretig gebruik gemaakt van de rust bij het internet-hek-plekje en heb eindelijk wat kunnen zeggen tegen mijn liefje!!! God, ik mis hem!!! En dan gaat het een heel gesprek goed en als ik dan moet stoppen, dan gaan de sluizen open :-) Voelde me vandaag gewoon niet zo prettig, beetje eenzaam, en dan is het niet leuk als zo’n leuk gesprek niet de hele middag-avond-nacht-… kan blijven duren hé ;-)
Bedankt Alex, dat ik even alles tegen je kon vertellen, dat ik ff ongestoord mijn hart kon luchten en dat je me hebt laten lachen!!! Duh ;-)

Om half 7 ben ik maar wat gaan eten in de kantine, koude pasta met een beetje gehakt. Niet slecht, maar ook niet joehoe, zeker niet als je dat 2 à 3 keer per week eet. Maar nog even en dan mag ik weer genieten van Belgische boerenkost. Mmmmmm!

Na een ijskoude (maar deze keer welkom op mijn rode velleke) douche en een flinke smeerbeurt met cacao boter, zit ik nu op mijn kamertje wat muziek te luisteren, te lezen en dit te typen. Dadelijk nog een laatste mail even internetten om dit op de blog te zetten en dan is het tijd voor een mokje wijn en een filmpje. En dan op tijd mijn bedje in, want vroeg wakker wordt ik hier altijd. Hier voor mijn deur is een soort binnenkoertje/patio. Daarop komen alle deuren van de kamers uit en het zijn alleen meiden hier. Die zijn allemaal vroeg wakker en dan begint het: klepperende deuren, sletsende sletsen, giechelende meiden en een kakafonie van gezang onder de douche. Dus ja, uitslapen zit er echt niet in. Maar ik vind het niet erg, het is wel gezellig wakker worden :-)
Ik heb zin om morgen iets te gaan doen en ga eens kijken of het museum open is. Er zou ook een dieren weeshuis zijn en eigenlijk wil ik dat ook nog gezien hebben. Maar volgende week donderdag heb ik ook nog tijd, dus ik zal wel zien. Jullie horen het morgen wel!

Een fijne avond nog en tot morgen!
X

Teleurstelling

Een teleurstellende dag… Ik had ontzettend uitgekeken naar vandaag, want ik mocht stage doen op de labour ward (bevallingen). Maar na een shift op de afdeling, heb ik in totaal 0 bevallingen gezien!!!

Ik zal bij het begin beginnen :-) Toen ik vanmorgen om kwart voor 7 buiten zat, had ik al snel door dat het helemaal niet meer zo vochtig was en dat het best eens een mooie dag kon worden. Dus ik hoopte op tussendoor wat tijd om mijn was te doen, want dat ik nu niet meer zo evident als het steeds regent en je moet je was buiten hangen (en daarbij nog eens de vochtigheid die je was lekker nat houdt).

Op weg naar de eetzaal om een brood op te pikken en daarna door te lopen naar het ziekenhuis, kwam ik mijn kamergenoot tegen. Gister had ze goed gefeest en vandaag was het tijd om naar huis te vertrekken. Ze had me er van tevoren niets van gezegd, dus ik viel best wel uit de lucht. Ik heb niet eens fatsoenlijk afscheid kunnen nemen of zo, best jammer! Maar de belofte om contact te houden via Facebook is gemaakt, dus dat komt wel goed. Dus met haar weer terug naar de kamer om haar laatste spulletjes op te halen en toen in snel tempo naar het ziekenhuis, want dit keer kon ik de regen niet als excuus gebruiken om te laat te komen hé ;-)

Het onthaal op de labour ward verliep een beetje stroef, een kort hallo, meer was het eigenlijk niet. Het is ook wel vervelend dat die mensen niet op voorhand fatsoenlijk worden ingelicht over het feit dat wij daar een dagje komen mee draaien. Maar goed, na een snelle tour op de afdeling en een korte uitleg, hebben we post gevat in de delivery room. Het is eigenlijk best een grote afdeling, maar er worden slechts 2 zalen echt gebruikt. Eentje, met 2 hokjes, waar de vrouwen binnen komen. Daar wordt onderzocht hoe ver ze staan in hun arbeid. Als ze meer als 3cm ontsluiting hebben, mogen ze doorschuiven naar de delivery room, anders worden te doorverwezen naar de antenatal ward (een afdeling verderop) waar ze moeten puffen tot ze een stuk verder in de arbeid zijn.
Dan is er een tweede zaal. Hier staan 6 bedden en hier gebeuren de bevallingen… Ja, gewoon met z’n allen op die zaal, de een na de ander, gewoon in een bed, plastic zeiltje eronder en hup. Ook het hechten en zo gebeurt daar gewoon… Raar hoor om dat zo te zien! Zo ouderwets eigenlijk. Toen ik er aankwam, lagen er 2 vrouwen die net bevallen waren en 1 vrouw die in arbeid was. De bevallen vrouwen moeten zodra het kind er is, zo snel mogelijk naar de postnatal ward. Net bevallen, snel een bordje pap en dan zelf aankleden, opfrissen, spullen pakken en dan worden ze met de rolstoel opgehaald. Maar omdat ze vaak een hoop spullen bij zich hebben, gaan de spulletjes in de rolstoel en loopt de vrouw zelf naar de andere kant van het ziekenhuis. Chapeau!!!
De vrouw in arbeid zat op 8cm en had dus nog eventjes te gaan. Daarom gingen Dane en ik eens even in de eerste zaal kijken. We hebben de dokter gevolgd die de vrouwen onderzocht, maar er wordt haast niks gezegd of zo. Snel even voelen hoeveel opening en luisteren naar de hartslag van de baby en dan wordt er beslist waar naar toe. Hier konden wij dus niet veel doen. Na nog geen half uur gingen we dus terug naar de 2e zaal…en jawel hoor… de vrouw was net bevallen!!! We zagen nog net de placenta en de vliezen komen, maar het kindje lag al ingepakt op bed. In plaats van ons even te roepen. Maar hetgeen er toen volgde heeft mij toch een degout van bevallingen gegeven en op dit moment hoef ik even zelf geen kindje, brrr. De vrouw was flink ingeknipt en moest gehecht worden. Dus moest ze haaks op het bed gaan liggen en daar ging de vroedvrouw te werk. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het eruit zag als een slagerij. De witte klompen, de witte plastic schort, al het bloed en het kapotte vlees. Een afschuwelijk zicht. En een pijn dat die vrouw had. Ongelooflijk. Ik ben niet kunnen blijven kijken, ik ging echt over mijn nek bij het zien van dit. Hoe bruut en… Och ja, ik hou erover op. Deze blog moet leuk blijven.
Wat me ook opviel is dat er ontzettend weinig (tot geen) emotie wordt getoond. Zowel niet door het personeel, maar zelfs niet door de mama! Komt het puur door de cultuur, of misschien ook door het feit dat zo’n mama helemaal alleen door dit proces moet. Ja, alleen, dat hebben jullie goed gelezen: hier komt de mama alleen het ziekenhuis binnen, gaat alleen door de arbeid, bevalt alleen en is daarna ook alleen met haar baby. Niemand om de pijn of de vreugde mee te delen, niemand die haar steunt en bijstaat. Dit emotieloze raakt me steeds meer en ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik niet meer zo lang hier hoef te werken, want dit is niks voor mij. Ik kan dat niet en ik word er zelf down van.

Ondertussen was er een nieuwe vrouw binnen gekomen. Na onderzoek kregen we te horen dat ze 6cm ontsluiting had en dus nog wel een tijdje moest zwoegen. Dus besloten Dane en ik snel onze theepauze te nemen, zodat we op tijd terug zouden zijn voor de bevalling. We moesten nog naar het operatiekwartier om onze feedback te laten ondertekenen en ik had al dagen zin in een fat-cakeje (soort oliebol, maar niet zo zoet), dus snel naar de ingang om er eentje te kopen. Ik had echter pech, want ik was mijn geld vergeten, zal dus voor volgende week zijn!
Snel weer terug naar boven en daar… jawel, u raadt het al… was de vrouw NET bevallen! Ook zij lag haaks op het bed om gehecht te worden. Ongelooflijk!!! Doen ze dat nou om mij te plagen??? Ik heb geprobeerd om deze keer wel te kijken naar het hechten, maar ook dat lukte niet.
En dat was het dan voor die dag, geen bevallingen meer (gelukkig zodoende ook geen hechtingen meer), maar dus ook geen werk meer. Dan kruipen de uren echt voorbij hoor!!!
We zijn ook nog even terug geweest naar de afdeling mini-mensjes van gister (ook voor de feedback) en daar kreeg ik het treurige nieuws dat de baby die ik gister verzorgt heb en waar ik het meeste bij ben geweest, helaas gestorven is. Triest! Maar misschien ook het beste voor het kindje, want ik wil niet weten welke schade er ondertussen was ontstaan. Als je zo’n kind ziet waarvan het zuurstofgehalte steeds onder de 85% zakt de hele dag, dan weet je haast zeker dat er serieuze schade is.

Het was dus niet zo’n geweldige dag, zowel de afdeling was niet echt wat ik verwacht had, maar ook het personeel vond ik echt niet aardig. Het heeft ervoor gezorgd dat ik achteraf aan Mr. Madondo heb gevraagd of ik maandag a.u.b. terug mag naar het operatiekwartier, want ik moet eerlijk toegeven dat ik geen zin heb om nog een dag op labour ward door te brengen. Ook leer ik er niet echt iets nuttigs bij en dat gebeurt op de ok wel. Dan grijp ik liever dat leermoment aan! Een bevalling komt er ooit nog wel van

Naar gewoonte zijn we een pintje gaan drinken om het weekend in te zetten. Het begint op te vallen dat we door steeds meer mensen herkend worden en dat ook wij steeds meer mensen leren kennen. Als je in de mall op een terrasje zit, vliegen de “hallo’s” over en weer!!! Gezellig!

Vanavond is er een feestje in een van de hostels. Dane gaat er naar toe, ik pas (ben volgens mij ook niet echt uitgenodigd). Maar ik moet zeggen dat het leeftijdsverschil hier wel erg opvalt en dat ik toch wel moeite heb om me echt te mengen met de studenten hier. Ze zijn echt jong en we hebben erg weinig raakvlakken. Ik wil wel moeite doen, maar feesten en drinken en dat soort dingen, zeggen me niks. Dan zit ik liever 2u met Lebo te praten over het leven! Gister heeft ze trouwens een dik uur bij me op de kamer gezeten en hebben we echt goed gepraat. Het is volgens mij iemand die heel veel nadenkt over de dingen en het leuke is dat we eigenlijk heel veel op elkaar lijken! Ze vroeg me of het niet problematisch was dat ze zo graag op zichzelf was en dat ze geen behoefte had om zich steeds onder de mensen te mengen. Dat ze liever thuis zat en muziek luisterde of las. Natuurlijk niet!!! Toen ik zei dat ik dat ook liever doe dan continu onder de mensen te zijn, zei ze dat ze dat wel in de gaten had en dat ze daarom ook doorhad dat we best op elkaar lijken.
Ook heb ik haar uitgelegd waarom ik niet naar de begrafenis ga morgen. Had ik nu trouwens al gezegd dat de neef van de vermoorde vrouw zich verhangen heeft uit verdriet en dat ze de 3-jarige dochter naar het ziekenhuis hebben moeten brengen omdat ze ziek was van gemis en alleen nog maar “mama” zei? Dramatisch!!! Daarom wil ik echt niet gaan. Dit is zo’n ellende en ik wil dat niet gebruiken om “eens een Afrikaanse begrafenis mee te maken”.

Het is eindelijk gelukt met de reservering van de logde voor de safari!!! Ze wilden al mijn gegevens van mijn credit card zodat ze een voorschot konden afhouden. Maar dat geef ik natuurlijk niet! Dus na lang onderhandelen, hoef ik geen voorschot te betalen en mag alles gewoon ter plaatse betaald worden! Oef!!! Ik kijk er echt naar uit! En het is goed dat het ondertussen wat regent, want dat zien we tenminste de Victoria Falls in actie i.p.v. half droog!
?Vandaag was het uiteindelijk inderdaad een mooie dag, de zon scheen, de temperatuur was weer Afrikaans en de was zou ondertussen zo goed als droog moeten zijn. Me happy dus :-)
Laten we hopen dat het morgen ook zo is, want dan ga ik eindelijk eens die wandeling maken. Dat Dane het vannacht maar niet te bont maakt, want morgen sleep ik hem mee, zin of geen zin, ziek of niet ziek ;-) Nee, nee, we gaan er een fijne dag van maken morgen, de laatste zaterdag in Francistown!

Goodnight good people!
X