Om 7u ben ik opgestaan en na een kattenwasje zijn Dane en ik de straat op gegaan, op zoek naar water, want we hadden zo’n dorst!!! En leuke wandeling en direct een eerste kennismaking met het ziekenhuis waar de school bij gelegen is. Nadat we wat drinken gevonden hadden, hebben we een wandeling gemaakt door het ziekenhuis. No shit, wat een omgekeerde wereld. Open gangen met overal deuren naar zaaltjes, in de gangen liggen de patiënten met een matrasje op de vloer. Iedereen loopt er door elkaar, ook al is het slechts half 8 ’s morgens. De ambulance ziet er echter wel erg cool uit, al hebben we de binnenkant niet gezien en durf ik daar niet veel over zeggen.

Rond 8u ben ik eens gaan kijken naar de kantine van het internaat. Wit brood met jam, ik moet zeggen, geen slecht ontbijt!!! Alleen mis ik mijn koffie J

Om half 9 was de chauffeur daar met “het” busje en begon de lange autorit naar Francistown. De eerste stop was de Spar, omdat Dane en ik toch echt nood hadden aan een grote fles water. De chauffeur zou buiten op ons wachten, maar toen wij daar aankwamen was hij weg. Voorbereid op dit soort toestanden, hielden we het hoofd koel en hebben wij op onze beurt op hem gewacht.

Volgende stop, een medewerker van de school oppikken in een dorpje. Dus hobbeldebobbel over die wegen, een mooie kijk op de afgelegen buurten, maar ook een schrijnend beeld!

Dan nog door tot een ander dorpje, toch iets welvarender en daar hebben we de principal van de school opgepikt. Direct hoog bezoek dus J

Ik had me voorbereid op een erg hobbelig parcours, maar dat is echt reuze meegevallen. De A1 naar Francistown lag er toch goed bij en we konden vlot doorrijden. Steeds als er een kudde koeien, geiten, schapen of ezels langs de weg stond te grazen, gaan de alarmlichten van de auto’s aan en remmen ze steevast af! Over hoffelijkheid gesproken.

De rit was lang en warm, maar wel eentje met een mooi uitzicht en een die indruk op me gemaakt heeft.

Op de helft zijn we gestopt in een stadje waar we konden eten. Jep, alweer in zo’n KFC-achtig ding, kip en friet! Als dat zo door gaat, komt ik zo rond als een tonnetje terug! Na de eet-, plas-, en rookpauze, weer terug de baan op. We zijn nog een grote alcoholcontrole gepasseerd en veel grazende kuddes. En toen reden we Francistown binnen hé.

Nadat we de principal bij haar huis hadden afgezet, reden we door naar de school en het internaat. Met dat we daar opreden, kregen we er een veel beter gevoel bij dan de vorige nacht! Wat een mooi gebouw en campus! Zo schoon, opgeruimd, verzorgd,… En dan die school! Wow, daar kan onze school in Genk niet tegenop!

Op naar de kamers. Ik lig in hostel 1, een mooie en vooral rustige plaats, bij de meiden. En Dane moest natuurlijk bij de jongens, en oh boy, dat valt tegen, dat is helemaal aan de andere kant van de campus! Ik had het er echt even heel moeilijk mee, voelde me plots helemaal alleen. Ook omdat de kamergenoot er nog niet was. Wat ik wel erg lullig vind, is dat mijn kamergenoot dus nu gewoon op haar kamer slaapt en dat ze speciaal voor mij moet verhuizen en haar kamer in de steek moet laten.

Maar goed, vermannen en weer verder. We kregen beiden ook onze Tsetwana naam. Dane was de sheppard en heet vanaf nu dus Modise. Ik was een gift en heet voortaan Mpo. Lachen!!!!! Na een ellenlange rondleiding waren Dane en ik helemaal kapot en zijn we ons eens gaan opfrissen (ja, je kunt stinken na zo’n autorit ;-)). En dan off to the mall, want het water was natuurlijk alweer op. Na enkele keren de weg gevraagd te hebben, kwamen we bij het winkelcentrum. Het lijkt wel Genk Shopping joh! Bon, dat we er inkopen gedaan hebben en terug gegaan zijn ga ik niet uitgebreid vertellen, boring!

Om half 7 kon ik gaan eten in de kantine en met een bang hartje ging ik er naar toe. Ik had hier al vernomen dat de “pappa” (een soort maïspap) echt niet lekker was en dat dat vrijwel iedere avond op het menu stond. Maar niet vandaag!!! Het was spaghetti, een rundersaucisse (lekker droog) en 1 lepeltje saus. Dat viel niet tegen hoor en ik had mijn maag behoorlijk vol!!!

Die avond kon ik mijn draai niet vinden. Ik was doodop, voelde me overmand door alle indrukken en emoties en werd steeds opnieuw gevraagd me voor te stellen en te babbelen. Dane had ondertussen zijn kamergenoot leren kennen en die heeft blijkbaar een playstation (need I say more?). Na nog een lange jacht op lakens, kwam uiteindelijk ook mijn kamergenote naar mijn kamer. Ze nam me mee naar haar kamer en stelde me voor aan wat mensen, maar ik was zoooooo moe, dat ik iedereen welterusten heb gewenst en naar mijn kamer ben gegaan. Maar het was pas 8u en ik wou mijn kamergenoot niet dwingen om ook al te gaan slapen. Dus hebben we afgesproken dat ze morgen bij mij komt slapen want ze moet dus ook nog al haar spullen omhuizen. Om heel eerlijk te zijn, zou ik liever rustig alleen op mijn kamer blijven, maar ik pas me wel aan, moet er gewoon even aan wennen. Een gevoel van heimwee bekruipt me toch wel, mis het om even te kunnen bellen of zo! Ik kijk uit naar maandag, want ik wil gewoon aan de slag!

Good night!

x