Vandaag was de eerste echte “werkdag”, the so called introduction day. Daar er gister ook 6 Noorse studenten zijn gearriveerd, hadden we deze dag gezamenlijk. Erg leerrijk voor Dane en mij want zij zijn al 4 weken in Botswana en hebben 3 weken stage in Molepolole gedaan.

We werden opgewacht door mijn matron (een soort opzichter, een gezellige, oudere, traditioneel gebouwde en geklede dame) van het hostel waar ik slaap en de verantwoordelijke van de keuken voor uitleg over lunchpakketten. Ook werd er toch wel subtiel duidelijk gemaakt dat men het zeer op prijs stelde dat wij alles zouden proeven en dat we geen maaltijden zouden overslaan. KFC zal het gaan voelen ;-)

Mr. Edward Madondo en Mr. Zibani Zagai hebben zich bij ons gevoegd en toen moest iedereen zich voorstellen. Dit werd met vol enthousiasme gefilmd met de GSM en alles moest goed zitten (zelfs de gordijnen). Leuk om te zien hoe blij ze zijn met onze komst!!! Natuurlijk mochten ook onze Tsetswana naam niet ontbreken en deze worden toch steeds met veel gelach onthaald! Kan ook niet anders, Dane, the sheppard, Modise met zijn harem van 7 blonde dames!!!

Daarna hebben we een tour gekregen door de gebouwen en zijn we zowat elk kantoortje binnen gestapt en hebben we heel wat mensen begroet: dumela! Ook de principal hebben we (weer) ontmoet en we werden telkens opnieuw hartelijk onthaald!

Dan hebben we het pc-lokaal bezocht, onze school mag super blij zijn met wat ze hebben! Hier staan wel 25 computers, op tafeltjes bijeengehouden door bakstenen. En van die 25 computers gaan er misschien 4 van op het internet en dan moet je nog geluk hebben dat de verbinding behouden blijft! Facebook is verboden (mss toch ook handig bij ons in Genk op school?) en er mag ook niks geprint worden wat niet met school te maken heeft.

Toen was het ziekenhuis aan de beurt. En daar was de cultuurshock!!! Dane en ik waren heel erg onder de indruk van wat we te zien kregen. Overal wachtende mensen, binnen, buiten, op banken, op de grond,… Het was er overal vies en vuil, het gebouw is vervallen, er wordt zo weinig onderhouden, overal zijn er dingen kapot.

We werden aan verschillende mensen voorgesteld en we hebben een uur doorgebracht op een kantoortje. Dat was enkel erg aangenaam omdat er airco was, maar verder is dat uur niet veel gezegd. Dat is hier echt typisch! Dane ergert zich wel dat als je een vraag stelt, je nooit direct een antwoord krijgt. Er wordt heel veel gezegd, maar het is zelden to the point! Alles duurt dus erg lang… Maar we passen ons aan! We wandelen zelfs al zoals de Afrikanen hier, slenteren op die sletsen!!! J

Qua afdelingen hebben we eigenlijk enkel de Accident & Emergency (spoed) gezien. Maar dat was verschrikkelijk schrijnend! Zoveel mensen, die zitten daar uren te wachten, het is er vies, er is nauwelijks materiaal, er zijn hokjes, gescheiden door een vies gordijn en daar liggen ze per 2 in. Eén hokje is zelfs voor ALLE kinderen, allemaal opgepropt en hoesten tegen elkaar op. Hokje 1 werd vrijgehouden voor reanimaties, maar het materiaal wat er stond was zo vies,… Zoveel mensen en dan zit er 1 dokter achter een bureautje gewoon kei luid te bellen en te lachen. Dane en ik moesten ons beide inhouden om er niet op af te vliegen! In het hokje van de kids, was er een baby zo hard en onophoudelijk aan het hoesten dat hij zowat blauw werd en ernaast lag er een baby met een hoofdje zo groot als een vuist. In België zou zo’n kindje direct in een couveuse liggen…

Ik ben toch even naar buiten moeten gaan om de indrukken te verwerken, het huilen stond me nader dan het lachen. Ook Dane was er helemaal stil van. Achteraf kwam er ook een soort kwaadheid opzetten, misschien een stuk uit onmacht? Maar waarom laat men het soms ook zo ver komen? Waarom word een balie niet afgeveegd? Waarom wordt er in een kast met steriel materiaal, het gebruikte materiaal op de onderste plank gelegd? Waarom staan er 2 kamers volledig vrij en worden toch alle kinderen van 0 tot 18 jaar in een door gordijnen gescheiden hokje van 2x2m gestopt? Ik wil nu niet het hele ziekenhuis en hun systeem de grond in boren!!! Maar dit kwam gewoonweg even in me op.

Ik ben zeer benieuwd hoe het werken daar zal meevallen. De laatste 2 weken van onze stage zullen doorgaan in het ziekenhuis en de A&E zit er ook bij voor 2 dagen. Spannend!

Ons bezoek hebben we moeten onderbreken voor de lunch, om daarna weer terug te gaan want we moesten allemaal een troath swap laten nemen (keel uitstrijkje). Om te mogen stage lopen op bepaalde afdelingen moet je vrij zijn van keelinfecties, vandaar de test. Maar dat ging niet zo gemakkelijk als in België. Rond een uur of 11 was al bekend dat we dus met 8 personen die test moesten doen en om 15u waren de swaps er. Maar dan moesten we ons nog registreren met onze paspoorten, waarna je een cursusblad papier kreeg met een nummer en een stempel (je nschrijvingsbewijs), dan een sample laten nemen (die swap werd wel heel erg diep in onze keel geduwd, brrrr), dan weer wachten op controle van de papieren met onze steriele swaps in de hand, dan met z’n allen naar het labo, dan wachten op de stickers, dan één voor één naar de balie om een sticker op je swap te plakken en af te geven en toen zat het er eindelijk, om 16u15 op! Dat is haast ondenkbaar bij ons!

Ondertussen had ik het zooooo warm in mijn uniformke! Ik ben er toch serieus over aan het nadenken om zo’n uniform als hier aan te schaffen! Ziet er niet alleen leuker uit, maar lijkt me ook een stuk frisser!!! J

Stommerik als ik ben, had ik natuurlijk ook niet genoeg water voorzien! Er staat een tap in de kantine, zo eentje met zo’n grote fles erop. Ik had gister gevraagd of dit drinkbaar en veilig was voor ons. Natuurlijk een grote JA. Dus ik een fles gevuld en ondanks het chloorachtige geurtje toch leeg gedronken. Maar nu heb ik al de hele dag last van diarree (sorry voor dit leuke detail)! Ik drink dus niet meer van die tap!!!! Met als gevolg dat ik de hele dag dorst had!!! Lang leven mijn buurvrouw die blikjes verkoopt. Maar na 2 cola’s heb je nog altijd dorst bij die warmte!!!

Dus toen we om 16u30 eindelijk klaar waren zijn Dane en zijn blonde harem snel naar the mall gegaan! Blijkbaar was het payday vandaag, dus toen ik even naar de bankautomaat wilde, betekende dit dat ik 45min in de brandende zon moest wachten. Ik heb netjes mijn beurt afgewacht terwijl de anderen zich te goed deden aan een pizza. Toen ik dan eindelijk een automaat voor mij had, bleek dat geen een van mijn 2 kaarten werkten! Merci KBC en merci Fortis! Ik kon wel janken! Daar sta je dan, in Afrika, met nog 80pula op zak (8euro)!!! Gelukkig heeft Alex thuis direct zijn tanden erin gezet en morgen zou het moeten gaan lukken! Merci lieverd!!! X

Dan op zoek naar water, maar wat een slagveld!!! Doordat het payday was, gaat iedereen massaal boodschappen doen en geld uitgeven. We zijn in 2 supermarkten geweest en nog op nippertje 2 flessen water kunnen vinden. Helaas niks meer gekoeld, maar bon, dat warmt hier toch zo op. Het leek wel alsof de hele winkel was leeg geplunderd! Niet normaal en dan weer dat wachten hé, aan de ellenlange rijen aan de kassa.

Terug op IHS was het tijd voor het avondeten. Met een bang hartje voor wat het nu weer zou zijn, ging ik er toch naar toe. Dane heeft zich er niet eens aan gewaagd. Ik wel. En wat een geluk!!! Mama, mama, het leek wel fufu!!!!!! Ik heb net als 10 jaar geleden met mijn handen gegeten, fufu met soup!!! Het vlees en de groenten heb ik echter wel laten liggen, dat was echt niet lekker. Maar dat fufu-achtig spul was zo lekker! Nostalgie!!! Heerlijk!

Het is nu 22u en ik ben klaar met verslagen typen en orde op zaken te stellen. Ik ga nu nog snel even naar het pas ontdekte, “geheime” plekje aan het hek van de school en dan kan ik dit nog snel even online zetten! Want hihi, we hebben gratis internet ontdekt daar!!! ;-)

En dan naar bed, want morgen begint de stage in de wijkkliniek! Spannend!

Weltrusten

x