Bloednames en spuitjes
(goeiedag mevrouw, goeiedag meneer, hoe gaat het met je?)
Ik had een goed nacht en stond fris en monter op! Klaar voor die injecties!!!
Maar het lijkt wel alsof er een vloek rust op mij en het zetten van spuitjes. In de kliniek moest ik tot 9u wachten vooraleer er een verpleegster startte met de injecties. Ondertussen ben ik hier en daar maar gaan observeren, maar ik popelde nu toch echt om zelf eens wat te ondernemen.
Goed, 9u en ik was er klaar voor. Carmen, een verpleegster uit Cuba, legde me snel alle medicatie uit, ratelde in een razend tempo af hoeveel en hoe en op welke plaats en ging er toen rustig voor zitten. Want er waren geen patiënten! Niks, niemand, noppes! Ongelooflijk! Het komt er gewoon niet van dat ik eens een spuit in een Afrikaans poepeke mag zetten.
Dan ben ik maar naar Dane in the lab gegaan. Daar gebeuren de bloednames en worden alle stalen verzameld (jep, de potjes met lichaamsvochten en zo ). Bloed trekken gebeurt hier met spuit en naald, niet met de vacutainer. En dat wou ik ook wel eens proberen! Dane was er al goed mee weg en toen was het mijn beurt. Natuurlijk prik je hier nooit zonder handschoenen (de meeste bloednames zijn voor een CD 4 test, dus HIV +). Ik vond dat best moeilijk, want door de donkere huid zie je de aders al niet en nu moest ik ze ook nog voelen met mijn handschoenen aan. En als je dan zo’n traditioneel gebouwde mama voor je hebt, dan is dat niet evident!
Maar het lukte van de eerste keer en ik vond het nog leuk ook nog Zalig om dat weer eens te kunnen doen. Ik moest de tubes wel gewoon open doen en het bloed er zelf inspuiten. Waarom ze niet gewoon door de dop prikken, weet ik niet. Een echt antwoord hebben we niet gehad. Maar bon, het waren bloednames aan de lopende band en Dane en ik hebben elkaar afgewisseld. Wat me wel opviel was de toch wel “kleinzerigheid” van de mensen. De meeste waren echt niet gek op die naalden en trokken gezichten en kermden van de pijn… Eentje zei zelfs: “you nearly killed me”. De mensen leven hier toch een hard leven, hebben geen makkelijk bestaan en zijn heel wat gewend. Maar dat prikje is toch een hele berg waar ze tegenaan kijken, gek hé.
De verpleger hier gaat niet in op de reacties van de patiënten, stelt niet gerust,… dat is iets dat we hier soms wel missen. Er is weinig blijk van empathie, van genegenheid. Dat is een stuk van de cultuur, maar ik heb het er moeilijk mee om dat te zien. Ik ben het anders gewend en vind het vaak zo afstandelijk, zo koel. Zeker als het over kinderen gaat. Ik probeer me zo goed als het kan aan te passen, maar ik blijf vragen of het gaat, ik blijf over bollekes aaien en ik blijf empathisch…
Om 11u had ik teabreak en Dane en ik zijn even in ons hutje gaan zitten. Een banaantje en een zoute cracker en zo laad ik mijn batterijtje weer op. Hierna ben ik toch maar weer eens naar Carmen gegaan in de injection room. Eerst waren er een paar patiënten die een aanvraag voor een CD 4 test kwamen halen. Deze heb ik dan uitgeschreven, geregistreerd in het boek en dan doorverwezen naar het lab voor de bloedname. En daarna was het dan eindelijk zo ver! Mijn eerste Afrikaanse bil waar ik een spuitje in mocht zetten
Ook na de middagpauze waren er nog heel wat spuiten te zetten. Opvallend was wel dat het allemaal vrouwen waren met SOA’s. Dus steeds dezelfde medicatie, 3 spuiten, afwisselend van billen en zeer pijnlijk. Ik moest van Carmen steeds 0,3ml Lidocaïne mee optrekken (een verdovend middel), maar ik geloof niet dat dat de spuit minder pijnlijk maakt, het werkt ook niet direct hé. Maar het ging goed, afgezien van soms wat geknoei van mijn kant omdat ik uit 1 flacon, 2 spuitjes moest optrekken en ik zat te prutsen met de lucht in de flacon en daardoor de druk op de spuit. Nee, ik heb niemand in gevaar gebracht hoor! Gewoon af en toe een ontsnappende spetter tegen de muur
Een bevalling zit er helaas nog niet bij, de vrouwen hier bevallen steeds buiten onze werkuren! Net erna of net ervoor, ongelooflijk ;-)
Maar volgende week ga ik 2 dagen op de labour ward in het ziekenhuis staan en dan zal het er zeker van komen!!!
Terug op IHS zijn we direct doorgelopen naar het Nyangabwe ziekenhuis. We moeten er namelijk aan iemand gaan vragen of we foto’s mogen maken in Area W. Blijkbaar mag dat daar niet zonder toestemming van hogerhand. Helaas was de persoon in kwestie niet meer aanwezig en moeten we morgen weer terug. Onze resultaten van de troath swap zijn we nog niet te weten kunnen komen. Ook hiervoor moeten we morgen terug. Ik ben toch zeer benieuwd of deze nog geldig zullen zijn. Ik heb die test op 31 oktober gedaan en ga pas volgende week, de 22e stage doen in de OK. In de tussentijd zou ik toch een hele resem keelinfecties kunnen oplopen, niet? Morgen toch maar eens goed navragen, want ik wil toch echt wel naar the theatre om te zien hoe dat er hier aan toe gaat!!!
Het avondeten vandaag was echt een kleine ramp! Droog brood en een droge runderworst!!! Na iedere dag een ontbijt van brood en een lunch van brood, was me dit echt teveel van het goede (of van het brood). Ik stortte me dan maar op de worst, maar deze had allemaal harde stukjes erin (knooshj ). Dus dan maar niks… Uit toch wel serieuze honger hebben we dan besloten om een pizza te bestellen. Niet evident, dat telefoontje! Maar gelukt, de pizza’s zouden er in 45min zijn. Ik had gezegd dat we dan aan de schoolpoort zouden staan. Na een half uur kreeg ik echter al telefoon, de pizza-jongen had aan de poort gestaan, maar er was niemand en was nu dus terug in de winkel. Tja, ik had verwacht dat het 45min zou duren… dus hij kwam weer terug. Man man, die pizza heeft gesmaakt! Alleen zonde dat ik maar de helft op krijg (en het is al een kleine van 19cm!). Dane heeft hem mee, als ontbijt zegt ie
Het is nu 20u en ik ga eens een koude douche nemen. Tijd om het zand er weer vanaf te spoelen. Mijn voeten krijg ik echter niet meer helemaal schoon, zou eens een harde schuurborstel moeten hebben
Mam, als ik terug ben, mag ik dan eens in je badkuip komen weken???
Echte actie!!!
Dus klaar voor de actie in Area W!!! Het ontbijt wil ik jullie toch ook nog even in geuren en kleuren vertellen voordat ik doorga met de orde van de dag. Vandaag werden we namelijk getrakteerd op…. jawel, droog brood, hihihi! Het was vers brood, welteverstaan, maar geen beleg te bespeuren, geen margarine of jam of pindakaas, gewoon niks! Ik vind het echt zielig voor de studenten hier. Wij zijn over 3 weken weg hier, zij zitten hier nog wel even en moeten het doen met wat ze krijgen. En dat wat ze krijgen wordt met de dag minder, echt waar. Het is echt een zielige bedoeling geworden. Sneu hoor!
Om half 8 waren we weer in Area W en klaar voor de strijd. Er was echter weer niemand van het personeel te bespeuren, dus zijn we maar gaan wachten op een bankje, tussen de patiënten. De wachtzaal en de gangen zaten al goed vol, dus van werk waren we verzekerd. Alleen het startsein moest nog gegeven worden.
Blijkbaar hadden de verpleegsters eerst briefing in een kantoortje! Dat is de eerste keer dat ik dat hier hoor, een briefing! Maar waarschijnlijk ook omdat deze kliniek 24u/24u open is en met verschillende shiften werkt. Dat was is Gerald niet het geval.
En dan aan de slag. Dane ging mee de bloednames doen, ik naar de injection room. Dane kon direct getuige zijn van de werkwijze hier: met spuit en naald, een handschoen als knelband en de dopjes van de vacuüm tubes die er gewoon werden af getrokken.
Ik moest echter nog een tijdje wachten op mijn actie
Pas na een half uur kwam er schot in de zaak en was de verpleegster op post met alle materialen. De eerste patiënt binnen, medicatie zoeken,…op. Volgende patiënt, medicatie zoeken,…op. Ondertussen was ik al 3 keer naar de apotheek gelopen om iedere keer iets anders te gaan vragen, maar steeds met hetzelfde antwoord terug te komen…op. Toen de derde patiënt binnen kwam en ik het materiaal bijgevuld had en had klaargezet op tafel, kwamen ze me wegroepen. Ik had gevraagd of ik een besnijdenis mocht bijwonen, en nu was het moment!
Snel Dane gaan halen en daar stonden we, klaar voor echte actie
Even een situatieschets: een kamer van 5mx5m, 2 bedjes op bakstenen, gescheiden door een gammel tussenschot, een babybedje dienstdoende als materialenbank en persoonlijke-spullen-houder, een wasbakje zonder zeep, 2 werktafeltjes met 3 wielen en een medicatiepotje dienstdoende als 4e wiel. Twee verpleegkundigen, 1 dokter, 2 patiënten per keer binnen, dokter begint aan eentje, verpleegkundige doet de laatste hechtingen als dokter naar de volgende gaat. Warm.
De eerste patiënt was een kereltje van 14 jaar (hij zag er echter slechts 10 jaar uit!!!), enorm bang, zijn hart klopte ontzettend snel. Er werd een steriel veld klaar gemaakt en een spuit met verdoving klaar gelegd. Hij kon alles zien wat er gebeurde en ik denk dat dat hem nog meer schrik bezorgde. Alles werd uitvoerig ontsmet en een groen steriel doekje met het bekende gat werd erover gelegd. En dat komt een akelig stukje: de verdoving. Ja heren, die naald gaat recht in de penis, op verschillende plaatsen. Toen het jongetje de spuit zag, schoot hij echter volledig in paniek. We hebben hem uiteindelijk met 6 mensen moeten vasthouden terwijl de dokter verdoofde. Hij schreeuwde en huilde, krapte aan mijn arm, ik had zo met hem te doen! Het is ook ongelooflijk dat die kereltjes gewoon helemaal alleen naar de clinic komen, geen ouders, niemand die ze eens over het bolleke aait. Ze lachten hem zelfs wat uit. Dus ben ik de hele operatie aan zijn hoofdeinde blijven zitten en heb hem regelmatig eens over het bolleke gewreven, kan dat toch niet laten
Eenmaal verdoofd, werd hij rustig en toen kon het beginnen. Eerst een hoop getrek en gefriemel om te zien hoeveel huid er weg moest. Dan worden er 3 kochers op gezet en nog eens flink getrokken en geknepen om er zeker van te zijn dat de top er niet tussen zit. En dan komt de scalpel en wordt er zo, 1 à 2cm huid weggesneden. Dit laten ze dan ook nog even zien aan de patiënt vooraleer het in de vuilnisbak te deponeren.
Volgende stap: de huid volledig naar achter trekken en de bloedingen stoppen. Er worden dan kochers op gezet en dan wordt het gehecht. Die kochers plaatsen ziet er eng uit, maar het beeld als dat klaar is, zal me toch een tijdje bij blijven. Dan zie je daar een penis, veel bloed en zo’n 12 tot 16 kochers op, brrrrrrr! Hechten dus, al die bloedingen en dan wordt de huid terug geschoven en vast gehecht aan de top. Het is best bloederig en het is een heel gepruts. En ik kon alleen maar denken aan de pijn die die jongen de komende dagen zal ervaren. Dan word het nog eens goed ontsmet en verbonden en vast geplakt aan de buik. En dan mag hij zelf van de tafel springen en zijn kleren aan doen, een paracetamol en wat antibiotica mee en dan alleen, te voet naar huis. Heftig!!!
Uiteindelijk heb ik vandaag ongeveer 8 besnijdenissen gezien en bij eentje heb ik de plaats van de verpleegster mogen innemen en de dokter mogen assisteren. Dus schort aan, kapje voor de mond, steriele handschoenen, spuitje vullen, veld klaarmaken, kochers klaarleggen, patiënt ontsmetten, doekje leggen, vasthouden, aangeven, kochers vasthouden en eraan trekken, kochers verwijderen, hechtdraad vasthouden, aangeven en doorknippen, bloed deppen, nog meer bloed deppen, velletje snijden, velletje weggooien,… Stoer joh!!! Ik voelde me net een echte
Maar ja, met het oog op wat ik wil gaan doen in de toekomst, wel een mooie ervaring!!! Op het einde werd het me echter wel weer te warm, de verpleegster had me dat mondkapje op gedaan, maar het dan ook volledig dicht geknoopt. Bijgevolg draaide ik op het einde helemaal weg en heeft Dane de wond voor me verbonden. Dane heeft trouwens ook bij een patiënt deze procedure mogen doen! Het was voor ons beide een hele ervaring!
Er werd ook veel gebabbeld ondertussen. De 2 verpleegsters waren van Botswana, de dokter kwam uit Congo. Hij stelde veel vragen aan ons, over België, over cultuur,… Maar vooral ook veel over geloof. Hij vroeg of ik een Christen was en ik zij ja. Toen hij vroeg wie de wereld gecreëerd had en ik zei dat dat door de evolutie kwam, kon hij er niet inkomen dat ik Christen was, maar niet geloof dat God de wereld en de mens gemaakt heeft. Toen hij dan ook nog eens vernam dat ik samenwoon, zonder getrouwd te zijn, was dat helemaal ketterij. Het was eigenlijk best fijn om hierover te discussiëren, maar hij was best fel en ging ver in zijn overtuiging. Zo hadden we het ook over seks voor het huwelijk. Dat doe je niet, in ieder geval niet met de partner waar je mee gaat trouwen. Je betaald immers een bruidsschat voor een maagd. Maar als je dan toch echt seks wil hebben, dan kan dat, het is toch gewoon seks. Alleen niet met de partner waar je mee gaat trouwen. Ik vind dit zo’n rare opvatting en ik denk niet dat Jezus of God of wie dan ook deze regel ooit verzonnen heeft.
Even later vroeg hij: “als je in december thuis komt en Alex, je vriend, zegt dat hij zich niet kon inhouden en seks heeft gehad met een ander, zou je hem dan vergeven?”. Ik antwoorde van niet en dat vond hij toch zo raar! Dat is toch heel normaal, een man heeft zijn behoeftes en dat moet toch kunnen. Oh, het is dan echt moeilijk om je beheersing niet te verliezen! Het is hier echt een heel andere cultuur op dat gebied en ik zou er niet mee kunnen leven. Omwille van mijn eigen gevoelens daarbij, maar omwille van wat dat toch ook veroorzaakt, kijk maar eens naar HIV/aids en SOA’s!
Och ja, ik heb het steeds maar een beetje over me heen laten gaan. Maar het hield niet op hoor. Volgende vraag: “how many times did Alex beat you?”. Excuseer? Geslagen? Euh, nooit! En weer viel hij bijna achterover. De man is toch zeker de baas in huis? Mannen en vrouwen gelijk? Dat kan toch niet. Jawel, in België wel meneer! Dane heeft me gelukkig bijgestaan bij deze: “In Belgium, if you beat a woman, you’re not a man.” Dank je wel Dane!!!
Och, ik kan zo nog wel even doorgaan. Maar uiteindelijk vond ik het toch heel interessant om zo met de verschillen geconfronteerd te worden. Het geeft weer stof tot nadenken hé!
Na de lunch zijn we nog wat consultaties bij de dokter gaan bijwonen. Hier kan ik niet zoveel over vertellen, alleen dat ik met Dane probeerde te gokken wat de diagnose zou zijn en ik zat er pal op. Hebben we weer lol hé
Terug op IHS vond ik een leuke mail! We hoeven niet in Jo’burg te blijven, de vlucht van Gabs is toch omgezet!!! Joepie! Echt een opluchting!!
We zijn wel een dagje later thuis, maar dat overleven we wel
Ook hadden we nog een gesprek met Zibani van school. Hij wou ons verblijf even evalueren en vroeg of we ergens problemen mee hadden. Mijn matron maakt zich ontzettende zorgen over Dane. Hij eet niks in de kantine en is afgevallen. Maar wat ze niet zien is dat Dane wel in de mall eet en heel blij is met zijn afgevallen killootjes! Het is wel opvallend dat overal, altijd, iedereen bezorgd is om Modise en niet zozeer om mij Dat ik enkel soghum met saus eet, is best ok
Zibani gaat voor ons regelen dat we donderdag de stad eens gaan verkennen, en daar kijken wij al heel erg naar uit! Het was een fijn gesprek en Zibani was oprecht geïnteresseerd. Dat hebben we af en toe gemist hier.
Het is nu al half 9 en ik moet nog een verslag voor NoordZuid schrijven. Even doorbijten en dan kruip ik nogmaals vroeg mijn bed in. Vandaag was ik nog een beetje wankel en had nog last van hoofdpijn en daar wil ik morgen 100% van genezen zijn!!!
Sweet dreams!
X
Maandag, start at Area W
Ik heb me de hele dag slecht gevoeld, echt ziekjes. Misschien toch een lichte zonnesteek? Naar een dokter ben ik niet gegaan, dat ging me te ver Maar de hele dag hoofdpijn, misselijk en overgeven, brandende ogen en zweten, niet normaal! Na 15min op bed te liggen, was het hele bed nat!
Dus, ja, ik heb het erg rustig aan gedaan vandaag. De mensen in Area W (onze nieuwe werkplek) zullen wel gedacht hebben: dat kind heeft ook maar weinig noten op hare zang ;-)
Om 7u30 stonden wij netjes voor de deur. Maar er was nergens een verpleegster te bekennen! Na wat zoeken vonden we het laboratorium en hier hebben ze ons geholpen. We werden bij de maternity ward toegewezen aan een zeer comfortabele zetel en daar moesten we,… jawel, wachten! Na een half uur hebben we dan mogen kennis maken met de hoofdverpleegster van Area W, een streng uitziende, doch zeer vriendelijke dame.
Ze nam ons mee naar haar kantoor voor een kennismaking en bij haar eerste vraag moest ik toch stiekem een lach onderdrukken: “how can I help you?”.
Blijkbaar wist hier niemand dat wij zouden komen! Maar ja, geen probleem, ik heb uitgelegd wat we kwamen doen en op welke diensten we moesten meewerken. En we waren welkom!
Na een rondleiding door de toch wel uitgebreide, grote clinic had ik al snel door dat het hier wel even anders is dan in Gerald!!! Het is groter, er zijn véél meer patiënten, er is meer personeel, er zijn meer dokters, er is meer materiaal, er is een laboratorium, er zijn meer voorlichtingsdiensten, er is een operationele maternity ward en ook een save male circumcision kamertje. Kortom, hier gaan we ons werk wel hebben! Een echte uitdaging dus ;-)
Dane mocht beginnen in de injection room en heeft weer veel kleine kindjes laten janken De kleinste was zelfs maar 6 dagen oud! Naast de injection room, is de dressing room (wondzorg) en hier kwam hij oog in oog te staan met een enorme wonde in de hals van een man. Blijkbaar komt hij iedere dag, dus ik hoop hem komende dagen ook eens te treffen en dan zal ik verslag ervan uitbrengen!
Omdat ik me echt niet goed voelde, heb ik het rustig aan gedaan bij child wellfare. Op zich gebeurt hier hetzelfde als in Gerald (wegen, registreren, consulteren en vitamine A geven), maar hier komt men één voor één binnen met het kindje en gebeurt alles in een meer private omgeving. Ik was dus al bekend met het werk en de verpleegster had dit snel in de gaten. Bijgevolg zat ik na 20min al alleen in de kamer en consulteerde ik de ene na de andere moeder en kind! Was best wel beetje trots op mezelf, probeerde met hand en tand uitleg te geven en vragen te stellen over voedingsmethode en ziekte.
Ook ben ik gaan helpen in the vital signs corner: een piepklein hoekje waar de bloeddruk, pols, temperatuur en het gewicht wordt genomen van alle patiënten die de kliniek bezoeken. En dat zijn er heel veel, dus het is daar aan de lopende band pompen voor die bloeddruk, spierballen
Er was echter geen stethoscoop om de pulsaties te horen en ik kon ze ook niet zien op de meter want dit was een of ander raar ding op batterijen. Bijgevolg moest ik dus steeds 2 vingers onder de manchet steken en het zelf maar proberen voelen kloppen! Niet makkelijk en ik moet eerlijk toegeven dat dit me niet altijd even goed lukte. Ook was het erg hectisch en druk in het hoekje daar en dat benauwde me toch erg omdat ik me al zo “warm” voelde.
Dus terug naar child welfare en dat was eigenlijk alles wat ik die dag gedaan heb. Morgen begin ik in de injection room, dan heb ik weer wat meer te doen en dan ook te vertellen!
Het was al de hele dag echt drukkend warm, een zeer hoge vochtigheidsgraad zou mijn opa zeggen! Echt benauwend. Maar… rond 15u kwam er een toch wel hevige storm opzetten. Het werd donker, onweerde goed hard en de regen viel met bakken uit de lucht. Binnen enkele minuten stond de kliniek en de stad blank! De verkoopsters langs de straat werden zowaar weggespoeld, terwijl de kids op straat dansten!
Afkoeling,… een beetje. Nu mis ik toch een beetje de koelte na een zomers bui in België
’s Avonds las ik een mail van Wim, van de Stad Genk, waarin ons werd gemeld dat de vlucht van Ethiopian Airlines, van Johannesburg naar Brussel op 7 december geschrapt is. Balen dus!!! Ze kunnen hem herboeken op de 8e, maar dat betekent dat we op 7 december om 9u ’s morgens op de luchthaven in Johannesburg staan (omdat ze de vlucht van Gaborone naar Jo’burg niet kunnen omzetten) en daar pas de dag erna kunnen vertrekken, bijgevolg: een dag en een nacht in die miljoenenstad. Op zich niet zo’n ramp natuurlijk, waren het niet dat het daar toch best gevaarlijk is en dat ons budget er zo nogmaals serieus op de proef wordt gesteld.
Ik was er echt even niet goed van, heb daar eerlijk gezegd gewoon ook geen zin in ;-). Op dat moment wil ik gewoon naar huis! Maar zeker ook het financiële baart me lichtjes zorgen. Het is toch niet goedkoop hier en ik voel gewoon dat het geld hier erdoor vliegt, terwijl ik echt geen gekke dingen doe!!! We zijn nog nergens echt naar toe gegaan, hebben geen gekke uitjes gedaan, heb nog niks van souvenirs of andere dingen gekocht,… Maar zeker nu er hier op school haast niks meer te eten is, ga je toch zelf ook meer uitgeven.
Maar ik heb al eens wat opgezocht en ik ga toch proberen of ik die vlucht van Gaborone naar Jo’burg niet kan omzetten. Dan is het een dag langer hier op IHS, maar dat ik veiliger, fijner, relaxter en goedkoper dan die Zuid-Afrikaanse tussenstop!
Zo, ik ga mijn bed eens opzoeken, hopen dat ik door een goede nachtrust me morgen weer beter voel! Maar dat zal wel goedkomen! Er komt precies een koelere wind opzetten, dus misschien is het morgen eens niet zo heet
Lazy sunday
Another quiet day… en een hele rustige vandaag!
Ik ben vannacht pas na half 2 in slaap gevallen, nadat Dane veilig terug op IHS was. Hij heeft een leuke avond gehad, maar het was toch heel anders dan verwacht!
Eerst hebben ze een uur rond gereden, vriendinnetjes afzetten en nieuwe oppikken (ja, hetgeen ik eerder verteld heb, klopt dus helemaal! Hier heeft men meerdere liefjes en men weet dat ook van elkaar) en dan eerst naar de bar.
Dane’s compagnons waren echt zorgzaam: hij mocht zijn gsm of portefeuille niet uithalen als zij er niet bij waren, hij mocht niet alleen naar de wc en de meisjes die kwamen (I want to hook up with him) werden weggestuurd want er waren er vele betere :-)
Alle drank werd verkocht in flesjes en deze werden na gebruik allemaal kapot gegooid op de grond. Dane heeft dit echter niet over zijn hart kunnen krijgen, slimme jongen! Daarna naar de club, maar daar was helaas nauwelijks volk. We zitten nu in de helft van de maand en dan is het geld op, vandaar dat mensen dat minder op stap gaan. Dus om half 2 was Dane weer veilig thuis en zijn we beide gaan slapen.
’s Morgens ben ik weer in m’n eentje naar de mall gegaan om een koffietje te drinken, heerlijk! Daar kreeg ik al een bericht van Dane dat hij al wakker was, dus toen ik weer op IHS was heb ik snel mijn spullen gepakt en zijn we naar het hotel gegaan.
Het geeft me zo’n dubbel gevoel hé. Eigenlijk wil ik ook vanalles doen en ontdekken in het weekend, nu ik toch hier ben. Maar van de andere kant is het hier momenteel zo warm dat ik geef voet kan verzetten. Dit is het eerste weekend dat ik zo’n last heb van de warmte, dat ik echt verlang naar koelte. De vochtigheidsgraad ligt precies ook stukken hoger, het is erg benauwd en ik zweet als een otter, het water loopt over m’n lijf, niet te doen! En dan is het heerlijk als je om de zoveel tijd even het water in kan springen natuurlijk. Maar bon, we hebben Mr. Madondo nu toch al herhaaldelijk gevraagd om ons eens mee te nemen op tour, dus hopelijk komt dat er snel van!
Vandaag was het eens rustig aan het zwembad, afgezien van een spetterende meneer die zwemles kreeg en een kindje met een erg luide en schelle stem J
Helaas kan ik al sinds gisteravond niet meer op mijn blog geraken en dat vind ik behoorlijk vervelend!!! De server lijkt uit te liggen en ik hoop dat dit snel verholpen is!
Voor vandaag ga ik het kort houden. Ik weet niet of ik dit online kan zetten, het is te warm en ik ben erg verbrand waardoor ik me niet al te best voel. Ik ga proberen vroeg te slapen, zodat ik morgen fit en wel aan de stage in Area W kan beginnen.
Welterusten vanuit een bloedheet Botswana!
Links naar de foto's!
Hier is de link naar de pagina waar mijn foto's terug te vinden zijn. Je moet hem kopieren en plakken in je browser, ik kan er helaas geen koppeling van maken. De eerste link is die naar de beginpagina. Daar kun je alle albums terug vinden. Moest dat niet lukken, dan vind je daaronder alle albums apart gelinkt.Veel kijkplezier!
Algemeen:
https://picasaweb.google.com/114001320343758789631
Albums apart:
https://picasaweb.google.com/114001320343758789631/ReisTotInFrancistown?authuser=0&feat=directlink
https://picasaweb.google.com/114001320343758789631/IHSFrancistown?authuser=0&feat=directlink
https://picasaweb.google.com/114001320343758789631/Francistown?authuser=0&feat=directlink
https://picasaweb.google.com/114001320343758789631/GeraldClinic?authuser=0&feat=directlink
https://picasaweb.google.com/114001320343758789631/LaatsteDagGerald?authuser=0&feat=directlink
https://picasaweb.google.com/114001320343758789631/AwardCeremony111111?authuser=0&feat=directlink
https://picasaweb.google.com/114001320343758789631/EenRustigeZaterdag?authuser=0&feat=directlink
Zaterdag, feeling hot, hot, hot!
Weekend!!!
Natuurlijk was ik alweer om 6u wakker ;-)
Heb de was gedaan, de afwas, even ge-internet, mijn kamer opgeruimd en gepoetst en liep om 8u30 al naar de mall. Ik moest nog steeds eens naar de bank om geld te wisselen, maar dat is daar altijd zoooooo druk dat ik nu als een van de eersten daar wou zijn. En gelukt: slechts 5 wachtende voor mij! En maar goed, want het was voor niks. Enrico, ik krijg die Australische dollars echt niet gewisseld!!!
En toen volgde een echt genot-moment: koffie! Ik ben op een terrasje gaan zitten en heb genoten van een cappuccino en een donut ;-) Ohhh, het was zo lang geleden, die koffie, dat mis ik toch echt wel, zeker ’s morgens! Boek erbij en even in alle rust genieten. Heerlijk!
Om 10u waren Dane en ik weer klaar om naar het zwembad te vertrekken. Gister in de bar had iemand me verteld over een super goede pizzeria en omdat we wilden weten waar die was, zijn we eerst eens een wandeling gaan maken. We hebben over een marktje gelopen en het was er super druk. In het midden van het plein stond een grote truck met luidsprekers. Er was muziek en er werd vanalles geroepen. Omdat de meeste mensen in het licht blauw liepen en pruiken op hadden en op vuvuzela’s bliezen, dachten wij dat het voor de voetbal was (vanavond speelt Botswana tegen Nigeria). Maar het bleek iets religieus te zijn. De mensen gingen er serieus in op, was leuk om te zien! Dat maakte nogmaals duidelijk hoe belangrijk het geloof hier voor veel mensen is en hoe openlijk dat ook getoond wordt. Ik moet zeggen dat me dat wel fascineert.
Maar goed, we zijn er niet te lang gebleven, want we hadden beide toch de rugzak bij ons met laptop & co en dan voelen we ons toch steeds niet helemaal safe. We hebben afgesproken dat we volgende week zaterdag wat vroeger en zonder tassen komen en alles eens gaan bekijken. Fun!
En toen was het weer tijd voor het zwembad hé :-)
En eigenlijk was het maar goed dat we niets gepland hadden in de namiddag, want het was vandaag echt bloedheet! Ik kon niet eens gewoon op een stoel gaan zitten, dan plakten mijn billen aan de zitting! Op blote voeten over de zwembadrand naar het trapje was alsof ik over hete kolen liep. Zelfs in de schaduw liep het zweet me over m’n rug. Echt puffen! Iedereen klaagt ook over deze hitte, men heeft er hier ook last van. Dus die middag bij het water was meer dan welkom. Maar om een uur of 2 kwamen er opeens heel veel jongeren binnen gewandeld. De meiden helemaal opgetut aan de ene kant, de jongens stoer aan de andere kant. En giechelen en kijken, het was leuk om te zien! Alleen een beetje vervelend, want ik kon het zwembad niet in. Ze zaten allemaal rond het zwembad, vooral de jongens en toen Dane het water in ging, keken ze alsof er een alien ging zwemmen. Tja, dan durft Lynn niet meer hé. Blijkbaar was er een soort schoolfeest in het hotel en gelukkig ging dat aan de andere kant door, dus de rust keerde weder.
Echter niet voor lang, want om 15u20 stroomde het vol en deze keer waren ze niet meer afwachtend en giechelend, maar uitgelaten en wild. Ze sprongen het water in met hun kleren, die meisjes zelfs met hun mooie gala jurkjes. De biertjes gingen opeens vlot rond, handjes werden stiekem vastgehouden en de boel stond echt op z’n kop. En daar lagen wij witjes tussen, brrrr. Uiteindelijk hebben we onze stoelen en ligbedden over een muurtje getild en zijn we op een veldje iets verder gaan liggen. Maar ook aan deze kant was het druk en lawaaierig en uitgelaten. Het is te begrijpen, de jeugd hé. Maar gewoon een beetje jammer als je lekker komt relaxen :-)
Om 17u zijn we uiteindelijk van “ellende” maar vertrokken (Dane wou om 16u al gaan, maar ik heb hem kunnen overtuigen om nog even te wachten). We wilden chinees gaan eten, dus wij daar naar toe. Er waren geen klanten, dus dat zou wel snel gaan, nee? Blijkbaar hadden ze een groot feest, want er was buiten slechts 1 tafel waar wij aan konden zitten, al de rest, binnen en buiten, werd mooi gedekt voor gereserveerden. Dat merkten we pas toen we naar binnen wilden vluchten voor de vele wespen die opeens rond onze tafel zoemden. Pech dus, buiten blijven. Na een half uur kwam de serveerster ons zeggen dat het eten nog even op zich liet wachten want er was geen elektriciteit. We vroegen of we het nog konden cancelen, want we moeten echt altijd op tijd naar IHS vertrekken anders is het donker. Ze ging het vragen en kwam terug met de mededeling dat dat geen probleem was, want ze waren toch nog niet begonnen. Ze waren nog niet begonnen, krijg je dan na een half uur te horen! Hilarisch en tegelijk frustrerend. Want nu moesten we snel snel ergens iets naar binnen proppen. Bon, uiteindelijk waren we net op tijd terug op IHS, met een volle maag welteverstaan. Is het nodig om nog te zeggen waar we dan geweest zijn? ;-)
Op IHS zijn we dan direct maar naar de tv-zaal gegaan om toch nog wat mee te pikken van de voetbalwedstrijd Nigeria-Botswana. Het was een piepklein tv-tje, allemaal kerels ervoor, helemaal donker en de mannetjes op tv waren amper te onderscheiden. Nostalgisch eigenlijk! Nu moet ik wel zeggen dat ik de mannen nogal tam vond. Als ik zie hoe enthousiast en spontaan en gezellig ze bij de meeste gelegenheden zijn, was het nu echt stil en rustig. Misschien dat het kwam doordat Botswana echt bar slecht speelde (ja, sorry, maar dat is de waarheid ;-)) of misschien kwam het door de hitte of… Botswana heeft zich weten te plaatsen voor de Africa Cup, de Zebra’s mogen laten zien wat ze kunnen. Nigeria heeft zich niet weten te plaatsen. Maar wat we vanavond op tv zagen gaf dat eigenlijk niet weer, de rollen waren nu eerder omgekeerd. Volgende keer misschien beter… Toen de 80ste minuut in ging en het nog 0-0 stond, zijn Dane en ik vertrokken. Het was een saaie wedstrijd en zo in dat donker naar dat schermpje staren is toch vermoeiend voor de ogen ;-)
Oh ja, het feest bij de dokter vanavond. We hebben besloten daar niet naar toe te gaan, puur uit veiligheidsoverwegingen. Eigenlijk kennen we die man helemaal niet en het is natuurlijk niet omdat iemand een dokter is, dat hij daarom ook een “heilige” is. Want eerlijk gezegd ziet het er een raar mannetje uit ;-)
Maar ook het feit dat we dan ’s avonds laat met ons 2-tjes een taxi moeten nemen en niet weten waar we ons bevinden en zo, heeft ervoor gezorgd dat we de lokroep naar de braai niet beantwoord hebben. Ik heb Dr. Bernardo een sms’je gestuurd met de mededeling en hij stuurde terug dat hij ons graag in zijn huis had gehad en dat we later altijd nog welkom zijn. Och, we kunnen misschien eens overdag langs gaan hé.
Voor Dane zit de avond er echter nog niet op! Hij vertrekt dadelijk naar de club met enkele kerels. Nota aan de ouders: hij gaat met 2 jonge mannen (29 en 30 jaar) die we al van dag 1 kennen en ook door de matron hier als 2 verstandige kerels worden beschouwd. Het zijn 2 zeer christelijke jongens die geen druppel alcohol drinken en die begrip hebben voor het feit dat wij soms overdondert worden door mensen die allemaal met ons willen praten en zo. Ze nemen Dane mee en hebben hem verzekert dat ze direct terug komen als hij zich niet prettig of niet veilig voelt!!! Hij is in goede handen!!! Ik was vanmiddag ook niet helemaal op mijn gemak hierover. Ik ben niet zo’n club-mens en heb eerlijk gezegd echt geen zin om 5u lang steeds te worden aangesproken. Maar omdat we afgesproken hadden dat we elkaar niet alleen zouden laten, kreeg ik toch wroeging dat ik niet mee ging. Dus zei ik tot 20 keer toe dat hij voorzichtig moest zijn, dat hij zijn verantwoordelijkheid moest nemen, dat hij niet teveel geld moest meenemen, dat hij telefoonnummers moest opslaan van die jongens voor het geval hij ze uit het oog zou verliezen, dat hij me moest sms’en als hij terug op IHS was zodat ik zeker ben dat hij veilig in bed ligt, dat hij geen gekke dingen moest doen, …. Dus na een tijd zei Dane maar: “ja, mama”!
Och, het komt wel goed! Hij is oud genoeg om zijn verantwoordelijkheid te nemen en om terug te komen als hij zich niet goed voelt. No more baby Modise! :-)
Dus ik heb een rustige avond, heb nog wat was gedaan en ga dadelijk eens douchen. Nu is het goed dat er enkel koud water is, moet echt serieus afkoelen!!! Heb ook weer even op de stoep gezeten bij de matron en Lebo. Zo gezellig steeds! Het is echt een mama.
Het is ondertussen 21u30 en ik ben al moe :-) Hopelijk is mijn was zo droog, dan kan ik die binnen halen en dan kruip ik na mijn douche lekker mijn bed in! Allez, ik moet zeggen ‘bed op’ want het is zo warm dat zelfs onder een laken liggen teveel is!!!
Goodnight!
x
PS: ik heb net een sms-je van Dane gekregen. Hij amuseert zich en is in zeer goede handen!!!
Vrijdag, my first emergency
Vrijdagmorgen is er brood als ontbijt, joepie!!! Ik stond dus stipt om 7u aan de eetzaal, maar helaas… pap. Uit gewoonte vroegen we ons brood dan maar voor de lunch (waar we te laat achter kwamen dat het eigenlijk niet nodig was, want we zouden op tijd terug zijn voor de warme lunch). We kregen er een stukje margarine bij, dus ik viel direct aan :-) In mijn rugzak had ik al een banaan gestopt voor tussendoor, maar die heb ik snel uitgehaald en samen met de margarine op mijn boke gelegd. Een hemels ontbijt!!! Mmmm!
Er hing al een hele tijd een papier op in de eetzaal dat er problemen waren met de voedselleverancier en dat hij geen rode rozenthee, broodmeel, eieren, fruitsap, melk, cornflakes,… meer leverde. Daar ik het hier nog nooit gehad heb, heb ik het ook niet gemist. Maar nu hing er een tweede papiertje: vanaf nu levert de leverancier geen groente en fruit meer! Dat valt vies tegen! Zoals ik al zei, mis ik de groenten enorm. Er was meestal wel iets, maar je kreeg erg weinig. En nu valt alles weg. Ik vind het ook echt erg voor de studenten hier. Het zou maanden kunnen duren voordat deze problemen opgelost zijn. Dat betekent dat de jeugd hier gewoon maanden zonder groenten en fruit zitten! Ongelooflijk!
In de clinic was het weer hetzelfde liedje :-) Maar omdat het voor een halve dag was, vond ik het niet zo erg om nog een laatste keer de dispencary te bemannen. Het viel me wel op dat het vandaag erg chaotisch en druk was. Er waren heel veel mensen, maar de dokter was erg laat, de hoofdverpleegster had zoveel te doen dat ze maar niet kon starten met de consultaties,… De patiënten stapelden zich zienderogen op. Toen men eenmaal begonnen was, hadden wij gelukkig ook ons werk.
Rond half 10 kwam een verpleegster iets uit de voorraadkamer halen. Ze vroeg om 2 zakken infuusvloeistof snel naar de dokter te brengen, er was een noodgeval. Ik ging er dus vlug naar toe en daar lag hij: een klein, hulpeloos manneke (1 jaar volgende week), happend naar lucht, volledig verkrampt (stuipen). Zijn oogjes waren helemaal weggedraaid, zijn lichaam stond strak als een houten plank. Ik schrok eerst enorm, maar dan gaat dat knopje om hé. De dokter had een infuus gestoken, dus hebben we snel de vloeistof aangehangen, Maar toen hij medicatie wou inspuiten, bleek dat het helaas niet goed zat. De hartslag van de kleine knul joeg de hoogte in en hij kreeg nauwelijks lucht. Ook het stuipen bleef aanhouden. Dus zei de dokter dat we hem direct naar het ziekenhuis moesten brengen. De verpleegster nam het kind en ik erachteraan met de infuuszak, het dossier en de moeder. Toen volgde een very bumpy and fast ride achter in de ambulance. We moesten ons overal aan vasthouden en tegelijkertijd het kindje vasthouden en de infuuszak. Ja, het zijn niet de volledig uitgeruste, moderne ambulances als bij ons hé, al vond ik hem zeker niet slecht in zijn eenvoud. De rit is toch zo hobbelig dat je verder niks kunt doen tijdens het rijden, dus heb je ook nauwelijks iets nodig. Het ging echt niet goed met de kleine, maar het was zo mooi om te zien dat de verpleegster spontaan begon te bidden. Het was eigenlijk een mooi moment. Spannend ook, ik kon de weg niet zien, maar de sirenes loeiden, de (toch al wat oudere) chauffeuse toeterde erop los en we gingen van links naar rechts. De weg die ze aflegde, doen wij iedere dag (het ziekenhuis ligt naast de school), maar nu leek het opeens een eeuwigheid te duren!
Aangekomen bij het ziekenhuis hebben we snel het kindje de A&E (accident & emergency) binnen gedragen. Hij werd direct in het reanimatiehokje gelegd. Ik mocht helpen . Ondertussen stuipte het kind nog steeds en het was vreselijk om hem zo te zien en niks te kunnen doen. Ze hebben hem direct medicatie gegeven, maar zelfs na een tweede dosis bleef hij verkrampt. Oh, ik zie die voetjes nog voor me. Toen moest ik assisteren bij een femoral punction (bloedname in een ader in de lies). Ik moest met mijn volle gewicht het kind tegenhouden, zo hard stuipte hij. Daarna ben ik aan zijn hoofdeinde gaan zitten en heb zijn luchtweg open gehouden, want het ademen ging hem nog steeds zwaar af. Ik heb hem over zijn hoofdje gewreven en toch stilletjes ook even voor hem gebeden. Er werd nog een andere dokter bij gehaald en nog meer medicatie gegeven, maar ik heb niet meer kunnen zien of hij zich weer kon ontspannen. Ik heb nog gehoord dat ze meningitis vermoeden, verder weet ik van niks. We moesten terug naar de clinic, er was al een tekort aan personeel.
Ik weet dus niet hoe het is afgelopen, het heeft me de hele dag toch wel wat bezig gehouden. Het was een enorme ervaring en ben blij dat ik deze heb mogen meemaken, al is het voor het kind en vooral ook de moeder een nachtmerrie. Ik hoop dan ook oprecht dat het helemaal goed komt!
Op de terugweg zag ik pas hoe chaotisch het verkeer op dat moment was en waar wij tussendoor hebben gereden! Ongelooflijk! Nu ging het echter tergend traag. File. Ik vroeg aan de chauffeuse: zou ik achterin op de brancard gaan liggen en auw auw zeggen; dan kan jij de sirenes opzetten en door rijden! Man, man, wat hebben we toen gelachen! We zaten met z’n drietjes voorin en we kwamen niet meer bij! Het was fijn om even de spanning eraf te lachen!
Eenmaal terug in het ziekenhuis voelde ik me toch een klein beetje schuldig tegenover Dane. Hij had dit gemist en ik had hem gewoon “achtergelaten” in de apotheek. Maar ik denk wel dat het parameter-meisje daar niet treurig om was ;-) Ze heeft Dane geholpen en had hem even helemaal voor haar allen (sorry Dane, maar ik denk toch echt dat ze jou wel leuk vond :-)).
Om kwart voor 12 zijn we afscheid gaan nemen van de hoofdverpleegster, dokter en alle anderen. We hadden wat lekkers voor ze gekocht en dit werd zeker geapprecieerd. Nog even op de foto, wat knuffels en lieve woorden en toen zat het Gerald avontuur erop. Volgende week een nieuw verhaal!
Op IHS zijn we gaan lunchen (beef stew met soghum, voor mij dus alleen die pap/puree met een lepeltje saus, want dat vlees kan ik helaas echt niet eten met mijn minimaagje). Net voor ik naar de lunch vertrok, kwam de poetsvrouw nog snel mijn kamer op, even op bezoek zei ze. Maar al snel vroeg ze me om 10P en ik voelde me zo voor het blok gezet. Ik heb haar heel rustig uitgelegd dat er veel mensen mij om geld vragen en dat als ik het aan 1 iemand geef, ik het aan iedereen moet geven en dat dat niet gaat, want ik ben ook een student. Ze zei dat ze dat wel begreep, maar er kwam toch een heel verhaal achter. Uiteindelijk heb ik toch maar mijn beurs boven gehaald en haar het kleingeld dat ik nog had gegeven (ook lullig, want dat was net 8P). Het gaat me niet om dat geld, het is verdorie een euro, maar het is net alsof ik het aantrek. Aan Dane vragen ze het nooit, aan mij de hele tijd. Ik ben iemand die graag de mensen helpt en ik geef veel, soms teveel. Maar ik kan niet de hele dag geld uitdelen, dat heb ik gewoonweg niet. Het gaat steeds maar om iets kleins, maar tel maar op. Och ja, een ramp is het niet, het is soms gewoon vermoeiend.
Om 14u werden we verwacht op de Award Ceremony, een jaarlijkse traditie waarbij prijzen worden uitgereikt aan verdienstelijke leerlingen (foto's en filmpjes hiervan volgen in het wekend). Naar gewoonte ;-) startte het pas om 14u40, maar het was toch leuk om eens rond te kijken. Er stond keiharde muziek op, haast niet voor te stellen als je weet dat de directrice en de leerkrachten er ook zijn. Bij de ceremonie werd er gezongen door leerlingen, door een gospelkoor van poetsvrouwen, er werden toespraken gegeven en er werden awards uitgereikt. Voor elk vak werd er een prijs gegeven aan de beste leerling. De meeste winnaars werden op een oorverdovend applaus onthaald en er waren zelfs enkele jongens waarbij de hele zaal uit z’n dak ging! Het leek wel of er een tieneridool de zaal in wandelde. Deborah, de studente die vorig jaar bij ons in België was, heeft wel 5 prijzen gewonnen, een record!!! Blijkbaar een topstudent en ook erg populair hier op IHS. Stille waters, diepe gronden zeggen ze dan hé.
Het viel ons wel op dat er veel gesproken werd over de studenten die naar België zouden komen. Ze worden geselecteerd op basis van hun schoolprestaties, sociale vaardigheden en hulpvaardigheid. Er werd meermaals gezegd dat iedere student heel erg zijn best moest doen, zodat hij/zij misschien ook naar Genk kon komen. Wij zaten ook in de zaal, maar wij werden nooit vernoemd :-) Alle genodigden werden voorgesteld, maar wij niet… We liggen er niet van wakker hoor, begrijp me niet verkeerd!!! Maar het viel gewoon een beetje op, laten we het zo zeggen ;-)
Omdat het toch allemaal erg lang duurde en het ook erg benauwd werd in de zaal (buiten was het weer over de 40gr), zijn we om 16u30 de zaal uit geglipt. Er zou dan nog een soort aanmoedigend woord gesproken worden en een afscheidsgebed en dan was het toch gedaan.
Om het weekend in te zetten, zijn we onze favoriete Windhoekjes gaan drinken in de bar. Hier hebben we de blanke dokter Bernardo (van de Dominicaanse Republiek) weer ontmoet, die werkt op de intensive care in het nyangabwe ziekenhuis. Helaas wist hij niks van het kindje. Wel nodigde hij ons uit om morgen avond bij hem thuis naar een feest te komen. Er komt heel veel personeel van het ziekenhuis, het is een afscheidsfeestje voor 2 personeelsleden. We zouden dan zelf ons drinken moeten meenemen, het eten zou daar zijn: echte braai!!! Alleen bij het woord, komt het water me al in de mond!!! We hebben telefoonnummers uitgewisseld en morgen zal ik eens bellen. Als het hier niet te ver vandaan is en er steeds een taxi te krijgen is, dan denk ik wel dat Dane en ik morgen een kijkje gaan nemen. Hebben we toch nog een uitje
Om het dan helemaal in stijl af te sluiten zijn we… jawel… gaan eten bij Nando’s! Mmmm, kip! Hahahaha We hebben dat toch goed gedaan, om van 7 keer per week, nu naar 1 keer te gaan!
Terug op IHS heb ik een hele tijd buiten gezeten bij mijn matron en haar dochter Lebo. Lebo verkoopt snoepjes en drankjes hier op school. Overdag zit ze met haar tafeltje aan de schoolpoort, ’s avonds verhuist ze naar haar voordeur, dat is die naast die van mij. Alle studenten weten dat en komen naar hier voor hun snoepjes. Ik vind dat zoiets schattigs: allemaal zakjes met snoepjes en dan kun je uitkiezen. Net een ouderwets snoepwinkeltje. Ik moet me iedere keer inhouden als ik er voorbij kom Ik heb echt fijn met ze gebabbeld en soms stellen ze vragen die me zo laten inzien hoe groot het verschil vaak is. Omdat ik een oudste kind ben thuis, gingen ze ervan uit dat ik ook de kostwinner was. Ik heb geprobeerd om uit te leggen dat dat bij ons helemaal anders in z’n werk gaat, maar ik weet niet of dat altijd zo duidelijk overkomt. Toen ik zei dat ik samenwoonde, maar niet getrouwd was, dat vonden ze toch vreemd. Net als het feit dat ik toch al 28 ben en nog geen kind heb. Maar als ik dan uitleg dat dat bij ons niet vreemd is, dan nemen ze heb wel aan, ik zie ze gewoon nadenken. Leuk!
Zo, ga mijn uniform nog in een sopje doen en dan rustig wat lezen. Het is nog steeds erg warm, al is het toch al haast 22u. Dat beloofd weer voor vannacht ;-)
Ik zal aan jullie denken als jullie vanavond met een flanellen pyjama en de sokken nog aan in bed kruipen :-)
Donderdag, hangman
Tja, waar moet ik beginnen… er is zo weinig te vertellen vandaag!
Vanmorgen had ik al snel in de gaten dat het warm zou worden, toen ik om 7u naar het ontbijt liep brandde de zon al op mijn voeten!
Ik had al sinds vorige week geen pap meer gegeten, dus vanmorgen nam ik moedig mijn lepel weer mee en stevende ik recht op de bak af. Goed wat suiker er op en juh, opeten! Eten wat de pot schaft en niet moeilijk doen! Maar dat heb ik geweten… de hele dag diarree, misselijk en krampen! Dus bij deze, sorry lieve kokkinnen van IHS, maar ik zweer de pap af. Ik wil me echt aanpassen en gewoon eten wat er op het menu staat, maar dit is nu de derde keer dat ik ziek ben van die pap. Hij wordt gemaakt met water, maar volgens mij wordt dat niet gekookt of zo. Ik ben ook ziek geweest van het water van de tap in de kantine, terwijl men mij had gezegd dat het zuiver water was. Ik ga het risico niet meer nemen, het is echt geen pretje om je hier niet lekker te voelen. En zeker niet vandaag! Het was vanmiddag om drie uur 44graden!!! En ik heb net gehoord dat het volgende week nog warmer gaat worden, pffff! Zelfs de mensen hier hebben het moeilijk en zuchten onder deze hittegolf. En wij… wij puffen vrolijk mee! Pfff :-)
Over de stagedag wil ik eigenlijk niet veel vertellen. Ik heb de hele dag in de apotheek doorgebracht, er waren heel weinig patiënten en we konden geen enkel werkje vinden dat we in de plaats konden doen. Door de hitte kwamen er gewoonweg niet zoveel mensen naar de kliniek, er waren nog steeds geen labels zodat we geen zakjes konden maken (toch wel dringend nodig want we zijn door de voorraad heen) en nog steeds te weinig verpleegkundigen, waardoor wij vriendelijk verzocht werden de dispencary voor onze rekening te nemen.
Kortom, de uren gingen zeer traag voorbij, het was bloedheet en ik was niet zo goed gezind… Meer ga ik er niet over zeggen, anders komt alles in zo’n negatief daglicht te staan en dat wil ik ook niet! Het was gewoon een samenloop van omstandigheden.
Terug op IHS heb ik gebruik gemaakt van de stilte aan het internethekje en heb ik eindelijk mail kunnen checken, blog kunnen bekijken, facebook fatsoenlijk kunnen openen,… Jammer dat iedereen nog aan het werk was, skype was verdomd stil ;-)
Het avondeten was even slikken hihi! Rijst, een lekker sausje, koude rode bieten, tot zover alles ok hoor! Maar dan het vlees: rundslever! Daar had ik toch serieus moeite mee en heb er ook maar 1 piepklein hapje van gegeten.
Daarna heb ik eindelijk een beetje fatsoenlijk kunnen skypen, joepie!!! Jammer dat Alex niet online was (heb je gemist schat :-)).
Net kregen we helaas wel te horen dat we morgen niet naar het concert kunnen, wegens volledig uitverkocht… Jammer!!! We hadden er best naar uit gekeken. Nu gaan we toch iets anders proberen te zoeken, want dit weekend willen we toch echt ietsje meer doen dan vorige week, kwestie van Francistown en omgeving ook te leren kennen nu we er toch zijn hé ;-)
Nog een nieuwsfeitje wat ik vandaag te weten ben gekomen: in Botswana geldt nog steeds de doodstraf. Geen wereldschokkend nieuws, hoor ik je nu denken, maar dan heb je nog niet gehoord hoe die doodstraf wordt voltrokken. Dat gebeurt hier nl nog steeds door ophanging! Daar moest ik toch even bij slikken, wist echt niet dat dat nog bestond en zeker niet in Botswana, een land wat toch vrij wel ontwikkeld is in Afrika. Het klinkt mij gewoon zo middeleeuws! Een chauffeur had ons dit verteld en toen we vanmiddag even bij Mr. Madondo op bezoek waren om wat plannen te bespreken, heb ik dit nog eens nagevraagd omdat ik toch een beetje moeite had om dit zomaar te geloven. Maar het werd bevestigd! Hij zei zelfs dat er een tijdje geleden een vacature in de krant heeft gestaan: wegens pensioen, zoekt het hooggerechtshof/overheid een nieuwe “hangman”. Wauw, ik had niet gedacht dit nog te horen ten tijden van nu!
Het was trouwens leuk praten met Mr. Madondo. Het is een wijs man en van veel markten thuis geloof ik. Het grappige eraan is, dat hij de enige is die ik tot nu toe ben tegengekomen die zich ergert aan de soms gecompliceerde manier van werken, het tragere ritme. Hij excuseert zich dan ook constant tegenover ons, terwijl wij er al niet meer van wakker liggen hoor! Als we onze stage contracten maar terug hebben voordat we Francistown verlaten, dan is het toch prima ;-) Het feit dat hij er zo over kan praten, maakt het voor ons wel meer te begrijpen hoe het er hier soms aan toe gaat.
Een voorbeeld: toen we hier aankwamen op IHS, om 4u ’s middags, zei de matron dat onze lakens nog zouden komen. Na een hoop heen en weer gebel en rond gevraag, kregen we om 21u uiteindelijk onze lakens, die blijkbaar gewoon lagen opgeborgen in een gebouwtje naast mijn hostel. Wij vroegen ons dus af waarom het zo’n gedoe was om die lakens uit dat gebouwtje te halen en waarom er 5u van bellen, vragen en rondlopen voor nodig waren. Awel, dat zit zo: iedereen die hier werkt, heeft bepaalde taken waar hij/zij verantwoordelijk voor is. De matron is verantwoordelijk voor onze opvang en het geven van de sleutels. Een andere meneer is verantwoordelijk voor de rondleiding en voor het papierwerk. Een andere meneer is verantwoordelijk voor alles wat met vervoer te maken heeft. En nog een andere meneer is verantwoordelijk voor de lakens. En iedereen respecteert elkaars verantwoordelijkheden en gaat geen dingen zomaar doen, wat eigenlijk een ander zijn taak is. Dus het is niet zo dat de matron die lakens niet wilde nemen voor ons (ja, ze had een sleutel van dat gebouw), maar het was de meneer, verantwoordelijk voor de lakens, die dit deed, gewoonweg omdat het zijn taak en verantwoordelijkheid was. Ze doen hier niet zomaar dingen, ook al weten ze dat het zo of zo gaat, nee, ze vragen dat eerst aan degene die instaat voor die taak. Eigenlijk is dat iets goed, zo blijft ieder op zijn terrein en kunnen er uiteindelijk ook geen misverstanden ontstaan. De keerzijde is dan inderdaad wel dat dingen soms wat langer duren en gecompliceerd overkomen. Maar ik weet nu in ieder geval wat erachter steekt! Jullie ook een beetje? Vind het niet makkelijk om uit te leggen, denk al een beetje in het Engels en vind het soms moeilijk om een in het Engels gevoerd gesprek hier neer te typen in het Nederlands ;-)
Nu heb ik uiteindelijk toch weer een hele boterham getypt, terwijl ik dacht dat ik vandaag eens vroeg klaar zou zijn ;-)
Het is nu bijna 22u en moet nog beginnen aan het verslag voor de website van Genk, van gister en vandaag. Tja, dat krijg je ervan als je een dag niks doet ;-)
Tot morgen
x