Het einde van het avontuur
08 dec. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Na een korte nacht, brak het ochtendgloren weer veel te snel aan. Na veel moeite om in slaap te vallen, werd ik ook nog eens beloofd met het feit dat ik om half 6 klaar wakker was. Wat dat betreft zal ik toch blij zijn om in mijn eigen bedje te kunnen slapen met de verduisterende gordijnen voor het raam en dubbel glas om het geluid buiten te houden.
Na een kopje koffie (wat eigenlijk geen koffie te noemen was, want was iets van die cichorei-prut) en nogmaals een badje, zijn we gaan ontbijten. Een spiegeleitje en geroosterd brood en dan kan je er wel even tegen. Allez, voor mij is dat toch genoeg op nuchtere maag!
?De IHS-chauffeur was stipt om 8u aan de lodge, dus waren we ook netjes om half 9 op het vliegveld. Tijd genoeg dus, want de vlucht vertrekt om 10u15 en omdat dat met zo’n klein ding is, hoef je hier niet per se 2 of 3u op voorhand te zijn. Nog even de laatste pula’s gewisseld en dan gaan wachten aan de gate. Maar wel nadat ze bij de controle van de handbagage eerst zeurden over mijn kleine deodorant, omdat hij 105ml was en je mag maximum 100ml meenemen. Maar toen ze zagen dat ik ook een aansteker in mijn handtas had, moest deze acuut de vuilnisbak in en mocht ik van de meneer mijn deo wel houden! Maar dan heeft de mevrouw aan de scanner toch niet goed opgelet, want in mijn trolley zat ook nog een aansteker :-)
En om ons Afrikaanse avontuur dan in stijl af te ronden, vertrokken we 10min later dan gepland :-)
Het was een korte en deze keer erg rustige vlucht. Omdat Dane weer aan het raampje mocht zitten en ik het uitzicht toch ook wel wou bewonderen en omdat de 2 stoeltjes naast mij toch vrij waren, ben ik nog snel daar gaan zitten voordat we opstegen. Het was maar een kleine 45min vliegen, dus meer als even mijn iPodje in de oren was het niet. Naar gewoonte heeft Dane de hele vlucht geslapen. Gezellige reisgezel hé ;-)
Dane is ontzettend blij om naar huis te kunnen gaan, ik kan dat gevoel niet echt met hem delen. Lieverds thuis, begrijp me niet verkeerd, ik kijk er naar uit om jullie terug te zien!!! Maar ik ga Afrika ontzettend missen!!! Voor de tweede keer heb ik een traantje moeten laten… Nu, ik beschouw dat wel als iets goeds. Dat betekend tenslotte toch dat ik deze hele ervaring als iets positiefs heb ervaren en dat dit alles een enorme indruk op me heeft achtergelaten.
Omdat we onze koffers direct naar Brussel hebben laten gaan (op hoop van zegen), hadden we in Johannesburg wel wat tijd om eerst een koffie te gaan drinken in de lounge (vooral omdat ik daar dan nog een sigaretje mocht roken), dan ben ik nog even gaan tax-free shoppen om de laatste centjes op de brassen. Ook nog snel even gebruik gemaakt van het internet om de blog van de laatste dagen online te gooien. En toen was het tijd voor de volgende vlucht: Johannesburg – Addis Ababa (Ethiopië), een vlucht van bijna 6u die vanwege de plotse storm (hevige regen en nogal fel onweer) ook met 20min vertraging vertrok. Tijdens het wachten aan de gate, kwam er een vrouw naast me op het muurtje zitten en achteraf heb ik toch weer eens even serieus moeten nadenken over het feit of toeval nu bestaat of niet. Uitleg: ze vroeg waar ik naar toe ging en waar ik vandaag kwam. Toen ik zei dat ik 6 weken in Botswana was geweest, vroeg ze uiteraard waarom. Toen ik zei dat ik in clinics en ziekenhuis stage had gelopen, vroeg ze uiteraard waarvoor. Toen ik zei dat ik verpleegkunde studeerde, vroeg ze of ik interesse had in Artsen Zonder Grenzen, daar ik nu toch ook een tijd in Afrika had doorgebracht. Tuurlijk heb ik daar interesse in, heb de weken voor mijn vertrek zoveel informatie daarover opgezocht! Niet dat ik dat nu direct wil/moet/ga doen, maar het prikkelt, het boeit, het wekt mijn interesse. Blijkt nu dat deze mevrouw een journaliste was, die ontzettend veel reist. Ze vertelde me een verhaal over een bevalling in Soedan, die zij had gefilmd. Het was een bevalling, in primitieve omstandigheden, zonder professionele hulpverlening, bij een ‘verminkte’ vrouw. Dat betekende dus dat men het hoofdje voelde en door de huid zag, maar dat het er niet uit kon. Men had te lang gewacht om er iets aan te doen, waardoor het kindje overleden is. Schrijnend! Maar ze heeft ook veel reportages gemaakt over Artsen Zonder Grenzen en ze heeft me er wat dingetjes over verteld. Ook zei ze dat het zeker de moeite waard was om dat eens te doen. Klinkt wel een beetje simplistisch hé, maar ik snap haar punt. Ik zei haar dat ik niet zou kunnen werken in de omstandigheden die ik de afgelopen 6 weken had, vooral omdat het ritme voor mij echt veel te laag is. Ik moet bezig zijn, ondernemen en niet uren op een stoel zitten. Dat laat me teveel denken. Ze zei dat dat absoluut niet zo eraan toe gaat bij Artsen Zonder Grenzen. Die omstandigheden zijn heel anders, alsook de noden. Als afsluiter zei ze wel iets leuks: ik zie in jou wel iemand die dat zou doen en die dat goed zou doen. Mooi compliment! Stiekem ben ik toch wel benieuwd wie deze vrouw was, maar omdat we opeens snel moesten boarden en instappen en zij blijkbaar in eerste klas zat, heb ik haar niet meer gezien of gesproken.
Maar snap je waarom ik toen moest denken aan ‘toeval’!
Er zaten enorm veel kinderen op de vlucht en ik hield mijn hart vast. Maar ik kreeg ongelijk! Het kleine meisje in de rij naast me, heeft het allemaal goed gemaakt. Wat een schatje! Ze is gewoonweg al die uren blijven lachen, gekke bekken blijven trekken en heeft geen minuut gezeurd of gejengeld. Heerlijk! Het eten viel ook in de smaak en zelfs de film was best grappig (iets met Jim Carrey en pinguins). Dus die 6u zijn me dan toch nog meegevallen. But the worst is jet to come :-)
En dan 3u wachten in Addis Ababa, toch een stukje primitiever dan Johannesburg!!! Echt waar, hier waan je je echt in een ander continent, dat had ik in Jo’burg niet hoor. Je mag hier zelfs nog overal roken, dus dat doen ze hier dan ook allemaal gretig. Bah!
We zijn in een barretje gaan zitten en hebben maar wat gedronken en gegeten om de tijd te verdrijven. Raar om weer met euro’s te betalen!
Plots werd de vlucht naar Brussel (met stop in Parijs) al omgeroepen, bijna 2u voor vertrek. We bleven toch maar zitten, is wel heel vroeg, want als je aan de gate daar gaat zitten, dan is er niks meer. Geen drinken, geen wc,… Maar na 20min werd den deze toch onrustig en ben ik al naar de gate gegaan. Dane bleef nog wat drinken, die bleef er rustig onder. Na een lange rij, moest mijn handbagage voor de zoveelste keer gescand, net zoals mezelf. Voor mij stonden 2 Nederlanders, al wat ouder, voor de vlucht naar Amsterdam. Ook de meneer hier ergerde zich aan het feit dat er zo vaak dezelfde handeling moet gebeuren. Och ja, zei ik, het Afrikaanse tempo hé. Een paar passagiers voor ons werd er opeens een vrouw tegen gehouden omdat die scanner piepte. Dan moet je daar gaan staan, benen uit elkaar, armen gespreid,… en iedereen die nieuwsgierig naar je kijkt. De Nederlandse meneer zegt dat dat toch altijd een spannend moment blijft als je daar door moet lopen en ik beaam dat mijn hartslag toch ook altijd lucht verhoogd. En dan waren zij aan de beurt en toen ik. Alles in een bakje, de routine zit er al in. Alleen moesten nu zelfs de schoenen ook uit :-) Ik stap door dat poortje en jawel hoor! Prijs! Piep piep piep. Oeps! Riem, juwelen, horloge, muntjes? Nee hoor, heb ik niet. De Nederlanders moesten al eens hartelijk lachen, maar ik vond het niet zo grappig. Potverdorie, kon ik daar zo gaan staan, voelde me net een crimineel. Toen piepte dat ding aan de zijkant van mijn bh en toen moest de dame daar dus ook nog gaan voelen. Ik kon wel door de grond zakken! Bleek het gewoon die stomme bh te zijn, gênant!!! En daarna ook nog een ritsje aan de zijkant van mijn broek.
Maar ja, maar goed dat het dat maar was! Alles bij elkaar gezocht en naar de gate. Daar was het een drukte van jewelste en moest ik weer in de rij staan.
Eind goed, al goed, momenteel zit ik in het vliegtuig en zijn we begonnen aan een vlucht van 11 en een half uur. Lang!!! Ik zie er echt tegenop. En dan zitten we ook nog eens in het midden ergens en achter ons is de nooduitgang. Daardoor kunnen onze stoelen niet naar achter en moeten we al die tijd helemaal rechtop blijven zitten, terwijl iedereen heerlijk zijn stoel achterover zet, zijn dekentje en kussentje erbij haalt en een tukje doet. Ja, waar dient een nachtvlucht anders voor hé :-)
Normaal landen we morgenvroeg om 8u in Zaventem, maar we zijn met bijna een uur vertraging vertrokken en we raken niet echt wijs uit de wisselingen van het uur. Hier is het nu 2u later als in België. Op het papier staat dat we om 8u landen. Maar ook dat de vlucht 11,5u duurt en dan komt mijn tellen toch ook niet echt uit. Dus 1 van de 2 zal niet helemaal kloppen. Ik denk die 11,5u daar ze net hebben gezegd dat het 7,5u tot Parijs is. Je gaat me toch niet zeggen dat ze dan nog 4u nodig hebben om in Brussel te geraken hé? Dan kan ik beter de TGV nemen ;-)
Iedereen om me heen is in slaap aan het vallen en ik bereid me voor op vele uren verveling. Het zou geweldig zijn mocht ik tussendoor ook in slaap vallen en wakker worden in Brussel :-), maar ik hoop er niet teveel op, mezelf kennende. Dadelijk hoop ik dat de film begint en daarna zou het moeten lukken om met mijn 70% batterij op de laptop ook nog eentje te kunnen kijken. Dan zijn we al heel wat uurtjes verder!
En het voelt nog altijd dubbel. Ik krijg wel kriebeltjes als ik eraan denk dat ik jullie allemaal weer terug ga zien. Maar ik wil ook Afrika niet verlaten :-) En natuurlijk al dat “moeten” thuis, dat zegt me ook niet zoveel. En ik moet veel! Eerst en vooral de financiën regelen, want ik heb nu al weken geen geld meer gehad, Ik, stommerik, had mijn dopkaart netjes opgestuurd voordat ik vertrok (voor loon van oktober), maar die is daarna weer bij mij in de brievenbus terecht gekomen omdat ik stomweg vergeten was mijn handtekening erop te zetten! Och ja, ik heb 6 weken verlof gehad van alle administratieve en huishoudelijke rompslomp. Ik kan het wel aan om dat nu weer terug op te pakken :-)
Zo, ik ga er een einde aan brouwen voor vandaag. Het volgende verslag zal vanaf Belgische bodem zijn. Maar ik beloof dat ik de eerste dagen nog blijf schrijven, over de terugkomst en zo!
Wil jullie wel nog bedanken voor het lezen en het volgen en het steunen! Het doet goed om te weten dat er mensen zijn die me toch gevolgd hebben en ook dat er mensen zijn die het zo leuk vonden om te lezen! Ik ben blij dat ik jullie dagelijks een verhaaltje heb kunnen vertellen voor het slapen gaan. Zal het zelf ook wel gaan missen, dat schrijven. Het is echt een onderdeel van mijn dag geworden. ’s Avonds geen tv of zo, maar schrijven. Och ja, dingen die je graag doet, gaan ook altijd makkelijker.
Maar in ieder geval, bedankt allemaal! Echt waar, ik voelde me gesteund!!!
?X
Na een kopje koffie (wat eigenlijk geen koffie te noemen was, want was iets van die cichorei-prut) en nogmaals een badje, zijn we gaan ontbijten. Een spiegeleitje en geroosterd brood en dan kan je er wel even tegen. Allez, voor mij is dat toch genoeg op nuchtere maag!
?De IHS-chauffeur was stipt om 8u aan de lodge, dus waren we ook netjes om half 9 op het vliegveld. Tijd genoeg dus, want de vlucht vertrekt om 10u15 en omdat dat met zo’n klein ding is, hoef je hier niet per se 2 of 3u op voorhand te zijn. Nog even de laatste pula’s gewisseld en dan gaan wachten aan de gate. Maar wel nadat ze bij de controle van de handbagage eerst zeurden over mijn kleine deodorant, omdat hij 105ml was en je mag maximum 100ml meenemen. Maar toen ze zagen dat ik ook een aansteker in mijn handtas had, moest deze acuut de vuilnisbak in en mocht ik van de meneer mijn deo wel houden! Maar dan heeft de mevrouw aan de scanner toch niet goed opgelet, want in mijn trolley zat ook nog een aansteker :-)
En om ons Afrikaanse avontuur dan in stijl af te ronden, vertrokken we 10min later dan gepland :-)
Het was een korte en deze keer erg rustige vlucht. Omdat Dane weer aan het raampje mocht zitten en ik het uitzicht toch ook wel wou bewonderen en omdat de 2 stoeltjes naast mij toch vrij waren, ben ik nog snel daar gaan zitten voordat we opstegen. Het was maar een kleine 45min vliegen, dus meer als even mijn iPodje in de oren was het niet. Naar gewoonte heeft Dane de hele vlucht geslapen. Gezellige reisgezel hé ;-)
Dane is ontzettend blij om naar huis te kunnen gaan, ik kan dat gevoel niet echt met hem delen. Lieverds thuis, begrijp me niet verkeerd, ik kijk er naar uit om jullie terug te zien!!! Maar ik ga Afrika ontzettend missen!!! Voor de tweede keer heb ik een traantje moeten laten… Nu, ik beschouw dat wel als iets goeds. Dat betekend tenslotte toch dat ik deze hele ervaring als iets positiefs heb ervaren en dat dit alles een enorme indruk op me heeft achtergelaten.
Omdat we onze koffers direct naar Brussel hebben laten gaan (op hoop van zegen), hadden we in Johannesburg wel wat tijd om eerst een koffie te gaan drinken in de lounge (vooral omdat ik daar dan nog een sigaretje mocht roken), dan ben ik nog even gaan tax-free shoppen om de laatste centjes op de brassen. Ook nog snel even gebruik gemaakt van het internet om de blog van de laatste dagen online te gooien. En toen was het tijd voor de volgende vlucht: Johannesburg – Addis Ababa (Ethiopië), een vlucht van bijna 6u die vanwege de plotse storm (hevige regen en nogal fel onweer) ook met 20min vertraging vertrok. Tijdens het wachten aan de gate, kwam er een vrouw naast me op het muurtje zitten en achteraf heb ik toch weer eens even serieus moeten nadenken over het feit of toeval nu bestaat of niet. Uitleg: ze vroeg waar ik naar toe ging en waar ik vandaag kwam. Toen ik zei dat ik 6 weken in Botswana was geweest, vroeg ze uiteraard waarom. Toen ik zei dat ik in clinics en ziekenhuis stage had gelopen, vroeg ze uiteraard waarvoor. Toen ik zei dat ik verpleegkunde studeerde, vroeg ze of ik interesse had in Artsen Zonder Grenzen, daar ik nu toch ook een tijd in Afrika had doorgebracht. Tuurlijk heb ik daar interesse in, heb de weken voor mijn vertrek zoveel informatie daarover opgezocht! Niet dat ik dat nu direct wil/moet/ga doen, maar het prikkelt, het boeit, het wekt mijn interesse. Blijkt nu dat deze mevrouw een journaliste was, die ontzettend veel reist. Ze vertelde me een verhaal over een bevalling in Soedan, die zij had gefilmd. Het was een bevalling, in primitieve omstandigheden, zonder professionele hulpverlening, bij een ‘verminkte’ vrouw. Dat betekende dus dat men het hoofdje voelde en door de huid zag, maar dat het er niet uit kon. Men had te lang gewacht om er iets aan te doen, waardoor het kindje overleden is. Schrijnend! Maar ze heeft ook veel reportages gemaakt over Artsen Zonder Grenzen en ze heeft me er wat dingetjes over verteld. Ook zei ze dat het zeker de moeite waard was om dat eens te doen. Klinkt wel een beetje simplistisch hé, maar ik snap haar punt. Ik zei haar dat ik niet zou kunnen werken in de omstandigheden die ik de afgelopen 6 weken had, vooral omdat het ritme voor mij echt veel te laag is. Ik moet bezig zijn, ondernemen en niet uren op een stoel zitten. Dat laat me teveel denken. Ze zei dat dat absoluut niet zo eraan toe gaat bij Artsen Zonder Grenzen. Die omstandigheden zijn heel anders, alsook de noden. Als afsluiter zei ze wel iets leuks: ik zie in jou wel iemand die dat zou doen en die dat goed zou doen. Mooi compliment! Stiekem ben ik toch wel benieuwd wie deze vrouw was, maar omdat we opeens snel moesten boarden en instappen en zij blijkbaar in eerste klas zat, heb ik haar niet meer gezien of gesproken.
Maar snap je waarom ik toen moest denken aan ‘toeval’!
Er zaten enorm veel kinderen op de vlucht en ik hield mijn hart vast. Maar ik kreeg ongelijk! Het kleine meisje in de rij naast me, heeft het allemaal goed gemaakt. Wat een schatje! Ze is gewoonweg al die uren blijven lachen, gekke bekken blijven trekken en heeft geen minuut gezeurd of gejengeld. Heerlijk! Het eten viel ook in de smaak en zelfs de film was best grappig (iets met Jim Carrey en pinguins). Dus die 6u zijn me dan toch nog meegevallen. But the worst is jet to come :-)
En dan 3u wachten in Addis Ababa, toch een stukje primitiever dan Johannesburg!!! Echt waar, hier waan je je echt in een ander continent, dat had ik in Jo’burg niet hoor. Je mag hier zelfs nog overal roken, dus dat doen ze hier dan ook allemaal gretig. Bah!
We zijn in een barretje gaan zitten en hebben maar wat gedronken en gegeten om de tijd te verdrijven. Raar om weer met euro’s te betalen!
Plots werd de vlucht naar Brussel (met stop in Parijs) al omgeroepen, bijna 2u voor vertrek. We bleven toch maar zitten, is wel heel vroeg, want als je aan de gate daar gaat zitten, dan is er niks meer. Geen drinken, geen wc,… Maar na 20min werd den deze toch onrustig en ben ik al naar de gate gegaan. Dane bleef nog wat drinken, die bleef er rustig onder. Na een lange rij, moest mijn handbagage voor de zoveelste keer gescand, net zoals mezelf. Voor mij stonden 2 Nederlanders, al wat ouder, voor de vlucht naar Amsterdam. Ook de meneer hier ergerde zich aan het feit dat er zo vaak dezelfde handeling moet gebeuren. Och ja, zei ik, het Afrikaanse tempo hé. Een paar passagiers voor ons werd er opeens een vrouw tegen gehouden omdat die scanner piepte. Dan moet je daar gaan staan, benen uit elkaar, armen gespreid,… en iedereen die nieuwsgierig naar je kijkt. De Nederlandse meneer zegt dat dat toch altijd een spannend moment blijft als je daar door moet lopen en ik beaam dat mijn hartslag toch ook altijd lucht verhoogd. En dan waren zij aan de beurt en toen ik. Alles in een bakje, de routine zit er al in. Alleen moesten nu zelfs de schoenen ook uit :-) Ik stap door dat poortje en jawel hoor! Prijs! Piep piep piep. Oeps! Riem, juwelen, horloge, muntjes? Nee hoor, heb ik niet. De Nederlanders moesten al eens hartelijk lachen, maar ik vond het niet zo grappig. Potverdorie, kon ik daar zo gaan staan, voelde me net een crimineel. Toen piepte dat ding aan de zijkant van mijn bh en toen moest de dame daar dus ook nog gaan voelen. Ik kon wel door de grond zakken! Bleek het gewoon die stomme bh te zijn, gênant!!! En daarna ook nog een ritsje aan de zijkant van mijn broek.
Maar ja, maar goed dat het dat maar was! Alles bij elkaar gezocht en naar de gate. Daar was het een drukte van jewelste en moest ik weer in de rij staan.
Eind goed, al goed, momenteel zit ik in het vliegtuig en zijn we begonnen aan een vlucht van 11 en een half uur. Lang!!! Ik zie er echt tegenop. En dan zitten we ook nog eens in het midden ergens en achter ons is de nooduitgang. Daardoor kunnen onze stoelen niet naar achter en moeten we al die tijd helemaal rechtop blijven zitten, terwijl iedereen heerlijk zijn stoel achterover zet, zijn dekentje en kussentje erbij haalt en een tukje doet. Ja, waar dient een nachtvlucht anders voor hé :-)
Normaal landen we morgenvroeg om 8u in Zaventem, maar we zijn met bijna een uur vertraging vertrokken en we raken niet echt wijs uit de wisselingen van het uur. Hier is het nu 2u later als in België. Op het papier staat dat we om 8u landen. Maar ook dat de vlucht 11,5u duurt en dan komt mijn tellen toch ook niet echt uit. Dus 1 van de 2 zal niet helemaal kloppen. Ik denk die 11,5u daar ze net hebben gezegd dat het 7,5u tot Parijs is. Je gaat me toch niet zeggen dat ze dan nog 4u nodig hebben om in Brussel te geraken hé? Dan kan ik beter de TGV nemen ;-)
Iedereen om me heen is in slaap aan het vallen en ik bereid me voor op vele uren verveling. Het zou geweldig zijn mocht ik tussendoor ook in slaap vallen en wakker worden in Brussel :-), maar ik hoop er niet teveel op, mezelf kennende. Dadelijk hoop ik dat de film begint en daarna zou het moeten lukken om met mijn 70% batterij op de laptop ook nog eentje te kunnen kijken. Dan zijn we al heel wat uurtjes verder!
En het voelt nog altijd dubbel. Ik krijg wel kriebeltjes als ik eraan denk dat ik jullie allemaal weer terug ga zien. Maar ik wil ook Afrika niet verlaten :-) En natuurlijk al dat “moeten” thuis, dat zegt me ook niet zoveel. En ik moet veel! Eerst en vooral de financiën regelen, want ik heb nu al weken geen geld meer gehad, Ik, stommerik, had mijn dopkaart netjes opgestuurd voordat ik vertrok (voor loon van oktober), maar die is daarna weer bij mij in de brievenbus terecht gekomen omdat ik stomweg vergeten was mijn handtekening erop te zetten! Och ja, ik heb 6 weken verlof gehad van alle administratieve en huishoudelijke rompslomp. Ik kan het wel aan om dat nu weer terug op te pakken :-)
Zo, ik ga er een einde aan brouwen voor vandaag. Het volgende verslag zal vanaf Belgische bodem zijn. Maar ik beloof dat ik de eerste dagen nog blijf schrijven, over de terugkomst en zo!
Wil jullie wel nog bedanken voor het lezen en het volgen en het steunen! Het doet goed om te weten dat er mensen zijn die me toch gevolgd hebben en ook dat er mensen zijn die het zo leuk vonden om te lezen! Ik ben blij dat ik jullie dagelijks een verhaaltje heb kunnen vertellen voor het slapen gaan. Zal het zelf ook wel gaan missen, dat schrijven. Het is echt een onderdeel van mijn dag geworden. ’s Avonds geen tv of zo, maar schrijven. Och ja, dingen die je graag doet, gaan ook altijd makkelijker.
Maar in ieder geval, bedankt allemaal! Echt waar, ik voelde me gesteund!!!
?X
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!