Bloednames en spuitjes
16 nov. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Dumela Mma, dumela Rra, O tsogile jang?
(goeiedag mevrouw, goeiedag meneer, hoe gaat het met je?)
Ik had een goed nacht en stond fris en monter op! Klaar voor die injecties!!!
Maar het lijkt wel alsof er een vloek rust op mij en het zetten van spuitjes. In de kliniek moest ik tot 9u wachten vooraleer er een verpleegster startte met de injecties. Ondertussen ben ik hier en daar maar gaan observeren, maar ik popelde nu toch echt om zelf eens wat te ondernemen.
Goed, 9u en ik was er klaar voor. Carmen, een verpleegster uit Cuba, legde me snel alle medicatie uit, ratelde in een razend tempo af hoeveel en hoe en op welke plaats en ging er toen rustig voor zitten. Want er waren geen patiënten! Niks, niemand, noppes! Ongelooflijk! Het komt er gewoon niet van dat ik eens een spuit in een Afrikaans poepeke mag zetten.
Dan ben ik maar naar Dane in the lab gegaan. Daar gebeuren de bloednames en worden alle stalen verzameld (jep, de potjes met lichaamsvochten en zo ). Bloed trekken gebeurt hier met spuit en naald, niet met de vacutainer. En dat wou ik ook wel eens proberen! Dane was er al goed mee weg en toen was het mijn beurt. Natuurlijk prik je hier nooit zonder handschoenen (de meeste bloednames zijn voor een CD 4 test, dus HIV +). Ik vond dat best moeilijk, want door de donkere huid zie je de aders al niet en nu moest ik ze ook nog voelen met mijn handschoenen aan. En als je dan zo’n traditioneel gebouwde mama voor je hebt, dan is dat niet evident!
Maar het lukte van de eerste keer en ik vond het nog leuk ook nog Zalig om dat weer eens te kunnen doen. Ik moest de tubes wel gewoon open doen en het bloed er zelf inspuiten. Waarom ze niet gewoon door de dop prikken, weet ik niet. Een echt antwoord hebben we niet gehad. Maar bon, het waren bloednames aan de lopende band en Dane en ik hebben elkaar afgewisseld. Wat me wel opviel was de toch wel “kleinzerigheid” van de mensen. De meeste waren echt niet gek op die naalden en trokken gezichten en kermden van de pijn… Eentje zei zelfs: “you nearly killed me”. De mensen leven hier toch een hard leven, hebben geen makkelijk bestaan en zijn heel wat gewend. Maar dat prikje is toch een hele berg waar ze tegenaan kijken, gek hé.
De verpleger hier gaat niet in op de reacties van de patiënten, stelt niet gerust,… dat is iets dat we hier soms wel missen. Er is weinig blijk van empathie, van genegenheid. Dat is een stuk van de cultuur, maar ik heb het er moeilijk mee om dat te zien. Ik ben het anders gewend en vind het vaak zo afstandelijk, zo koel. Zeker als het over kinderen gaat. Ik probeer me zo goed als het kan aan te passen, maar ik blijf vragen of het gaat, ik blijf over bollekes aaien en ik blijf empathisch…
Om 11u had ik teabreak en Dane en ik zijn even in ons hutje gaan zitten. Een banaantje en een zoute cracker en zo laad ik mijn batterijtje weer op. Hierna ben ik toch maar weer eens naar Carmen gegaan in de injection room. Eerst waren er een paar patiënten die een aanvraag voor een CD 4 test kwamen halen. Deze heb ik dan uitgeschreven, geregistreerd in het boek en dan doorverwezen naar het lab voor de bloedname. En daarna was het dan eindelijk zo ver! Mijn eerste Afrikaanse bil waar ik een spuitje in mocht zetten
Ook na de middagpauze waren er nog heel wat spuiten te zetten. Opvallend was wel dat het allemaal vrouwen waren met SOA’s. Dus steeds dezelfde medicatie, 3 spuiten, afwisselend van billen en zeer pijnlijk. Ik moest van Carmen steeds 0,3ml Lidocaïne mee optrekken (een verdovend middel), maar ik geloof niet dat dat de spuit minder pijnlijk maakt, het werkt ook niet direct hé. Maar het ging goed, afgezien van soms wat geknoei van mijn kant omdat ik uit 1 flacon, 2 spuitjes moest optrekken en ik zat te prutsen met de lucht in de flacon en daardoor de druk op de spuit. Nee, ik heb niemand in gevaar gebracht hoor! Gewoon af en toe een ontsnappende spetter tegen de muur
Een bevalling zit er helaas nog niet bij, de vrouwen hier bevallen steeds buiten onze werkuren! Net erna of net ervoor, ongelooflijk ;-)
Maar volgende week ga ik 2 dagen op de labour ward in het ziekenhuis staan en dan zal het er zeker van komen!!!
Terug op IHS zijn we direct doorgelopen naar het Nyangabwe ziekenhuis. We moeten er namelijk aan iemand gaan vragen of we foto’s mogen maken in Area W. Blijkbaar mag dat daar niet zonder toestemming van hogerhand. Helaas was de persoon in kwestie niet meer aanwezig en moeten we morgen weer terug. Onze resultaten van de troath swap zijn we nog niet te weten kunnen komen. Ook hiervoor moeten we morgen terug. Ik ben toch zeer benieuwd of deze nog geldig zullen zijn. Ik heb die test op 31 oktober gedaan en ga pas volgende week, de 22e stage doen in de OK. In de tussentijd zou ik toch een hele resem keelinfecties kunnen oplopen, niet? Morgen toch maar eens goed navragen, want ik wil toch echt wel naar the theatre om te zien hoe dat er hier aan toe gaat!!!
Het avondeten vandaag was echt een kleine ramp! Droog brood en een droge runderworst!!! Na iedere dag een ontbijt van brood en een lunch van brood, was me dit echt teveel van het goede (of van het brood). Ik stortte me dan maar op de worst, maar deze had allemaal harde stukjes erin (knooshj ). Dus dan maar niks… Uit toch wel serieuze honger hebben we dan besloten om een pizza te bestellen. Niet evident, dat telefoontje! Maar gelukt, de pizza’s zouden er in 45min zijn. Ik had gezegd dat we dan aan de schoolpoort zouden staan. Na een half uur kreeg ik echter al telefoon, de pizza-jongen had aan de poort gestaan, maar er was niemand en was nu dus terug in de winkel. Tja, ik had verwacht dat het 45min zou duren… dus hij kwam weer terug. Man man, die pizza heeft gesmaakt! Alleen zonde dat ik maar de helft op krijg (en het is al een kleine van 19cm!). Dane heeft hem mee, als ontbijt zegt ie
Het is nu 20u en ik ga eens een koude douche nemen. Tijd om het zand er weer vanaf te spoelen. Mijn voeten krijg ik echter niet meer helemaal schoon, zou eens een harde schuurborstel moeten hebben
Mam, als ik terug ben, mag ik dan eens in je badkuip komen weken???
(goeiedag mevrouw, goeiedag meneer, hoe gaat het met je?)
Ik had een goed nacht en stond fris en monter op! Klaar voor die injecties!!!
Maar het lijkt wel alsof er een vloek rust op mij en het zetten van spuitjes. In de kliniek moest ik tot 9u wachten vooraleer er een verpleegster startte met de injecties. Ondertussen ben ik hier en daar maar gaan observeren, maar ik popelde nu toch echt om zelf eens wat te ondernemen.
Goed, 9u en ik was er klaar voor. Carmen, een verpleegster uit Cuba, legde me snel alle medicatie uit, ratelde in een razend tempo af hoeveel en hoe en op welke plaats en ging er toen rustig voor zitten. Want er waren geen patiënten! Niks, niemand, noppes! Ongelooflijk! Het komt er gewoon niet van dat ik eens een spuit in een Afrikaans poepeke mag zetten.
Dan ben ik maar naar Dane in the lab gegaan. Daar gebeuren de bloednames en worden alle stalen verzameld (jep, de potjes met lichaamsvochten en zo ). Bloed trekken gebeurt hier met spuit en naald, niet met de vacutainer. En dat wou ik ook wel eens proberen! Dane was er al goed mee weg en toen was het mijn beurt. Natuurlijk prik je hier nooit zonder handschoenen (de meeste bloednames zijn voor een CD 4 test, dus HIV +). Ik vond dat best moeilijk, want door de donkere huid zie je de aders al niet en nu moest ik ze ook nog voelen met mijn handschoenen aan. En als je dan zo’n traditioneel gebouwde mama voor je hebt, dan is dat niet evident!
Maar het lukte van de eerste keer en ik vond het nog leuk ook nog Zalig om dat weer eens te kunnen doen. Ik moest de tubes wel gewoon open doen en het bloed er zelf inspuiten. Waarom ze niet gewoon door de dop prikken, weet ik niet. Een echt antwoord hebben we niet gehad. Maar bon, het waren bloednames aan de lopende band en Dane en ik hebben elkaar afgewisseld. Wat me wel opviel was de toch wel “kleinzerigheid” van de mensen. De meeste waren echt niet gek op die naalden en trokken gezichten en kermden van de pijn… Eentje zei zelfs: “you nearly killed me”. De mensen leven hier toch een hard leven, hebben geen makkelijk bestaan en zijn heel wat gewend. Maar dat prikje is toch een hele berg waar ze tegenaan kijken, gek hé.
De verpleger hier gaat niet in op de reacties van de patiënten, stelt niet gerust,… dat is iets dat we hier soms wel missen. Er is weinig blijk van empathie, van genegenheid. Dat is een stuk van de cultuur, maar ik heb het er moeilijk mee om dat te zien. Ik ben het anders gewend en vind het vaak zo afstandelijk, zo koel. Zeker als het over kinderen gaat. Ik probeer me zo goed als het kan aan te passen, maar ik blijf vragen of het gaat, ik blijf over bollekes aaien en ik blijf empathisch…
Om 11u had ik teabreak en Dane en ik zijn even in ons hutje gaan zitten. Een banaantje en een zoute cracker en zo laad ik mijn batterijtje weer op. Hierna ben ik toch maar weer eens naar Carmen gegaan in de injection room. Eerst waren er een paar patiënten die een aanvraag voor een CD 4 test kwamen halen. Deze heb ik dan uitgeschreven, geregistreerd in het boek en dan doorverwezen naar het lab voor de bloedname. En daarna was het dan eindelijk zo ver! Mijn eerste Afrikaanse bil waar ik een spuitje in mocht zetten
Ook na de middagpauze waren er nog heel wat spuiten te zetten. Opvallend was wel dat het allemaal vrouwen waren met SOA’s. Dus steeds dezelfde medicatie, 3 spuiten, afwisselend van billen en zeer pijnlijk. Ik moest van Carmen steeds 0,3ml Lidocaïne mee optrekken (een verdovend middel), maar ik geloof niet dat dat de spuit minder pijnlijk maakt, het werkt ook niet direct hé. Maar het ging goed, afgezien van soms wat geknoei van mijn kant omdat ik uit 1 flacon, 2 spuitjes moest optrekken en ik zat te prutsen met de lucht in de flacon en daardoor de druk op de spuit. Nee, ik heb niemand in gevaar gebracht hoor! Gewoon af en toe een ontsnappende spetter tegen de muur
Een bevalling zit er helaas nog niet bij, de vrouwen hier bevallen steeds buiten onze werkuren! Net erna of net ervoor, ongelooflijk ;-)
Maar volgende week ga ik 2 dagen op de labour ward in het ziekenhuis staan en dan zal het er zeker van komen!!!
Terug op IHS zijn we direct doorgelopen naar het Nyangabwe ziekenhuis. We moeten er namelijk aan iemand gaan vragen of we foto’s mogen maken in Area W. Blijkbaar mag dat daar niet zonder toestemming van hogerhand. Helaas was de persoon in kwestie niet meer aanwezig en moeten we morgen weer terug. Onze resultaten van de troath swap zijn we nog niet te weten kunnen komen. Ook hiervoor moeten we morgen terug. Ik ben toch zeer benieuwd of deze nog geldig zullen zijn. Ik heb die test op 31 oktober gedaan en ga pas volgende week, de 22e stage doen in de OK. In de tussentijd zou ik toch een hele resem keelinfecties kunnen oplopen, niet? Morgen toch maar eens goed navragen, want ik wil toch echt wel naar the theatre om te zien hoe dat er hier aan toe gaat!!!
Het avondeten vandaag was echt een kleine ramp! Droog brood en een droge runderworst!!! Na iedere dag een ontbijt van brood en een lunch van brood, was me dit echt teveel van het goede (of van het brood). Ik stortte me dan maar op de worst, maar deze had allemaal harde stukjes erin (knooshj ). Dus dan maar niks… Uit toch wel serieuze honger hebben we dan besloten om een pizza te bestellen. Niet evident, dat telefoontje! Maar gelukt, de pizza’s zouden er in 45min zijn. Ik had gezegd dat we dan aan de schoolpoort zouden staan. Na een half uur kreeg ik echter al telefoon, de pizza-jongen had aan de poort gestaan, maar er was niemand en was nu dus terug in de winkel. Tja, ik had verwacht dat het 45min zou duren… dus hij kwam weer terug. Man man, die pizza heeft gesmaakt! Alleen zonde dat ik maar de helft op krijg (en het is al een kleine van 19cm!). Dane heeft hem mee, als ontbijt zegt ie
Het is nu 20u en ik ga eens een koude douche nemen. Tijd om het zand er weer vanaf te spoelen. Mijn voeten krijg ik echter niet meer helemaal schoon, zou eens een harde schuurborstel moeten hebben
Mam, als ik terug ben, mag ik dan eens in je badkuip komen weken???
Reacties
Reacties
16 nov. 2011, 22:45
Hey sjattie. O tsogile Jang? :-) Jammer van het eten. klinkt echt erg. Echt botswaans, goed botswaans eten zal je nog niet gegeten hebben. Bestaat dat wel? Een ontsnappende spetter tegen de muur zeg ?!! Dit is een zaak voor Dexter!! Mijn gedachten zijn bij je. Nog steeds heel erg lief. Tot heel snel! XXXXXX
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!