De laatste dag in Area W is al aangebroken. Het gaat toch wel snel allemaal hoor! ?

Bij aankomst zagen we al dat het vandaag niet zo druk zou worden, dus had ik tijd genoeg om foto’s te maken en om weer afscheid te nemen van de mensen die we hier hebben leren kennen. Gewapend met de toestemming van de public relations officer, hebben we een rondje clinic gedaan en zowat overal foto’s gemaakt. Alleen de consultation rooms ontbreken, de dokters waren hier druk bezig en die stoor ik liever niet teveel.

Daarna heb ik me neergevlijd bij de Cubaanse Carmen en gewacht op een eerste prik-patiënt. Die kwam al snel en sindsdien ben ik eigenlijk goed bezig geweest. Spuitjes zetten, wonden verzorgen,… En ja, het onvermijdelijke hé: ik moest een baby van 7 weken oud een spuitje zetten in het beentje. Zo’n lief, schattig krullenkopje, rustig bij mama op schoot en daar moest ik even de rust gaan verstoren
Ik had ondertussen wel al de woorden van de verpleegsters hier overgenomen (ja, zelfs met de intonatie): “sorry, baby. Sorry baby.”. Och ja, het is voor hun eigen bestwil hé, toch wel heel belangrijke injecties!!!
Bij de wondzorg mocht ik ook kennis maken met de meneer met de enorme wonde in zijn nek. En enorm is niet overdreven. Ik ben niet zo heel erg goed in het schatten van centimeters, maar ik doe toch even een poging: laten we zeggen 30cm op 20cm en zo diep dat je de luchtpijp op en neer zag bewegen als hij sprak. De geur was niet echt aangenaam en het zicht ook niet. Ongelooflijk! En dan is er hier helaas niks anders aan te doen dan iedere dag wat schoon maken met zuurstofwater en isobetadine. Heel steriel gebeurd het niet en jammer genoeg zijn er niet meer middelen voorhanden om hier iets anders aan te doen.

Zelf mocht ik een kleine jongen verzorgen. Hij had zijn kleine bovenarm flink verbrand en moest iedere dag een nieuw verband hebben. Toen ik het oude eraf moest halen, plakte dit goed vast, ik verwachtte dat de kleine ieder moment zou beginnen huilen. Maar nee hoor! What a brave boy! Hij zal net een jaar zijn geweest, maar echt moedig! Pas toen ik er met isobetadine aan kwam, huilde hij even. Ik heb er een paraffine gaas over gedaan en een verbandje en toen was hij klaar. Om hem te “belonen” heb ik een handschoen opgeblazen en er een gezichtje op getekend. Een beetje twijfelachtig nam hij ‘m uiteindelijk toch aan, het schatje!!!

Ondertussen had ik ook weer veel spuitjes kunnen zetten, zowel bij kinderen als bij volwassenen. Het gaat nu echt vlotjes!
Na de pauze ging Dane met Cubaanse Carmen naar het huis van een patiënt met TB om daar een spuit te gaan zetten omdat de patiënt te ziek was om naar de clinic te komen. Daar gingen ze, helemaal in het groen! En ik bleef alleen in de injection en dressing room. Eerst een patient voor een voorschrift voor een CD4 count, geen probleem! Dan een vrouw voor een ‘cef’ injectie, geen probleem! Dan een patiënt om hechtingen in de buik te verwijderen, geen probleem! Ware het niet dat ik niks, maar dan ook niks kon vinden om die draadjes mee door te knippen/snijden. Nadat ik de hele clinic had afgezocht naar de logistieke die normaal in de dressing room staat, kon ik haar hiernaar vragen. Nee, dat hebben we niet… Ik heb haar dan toch kunnen overtuigen om even mee te lopen naar de dressing room zodat zij het ook in ’t Setswana kon uitleggen. Er was dus echt geen materiaal, maar misschien ook maar goed, want toen ik naar de wonde keek op de buik van de vrouw, zag ik dat die draadjes volledig waren ingegroeid, Hier en daar zag ik een blauw stipje, maar ik zou ze er nooit allemaal uit gehaald kunnen hebben. Ik heb haar dan ook wijselijk door verwezen naar het ziekenhuis. Blijkbaar had de vrouw ze al weken geleden moeten laten verwijderen…

Dane en Carmen kwamen ook weer terug, maar Carmen moest er direct weer vandoor. Dus na wat foto’s en het uitwisselen van email adressen, namen we afscheid van deze toch wel heel moedige vrouw. Had ik dat gister nu al geschreven of niet? Ze is hier voor 2 jaar, volledig op vrijwillige basis. Ze heeft een soort loopbaanonderbreking, krijgt hier kost en inwoon en een chauffeur voor de rit van huis naar werk. En verder niks. In Cuba heeft ze een kind van 8 jaar dat ze 1 maand per jaar ziet. Knap hoor!!!

Nu waren het Dane en ik in die 2 ruimtes.
Er kwam weer een patiënt voor een spuit. Maar daar ik lichtjes twijfelde aan de juiste medicatie, ben ik dat maar eerst gaan navragen in de apotheek. Het was de juiste, dus heeft Dane ze bevallig ingespoten :-)
Even later kwam er een man binnen voor een wondzorg. Hij had een verband op zijn voet en daar moest een wonde verzorgd worden. Ik wist niet wat ik moest verwachten toen ik het verband eraf haalde, voorzichtig dus. Maar wat moest ik mijn lag inhouden!!! Het was een piepklein wondje (blaartje?), nog geen centimeter doorsnede, helemaal aan de oppervlakte. Nog niet de moeite om er iets op te doen, lekker laten drogen aan de lucht zou oma zeggen. Maar nee hoor, reinigen, ontsmetten en verbinden.
Daarna nog een baby voor de herhalingsspuit van de mazelen. Nog een dame voor de bekende “cef”. En toen kwam er een vrouw met een 6 maanden oude baby voor een herhaling van een spuit die ze bij de geboorte krijgen, maar die een litteken moet veroorzaken. Als dit niet gebeurd, dan moet de spuit herhaald worden. Omdat dit voor mij onbekend terrein was, ben ik eerst maar te rade gegaan bij de dokter. Als ik zeker wist dat het kind niet HIV+ was, dan mocht ik het inspuiten. Want moest het kind positief zijn, dan zou het immuunsysteem te zwak kunnen zijn om de injectie te kunnen verwerken. Dus moest ik dat gaan bevragen aan de moeder. Dat vond ik toch niet makkelijk. Het is best een confronterende vraag: wat is je status en wanneer heb je die voor de laatste keer getest en heb je bewijs en bestaat er een kans dat je kind positief is… De moeder verzekerde me dat zowel zij als het kind negatief waren en dan moet je dat maar aannemen hé. Toch niet niks… Maar goed, ik nam de medicatie en zocht de dosis op. Toen er stond dat ik 0,05ml moest inspuiten, wist ik al direct dat ik dat niet kon. Ik had enkel spuiten van 3ml voorhanden daarmee kun je zo’n kleine hoeveelheid niet optrekken. Ook leek de flacon eigenlijk wel heel erg leeg en dat was de enige die ik daar had. Ik heb de dame en haar baby dan maar doorverwezen naar de maternity ward, waar ze dit zeker hadden, want het wordt normaal alleen bij de geboorte gegeven. Ik heb een vriendelijke briefje voor ze geschreven en dit meegegeven aan de moeder. Daar ik haar niet meer gezien heb, zal het wel gelukt zijn hé En zo zijn Dane en ik door gegaan, zelfstandig, doordacht en erg creatief. Met ons tweetjes lukt dat allemaal!!!

Op het einde van de shift hebben we onze feedback nog door de hoofdverpleegkundige laten lezen en ondertekenen. De laatste foto’s gemaakt en weer emailadressen uitgewisseld, want de foto’s willen ze toch graag hebben!
Omdat er een probleem was met onze chauffeur van IHS, werd ons gevraagd om een taxi te nemen of om te lopen. Maar lopen zagen we echt niet zitten. Het was toch een stukje, zeker als je door de brandende zon moet in je apenpakje!!! We zijn dan toch maar eens gaan checken of er niet toevallig een ambulance richting Nyangabgwe moest en we hadden geluk. Een chauffeur moest met de pick-up 2 airco-mannen afzetten aan het ziekenhuis en hij wou ons wel afzetten aan de school. Gelukkig!!! Weer een lange, warme tocht bespaard!!!

Op IHS zijn we in de bibliotheek nog even aan onze stage-opdracht gaan werken. Daar is airco en dat werkt toch stukken beter dan in die hitte, zeker als je geen stoel op je kamer hebt, hé Dane
Maar lang heeft het niet geduurd, want het is hier de gewoonte dat de brandalarmen constant loeien. Een rottig, piepend, schel geluid, erg hard en dat continu. Het werkt me echt op de zenuwen en ook Dane is het ontvlucht. Dane weet ondertussen hoe hij dat op stil alarm kan zetten, maar toen ik ging vragen of we dat op stil mochten zetten, kreeg ik de wind van voor. Het was normaal dat dat zo piepte en dat moest zo blijven. En ik die dacht dat het stil moest zijn in een bibliotheek ;-)
Bon, de opdracht is toch weer een stuk gevorderd, met of zonder sirene!!!

Om ons welverdiende weekend in te zetten, zijn we een pintje gaan drinken in de sports bar. Deze keer hebben we St. Louis geprobeerd, een pintje gebrouwen in Botswana. Maar sorry jongens, ik vond het niet zo lekker. Geef mij toch maar een Windhoek uit Namibië. Ook Dane vond het niet voor herhaling vatbaar :-)
Dan nog een goeie maaltijd bij Nando’s en we hadden het gevoel van het weekend al goed te pakken!!! Deze keer heb ik wel gekozen voor de salade, heb echt nood aan vitamientjes en een gezond gevoel ;-)

Op IHS heb ik gebruik gemaakt van de rust bij het internet omdat het net etenstijd was. Een fijn kunnen Skypen met Alex, heerlijk! Ik mis mijn vriendje toch wel heel erg hoor! En iedere keer als ik hem heb gesproken, heb ik het eventjes moeilijk. Maar wat gaat het fijn zijn om elkaar terug te zien, hoe langer dit duurt, hoe beter dat wordt!!!
Ondertussen kwam Lebo, het koude-drankjes-snoepjes-belwaarde-mevrouwtje van bij mij naast de deur, ook bij me zitten en uiteindelijk hebben we 1,5u gebabbeld over vanalles en nog wat. Ik vind het echt een super mens, zo aardig, begrijpend en ze heeft alle geduld om mij ook vanalles uit te leggen. Samen hebben we ook wat gesurft op het internet, vooral over films en series die zij leuk vond. Het was echt gezellig!!!
Toen de batterij van mijn laptop op was, ben ik ook maar eens naar mijn kamer gegaan. Had ondertussen ook wel wat last van mijn rug door het stoepjes-zitten. En natuurlijk had ik nog een verplichting: bloggen!!!
Het is ondertussen 21u en de blog is af, tijd om die nog even te posten als dat lukt. En dan moet ik toch nog even verder werken, want ook de website van de Stad Genk moet nog gevuld! Nog wat typen dus… Mis wel een bureautje met een goede stoel soms. Er is hier wel een soort bureau, maar ik kan het niet gebruiken omdat er altijd stof en zand en viezigheid door het raam waait en het dus altijd vies is. Als ik het afveeg, dan is het 5 minuten laten weer zwart, niet overdreven!!! Gister was ik aan het lezen op bed en opeens een windvlaag, de hele kamer onder het zand!!! Mijn bed, ikzelf, de vloer, bureau, kast, alles zat onder het zand!!! Niet lollig, zeker niet als je fris gedoucht bent en je geen schone lakens meer kunt halen in de laundry :-)
That’s Africa hé!!! Wind en zand… en zon en en en en…