De laatste Afrikaanse stagedag!
30 nov. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Poeh, nu is het opeens laat en ik moet nog beginnen schrijven :-) Maar goed dat er niet zoveel te zeggen valt. Ik wou wel eerder beginnen, maar ik kreeg net bezoek van Lebo gedurende anderhalf uur :-)
Maar goed, beter laat dan nooit, al heb ik nu natuurlijk niet zo heel veel zin meer. De laatste dag stage stelde eigenlijk helemaal niks voor, misschien jammer, maar ik til er niet zo zwaar aan. Ik heb hele mooie, aangrijpende, leerrijke, voldoening schenkende, prachtmomenten gehad en ik ben geëindigd in het Afrikaanse tempo ;-)
Op de A&E werd het al snel duidelijk dat er niet meer in zat dan weer wat parameters nemen en medicatie bijvullen. Ook geen spectaculaire dingen hebben zich aangeboden, zelfs geen delinquenten met zware ijzeren kettingen!
Zelfs het personeel vond het een beetje lullig voor ons en als cadeautje op onze laatste dag, mochten we na de lunch vrij nemen! Wij natuurlijk blij!!! De voormiddag had al zo lang geduurd, dat ik er héél erg tegenop zag om nog terug te gaan.
Foto’s hebben we helaas niet mogen maken op deze afdeling. Dat zou ook niet makkelijk zijn geweest, want er zijn zoveel patiënten en bezoekers daar. Maar daar we al bijna 600 foto’s hebben verzameld, zal dat geen erg groot verlies zijn hé. In mijn geheugen zal het alleszins toch gegrift staan!
In de namiddag ben ik heerlijk aan het zwembad gaan liggen, heb wat geïnternet, weer een flink stuk gelezen in mijn boek en lekker lui geweest! Ik hoef niet meer te gaan werken, joepie!!! Nu een week vakantie. Beetje gemengde gevoelens, want ik wil ook wel graag naar huis hoor. Dat het maar snel vrijdag is, dan vertrek ik naar Kasane, op safari, nice!!!
Toen ik rond 4u terug naar IHS liep omdat ik mijn was nog moest uithangen omdat ik anders geen beddengoed en pyjama heb vanavond, heb ik toch even de schrik gehad van, tja, mijn leven kan ik niet zeggen, maar van deze Afrika reis wel! Nadat ik de mall gepasseerd was, moet je even door een vrij smalle straat/steeg om dan uit te komen op de grote baan voor IHS. Ik loop deze steeg nu al 5 weken en het is er echt niet eng of guur of gevaarlijk. Maar er is daar een huisje, met een groot hek en die mensen hebben 2 honden, grote honden. Die zitten altijd binnen dat hek en heb ik nog nooit horen blaffen. Heb wel een keer gezien dat de eigenaar een van die honden enorm aan het stampen was. Maar goed dat Dane erbij was, anders had ik waarschijnlijk mijn mond weer niet kunnen houden.
Deze keer liepen de 2 honden op straat. Eén van de twee (die ook gestampt werd) heb ik nooit zo “leuk” gevonden, het is de grootste van de twee en is volgens mij behoorlijk vals. Toen ik naderde voelde ik me al beetje naar, maar besloot om geen angst uit te stralen en geen oogcontact te maken met de honden. Maar toen ik ze passeerde, vloog de grootste luid blaffend en grommend en tanden showend op me af! Ik had mijn grote badhanddoek vast en in een reflex schreeuwde ik kort maar keihard en sloeg met mijn handdoek. De hond week gelukkig achteruit. Maar ik durfde niet te rennen, dus probeerde ik rustig door te lopen. En weer deed hij dat. Ik weet niet waar ik de kalmte op dat moment vandaan haalde maar ik heb gewoon 15 passen rustig verder gezet, terwijl die hond me op de hielen zat.. Maar hij was blijkbaar ook bang, want hij had veel lawaai, kwam heel dichtbij, liet akelig zijn grote tanden zien, maar heeft me niets gedaan terwijl hij daar toch echt de kans voor had.
Zodra ik zijn “thuis” voorbij was, stopte hij met grommen en durfde ik me weer omdraaien. Mijn god, wat was ik geschrokken. Mijn hart klopte ontzettend snel en hard, niet gezond onder die Afrikaanse zon. Maar wat ik nu het ergste vind aan dat verhaal, is dat er niemand iets deed, niemand iets zei, niks! De eigenaars kwamen niet eens kijken, de mensen die het gezien hadden, liepen snel weg. Enkel 2 kleine kinderen die net aangelopen kwamen, stonden verschrikt te kijken. Zij moesten die honden ook nog passeren. Ik heb ze toch maar gezegd om op te passen en om helemaal langs de andere kant van de weg, heel langzaam voorbij te lopen.
Nu, het is goed afgelopen en enkel mijn hartje heeft het heel even zwaar gehad. Maar stel je toch voor zeg, dat dat beest me had aangevallen. Ik moet er niet aan denken! Niet alleen aan de ziektes dat zo’n beet kan veroorzaken, maar ook aan het feit dat ik me hier dan zou moeten laten verzorgen en hechten… Ok, verder laat ik deze gedachten niet gaan!!!
Dat ik later die dag nog 2 keer langs dat huis moest en daarbij niet helemaal op mijn dooie gemak voorbij “sletste” hoef ik jullie niet nader uit te leggen hé :-)
Net is Lebo dus nog anderhalf uur bij me op de kamer komen “buurten”. Ze heeft net het slechte nieuws gekregen dat haar broer heel erg ziek is. Ze was vandaag bij hem en heeft kunnen zien dat het hem echt niet goed gaat. Ze moest haast huilen toen ze het vertelde. Daarna was het gewoon erg gezellig, even lekker meidenpraat. Ik heb haar de tijdschriften gegeven die ik hier had gekocht en daar was ze ontzettend blij mee. Ik verheug me op de dag dat ik hier vertrek en ik haar nog veel meer van mijn spulletjes kan geven :-) Ik weet zeker dat mijn Engels boek haar zal bevallen en ook mijn grote groene emmer vind ze geweldig. Leuk dat ik iemand zo blij kan maken met zo’n basic dingen! En ze kan wel wat leuks gebruiken.
Maar zij doet ook genoeg voor mij hé. Hoop echter nog 1 klein fat cakeje van haar te mogen proeven voordat ik vertrek ;-)
Maar goed, beter laat dan nooit, al heb ik nu natuurlijk niet zo heel veel zin meer. De laatste dag stage stelde eigenlijk helemaal niks voor, misschien jammer, maar ik til er niet zo zwaar aan. Ik heb hele mooie, aangrijpende, leerrijke, voldoening schenkende, prachtmomenten gehad en ik ben geëindigd in het Afrikaanse tempo ;-)
Op de A&E werd het al snel duidelijk dat er niet meer in zat dan weer wat parameters nemen en medicatie bijvullen. Ook geen spectaculaire dingen hebben zich aangeboden, zelfs geen delinquenten met zware ijzeren kettingen!
Zelfs het personeel vond het een beetje lullig voor ons en als cadeautje op onze laatste dag, mochten we na de lunch vrij nemen! Wij natuurlijk blij!!! De voormiddag had al zo lang geduurd, dat ik er héél erg tegenop zag om nog terug te gaan.
Foto’s hebben we helaas niet mogen maken op deze afdeling. Dat zou ook niet makkelijk zijn geweest, want er zijn zoveel patiënten en bezoekers daar. Maar daar we al bijna 600 foto’s hebben verzameld, zal dat geen erg groot verlies zijn hé. In mijn geheugen zal het alleszins toch gegrift staan!
In de namiddag ben ik heerlijk aan het zwembad gaan liggen, heb wat geïnternet, weer een flink stuk gelezen in mijn boek en lekker lui geweest! Ik hoef niet meer te gaan werken, joepie!!! Nu een week vakantie. Beetje gemengde gevoelens, want ik wil ook wel graag naar huis hoor. Dat het maar snel vrijdag is, dan vertrek ik naar Kasane, op safari, nice!!!
Toen ik rond 4u terug naar IHS liep omdat ik mijn was nog moest uithangen omdat ik anders geen beddengoed en pyjama heb vanavond, heb ik toch even de schrik gehad van, tja, mijn leven kan ik niet zeggen, maar van deze Afrika reis wel! Nadat ik de mall gepasseerd was, moet je even door een vrij smalle straat/steeg om dan uit te komen op de grote baan voor IHS. Ik loop deze steeg nu al 5 weken en het is er echt niet eng of guur of gevaarlijk. Maar er is daar een huisje, met een groot hek en die mensen hebben 2 honden, grote honden. Die zitten altijd binnen dat hek en heb ik nog nooit horen blaffen. Heb wel een keer gezien dat de eigenaar een van die honden enorm aan het stampen was. Maar goed dat Dane erbij was, anders had ik waarschijnlijk mijn mond weer niet kunnen houden.
Deze keer liepen de 2 honden op straat. Eén van de twee (die ook gestampt werd) heb ik nooit zo “leuk” gevonden, het is de grootste van de twee en is volgens mij behoorlijk vals. Toen ik naderde voelde ik me al beetje naar, maar besloot om geen angst uit te stralen en geen oogcontact te maken met de honden. Maar toen ik ze passeerde, vloog de grootste luid blaffend en grommend en tanden showend op me af! Ik had mijn grote badhanddoek vast en in een reflex schreeuwde ik kort maar keihard en sloeg met mijn handdoek. De hond week gelukkig achteruit. Maar ik durfde niet te rennen, dus probeerde ik rustig door te lopen. En weer deed hij dat. Ik weet niet waar ik de kalmte op dat moment vandaan haalde maar ik heb gewoon 15 passen rustig verder gezet, terwijl die hond me op de hielen zat.. Maar hij was blijkbaar ook bang, want hij had veel lawaai, kwam heel dichtbij, liet akelig zijn grote tanden zien, maar heeft me niets gedaan terwijl hij daar toch echt de kans voor had.
Zodra ik zijn “thuis” voorbij was, stopte hij met grommen en durfde ik me weer omdraaien. Mijn god, wat was ik geschrokken. Mijn hart klopte ontzettend snel en hard, niet gezond onder die Afrikaanse zon. Maar wat ik nu het ergste vind aan dat verhaal, is dat er niemand iets deed, niemand iets zei, niks! De eigenaars kwamen niet eens kijken, de mensen die het gezien hadden, liepen snel weg. Enkel 2 kleine kinderen die net aangelopen kwamen, stonden verschrikt te kijken. Zij moesten die honden ook nog passeren. Ik heb ze toch maar gezegd om op te passen en om helemaal langs de andere kant van de weg, heel langzaam voorbij te lopen.
Nu, het is goed afgelopen en enkel mijn hartje heeft het heel even zwaar gehad. Maar stel je toch voor zeg, dat dat beest me had aangevallen. Ik moet er niet aan denken! Niet alleen aan de ziektes dat zo’n beet kan veroorzaken, maar ook aan het feit dat ik me hier dan zou moeten laten verzorgen en hechten… Ok, verder laat ik deze gedachten niet gaan!!!
Dat ik later die dag nog 2 keer langs dat huis moest en daarbij niet helemaal op mijn dooie gemak voorbij “sletste” hoef ik jullie niet nader uit te leggen hé :-)
Net is Lebo dus nog anderhalf uur bij me op de kamer komen “buurten”. Ze heeft net het slechte nieuws gekregen dat haar broer heel erg ziek is. Ze was vandaag bij hem en heeft kunnen zien dat het hem echt niet goed gaat. Ze moest haast huilen toen ze het vertelde. Daarna was het gewoon erg gezellig, even lekker meidenpraat. Ik heb haar de tijdschriften gegeven die ik hier had gekocht en daar was ze ontzettend blij mee. Ik verheug me op de dag dat ik hier vertrek en ik haar nog veel meer van mijn spulletjes kan geven :-) Ik weet zeker dat mijn Engels boek haar zal bevallen en ook mijn grote groene emmer vind ze geweldig. Leuk dat ik iemand zo blij kan maken met zo’n basic dingen! En ze kan wel wat leuks gebruiken.
Maar zij doet ook genoeg voor mij hé. Hoop echter nog 1 klein fat cakeje van haar te mogen proeven voordat ik vertrek ;-)
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!