Accident & Emergency
29 nov. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Aargh, de voorlaatste stagedag zit er al op! Morgen nog eentje en dan zijn we er vanaf! Het is ook wel genoeg geweest!!! De teller staat bijna op 200u, netjes toch! Zelfs met een dag eraf gesnoept hebben we onze uren ruim gehaald (ja, normaal moesten we donderdag ook nog werken, maar we nemen de “overuren” op :-) ).
Maar het is ook wel ok om ermee te stoppen, we zijn het beiden een beetje beu. Er is zo ontzettend weinig te doen. Het is allemaal super interessant om te zien, veel nieuwe dingen te leren en observeren, maar na 5 weken kijken is het ook genoeg geweest. Ik merk dat ik hier echt lui word! Als ik een afdeling op kom, dan is het eerste wat ik doe, kijken waar een stoel staat zodat ik kan zitten. Ja, echt! Zal vies tegenvallen als ik in België weer 8u op mijn beentjes moet staan :-)
Vandaag was het ook zo… Het begon al met 2u zitten! Zoals eerder gezegd stonden we vandaag op Accident & Emergency (spoedafdeling). Stiekem heb ik toch even moeten lachen (mss niet zo netjes, maar is een binnenpretje), na die weken van heel veel wachten en alles wat langzaam gaat, eindigen we dan op de ‘spoed’. Haha, flauw hé :-)
Toen we om half 8 netjes op post waren, moesten we eerst een hele tijd wachten tot iedereen er was om dan de briefing van de nacht te horen. Beetje raar om de patiënten die ’s nachts geholpen waren, te bespreken, daar ze niet meer op de afdeling zijn. Ik zie het nut er niet van in dat men bespreekt dat er een man met tandpijn was en een vrouw die maagpijn had. Dat de dokter iets zei over een “curious case” zoals een jong meisje van 6 jaar die heel erg hevig vaginaal bloedverlies had, dat begrijp ik maar al te goed. Even de aandacht vestigen op het feit dat daar misschien een luchtje aan zit. Maar goed dat hij niet alle 66 patiënten besproken heeft! :-)
Toen dit gedaan was, dachten wij dat het werk kon beginnen. Maar niet heus!!! We kregen nog een dik uur les over “risico’s” op de afdeling. We moesten eerst allemaal een definitie geven van “risico” en daarna moesten we in 2 groepen zitten en verschillende risico’s op de afdeling opschrijven om deze daarna voor te stellen aan de hele groep. Gelukkig werd het wel op een ludieke manier aangepakt en werd er tussendoor ook flink gelachen. Daarna werden de 10 grote risico’s overlopen en meestal was iedereen het er wel mee eens, soms na de nodige uitleg/discussie. Maar toen de lesgever bij het risico van de “medication errors” kwam, voelde ik wel de weerstand van de verpleegkundigen. Het was net alsof ze zich aangevallen voelden, gekrenkt in hun doen. Gelukkig wist hij dit goed op te vangen en aan de hand van voorbeelden hen uit te leggen dat het gaat om fouten die iedereen kan maken (dokter, verpleegkundige, patiënt, apotheek).
Als huiswerk moet iedereen documentatie hierover opzoeken, dus ik ben stiekem blij dat ik hier maar 2 dagen moet vertoeven :-)
Bon, om 10u konden we dan het werk starten. Ondertussen was de wachtzaal behoorlijk vol gelopen, maar toch gebeurt alles op het gemakje hé. Wij kregen eerst een rondleiding op de afdeling en daarna mocht ik gaan helpen bij de triage en parameters. Dane mocht materialen tellen, bijvullen en daarna volgen in de zaal. Tja, triage, beetje moeilijk als de mensen geen Engels spreken. Dus zat er voor mij niks anders op dan parameters nemen (bloeddruk, temperatuur, ademhaling, pols en zelfs de glycaemie). Zo ook bij een gevangene en bij een man onder begeleiding van 2 politieagenten en geboeid met een grote, zware ketting aan zijn voeten. Hij kende de gevangene ook en ook de cipier was geen onbekende voor hem. Gure mannen dus ;-)
Hij had een robbertje gevochten en was behoorlijk toegetakeld. Maar zo stoer was hij niet toen hij zijn mouw moest opstropen. Ik moest hem stap voor stap zeggen wat hij moest doen om zijn vest uit te doen (want de mouw ging niet omhoog), om zijn arm op te tillen om er een thermometer onder te doen en hij was enorm bang toen ik met een naaldje van nog geen halve cm een prikje in zijn vinger moest geven voor een minuscuul druppeltje bloed. Potverdorie, ’s avonds grote jan en ’s morgens niks meer daar. Dan moet ik mij toch inhouden om dat niet hardop te zeggen :-)
Nadat we alle wachten hadden afgehandeld, zat ik daar op mijn krukje te hopen op een volgende patiënt. Van de verpleegkundige die de triage deed, kreeg ik een krant, kon ik de tijd wat mee doden. Niet te doen, gewoon de krant lezen tijdens mijn stage! Maar het zijn dunne krantjes en de meeste artikels zeggen me niet zoveel (en er is nog een hele sectie in Setswana), dus ik was er snel doorheen. Ik ben dan maar eens bij Dane gaan kijken, maar ook hij stond er een beetje verloren bij.
Uiteindelijk was dat onze hele dag. Meer als dat kunnen wij daar niet echt doen, omdat deze afdeling voornamelijk wordt gerund door de dokters. Gegevens verzamelen, klasseren volgens ernst, hier en daar een bloedname en dan heb je het gehad… En vandaag waren er tijdens onze shift, geen acute spoedgevallen of spannende verhalen ;-)
Tja, veel meer kan ik jullie dus over deze werkdag niet vertellen. De dingen waarvoor de mensen kwamen, zijn niet echt noemenswaardig te noemen, behalve misschien 2 kinderen met een slangenbeet. Maar dat is hier heel gewoon en blijkbaar was het niet van een gevaarlijke, dus weinig aan de hand. Verder wat pijnlijke botten, hoestende mensen, een katheter-vervanging, een pijnlijk been, een kind met verkoudheid en een vrouw met hyperventilatie. Tot zover de update :-)
Ik ben toch naar de mall geweest vandaag. Maar door het schamele eten hier, zat ik door mijn voorraad snoepjes/crackers heen. Ja, het is niet goed, zo snoepen, maar ik heb echt honger! Het avondeten was ALWEER droge pasta, koude spaghetti en een mini lepeltje gehakt dat zo vet is dat het lijkt alsof mijn lippen net zijn ingesmeerd met vaseline, Bah!
Heb me een slaatje gekocht en als ik klaar ben met dit typen, dan ga ik daar van genieten! Het is dan wel al 20u, maar dat is niet zo’n ramp, het is maar sla hé :-)
Ik merk dat ik enorm opzie tegen morgen. De dag duurt zo lang als je zo weinig om handen hebt hé. Het liefst ging ik nog 1 keer terug naar de OK. Maar ik zal er eerst een nachtje over slapen :-)
Maar het is ook wel ok om ermee te stoppen, we zijn het beiden een beetje beu. Er is zo ontzettend weinig te doen. Het is allemaal super interessant om te zien, veel nieuwe dingen te leren en observeren, maar na 5 weken kijken is het ook genoeg geweest. Ik merk dat ik hier echt lui word! Als ik een afdeling op kom, dan is het eerste wat ik doe, kijken waar een stoel staat zodat ik kan zitten. Ja, echt! Zal vies tegenvallen als ik in België weer 8u op mijn beentjes moet staan :-)
Vandaag was het ook zo… Het begon al met 2u zitten! Zoals eerder gezegd stonden we vandaag op Accident & Emergency (spoedafdeling). Stiekem heb ik toch even moeten lachen (mss niet zo netjes, maar is een binnenpretje), na die weken van heel veel wachten en alles wat langzaam gaat, eindigen we dan op de ‘spoed’. Haha, flauw hé :-)
Toen we om half 8 netjes op post waren, moesten we eerst een hele tijd wachten tot iedereen er was om dan de briefing van de nacht te horen. Beetje raar om de patiënten die ’s nachts geholpen waren, te bespreken, daar ze niet meer op de afdeling zijn. Ik zie het nut er niet van in dat men bespreekt dat er een man met tandpijn was en een vrouw die maagpijn had. Dat de dokter iets zei over een “curious case” zoals een jong meisje van 6 jaar die heel erg hevig vaginaal bloedverlies had, dat begrijp ik maar al te goed. Even de aandacht vestigen op het feit dat daar misschien een luchtje aan zit. Maar goed dat hij niet alle 66 patiënten besproken heeft! :-)
Toen dit gedaan was, dachten wij dat het werk kon beginnen. Maar niet heus!!! We kregen nog een dik uur les over “risico’s” op de afdeling. We moesten eerst allemaal een definitie geven van “risico” en daarna moesten we in 2 groepen zitten en verschillende risico’s op de afdeling opschrijven om deze daarna voor te stellen aan de hele groep. Gelukkig werd het wel op een ludieke manier aangepakt en werd er tussendoor ook flink gelachen. Daarna werden de 10 grote risico’s overlopen en meestal was iedereen het er wel mee eens, soms na de nodige uitleg/discussie. Maar toen de lesgever bij het risico van de “medication errors” kwam, voelde ik wel de weerstand van de verpleegkundigen. Het was net alsof ze zich aangevallen voelden, gekrenkt in hun doen. Gelukkig wist hij dit goed op te vangen en aan de hand van voorbeelden hen uit te leggen dat het gaat om fouten die iedereen kan maken (dokter, verpleegkundige, patiënt, apotheek).
Als huiswerk moet iedereen documentatie hierover opzoeken, dus ik ben stiekem blij dat ik hier maar 2 dagen moet vertoeven :-)
Bon, om 10u konden we dan het werk starten. Ondertussen was de wachtzaal behoorlijk vol gelopen, maar toch gebeurt alles op het gemakje hé. Wij kregen eerst een rondleiding op de afdeling en daarna mocht ik gaan helpen bij de triage en parameters. Dane mocht materialen tellen, bijvullen en daarna volgen in de zaal. Tja, triage, beetje moeilijk als de mensen geen Engels spreken. Dus zat er voor mij niks anders op dan parameters nemen (bloeddruk, temperatuur, ademhaling, pols en zelfs de glycaemie). Zo ook bij een gevangene en bij een man onder begeleiding van 2 politieagenten en geboeid met een grote, zware ketting aan zijn voeten. Hij kende de gevangene ook en ook de cipier was geen onbekende voor hem. Gure mannen dus ;-)
Hij had een robbertje gevochten en was behoorlijk toegetakeld. Maar zo stoer was hij niet toen hij zijn mouw moest opstropen. Ik moest hem stap voor stap zeggen wat hij moest doen om zijn vest uit te doen (want de mouw ging niet omhoog), om zijn arm op te tillen om er een thermometer onder te doen en hij was enorm bang toen ik met een naaldje van nog geen halve cm een prikje in zijn vinger moest geven voor een minuscuul druppeltje bloed. Potverdorie, ’s avonds grote jan en ’s morgens niks meer daar. Dan moet ik mij toch inhouden om dat niet hardop te zeggen :-)
Nadat we alle wachten hadden afgehandeld, zat ik daar op mijn krukje te hopen op een volgende patiënt. Van de verpleegkundige die de triage deed, kreeg ik een krant, kon ik de tijd wat mee doden. Niet te doen, gewoon de krant lezen tijdens mijn stage! Maar het zijn dunne krantjes en de meeste artikels zeggen me niet zoveel (en er is nog een hele sectie in Setswana), dus ik was er snel doorheen. Ik ben dan maar eens bij Dane gaan kijken, maar ook hij stond er een beetje verloren bij.
Uiteindelijk was dat onze hele dag. Meer als dat kunnen wij daar niet echt doen, omdat deze afdeling voornamelijk wordt gerund door de dokters. Gegevens verzamelen, klasseren volgens ernst, hier en daar een bloedname en dan heb je het gehad… En vandaag waren er tijdens onze shift, geen acute spoedgevallen of spannende verhalen ;-)
Tja, veel meer kan ik jullie dus over deze werkdag niet vertellen. De dingen waarvoor de mensen kwamen, zijn niet echt noemenswaardig te noemen, behalve misschien 2 kinderen met een slangenbeet. Maar dat is hier heel gewoon en blijkbaar was het niet van een gevaarlijke, dus weinig aan de hand. Verder wat pijnlijke botten, hoestende mensen, een katheter-vervanging, een pijnlijk been, een kind met verkoudheid en een vrouw met hyperventilatie. Tot zover de update :-)
Ik ben toch naar de mall geweest vandaag. Maar door het schamele eten hier, zat ik door mijn voorraad snoepjes/crackers heen. Ja, het is niet goed, zo snoepen, maar ik heb echt honger! Het avondeten was ALWEER droge pasta, koude spaghetti en een mini lepeltje gehakt dat zo vet is dat het lijkt alsof mijn lippen net zijn ingesmeerd met vaseline, Bah!
Heb me een slaatje gekocht en als ik klaar ben met dit typen, dan ga ik daar van genieten! Het is dan wel al 20u, maar dat is niet zo’n ramp, het is maar sla hé :-)
Ik merk dat ik enorm opzie tegen morgen. De dag duurt zo lang als je zo weinig om handen hebt hé. Het liefst ging ik nog 1 keer terug naar de OK. Maar ik zal er eerst een nachtje over slapen :-)
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!