Een teleurstellende dag… Ik had ontzettend uitgekeken naar vandaag, want ik mocht stage doen op de labour ward (bevallingen). Maar na een shift op de afdeling, heb ik in totaal 0 bevallingen gezien!!!

Ik zal bij het begin beginnen :-) Toen ik vanmorgen om kwart voor 7 buiten zat, had ik al snel door dat het helemaal niet meer zo vochtig was en dat het best eens een mooie dag kon worden. Dus ik hoopte op tussendoor wat tijd om mijn was te doen, want dat ik nu niet meer zo evident als het steeds regent en je moet je was buiten hangen (en daarbij nog eens de vochtigheid die je was lekker nat houdt).

Op weg naar de eetzaal om een brood op te pikken en daarna door te lopen naar het ziekenhuis, kwam ik mijn kamergenoot tegen. Gister had ze goed gefeest en vandaag was het tijd om naar huis te vertrekken. Ze had me er van tevoren niets van gezegd, dus ik viel best wel uit de lucht. Ik heb niet eens fatsoenlijk afscheid kunnen nemen of zo, best jammer! Maar de belofte om contact te houden via Facebook is gemaakt, dus dat komt wel goed. Dus met haar weer terug naar de kamer om haar laatste spulletjes op te halen en toen in snel tempo naar het ziekenhuis, want dit keer kon ik de regen niet als excuus gebruiken om te laat te komen hé ;-)

Het onthaal op de labour ward verliep een beetje stroef, een kort hallo, meer was het eigenlijk niet. Het is ook wel vervelend dat die mensen niet op voorhand fatsoenlijk worden ingelicht over het feit dat wij daar een dagje komen mee draaien. Maar goed, na een snelle tour op de afdeling en een korte uitleg, hebben we post gevat in de delivery room. Het is eigenlijk best een grote afdeling, maar er worden slechts 2 zalen echt gebruikt. Eentje, met 2 hokjes, waar de vrouwen binnen komen. Daar wordt onderzocht hoe ver ze staan in hun arbeid. Als ze meer als 3cm ontsluiting hebben, mogen ze doorschuiven naar de delivery room, anders worden te doorverwezen naar de antenatal ward (een afdeling verderop) waar ze moeten puffen tot ze een stuk verder in de arbeid zijn.
Dan is er een tweede zaal. Hier staan 6 bedden en hier gebeuren de bevallingen… Ja, gewoon met z’n allen op die zaal, de een na de ander, gewoon in een bed, plastic zeiltje eronder en hup. Ook het hechten en zo gebeurt daar gewoon… Raar hoor om dat zo te zien! Zo ouderwets eigenlijk. Toen ik er aankwam, lagen er 2 vrouwen die net bevallen waren en 1 vrouw die in arbeid was. De bevallen vrouwen moeten zodra het kind er is, zo snel mogelijk naar de postnatal ward. Net bevallen, snel een bordje pap en dan zelf aankleden, opfrissen, spullen pakken en dan worden ze met de rolstoel opgehaald. Maar omdat ze vaak een hoop spullen bij zich hebben, gaan de spulletjes in de rolstoel en loopt de vrouw zelf naar de andere kant van het ziekenhuis. Chapeau!!!
De vrouw in arbeid zat op 8cm en had dus nog eventjes te gaan. Daarom gingen Dane en ik eens even in de eerste zaal kijken. We hebben de dokter gevolgd die de vrouwen onderzocht, maar er wordt haast niks gezegd of zo. Snel even voelen hoeveel opening en luisteren naar de hartslag van de baby en dan wordt er beslist waar naar toe. Hier konden wij dus niet veel doen. Na nog geen half uur gingen we dus terug naar de 2e zaal…en jawel hoor… de vrouw was net bevallen!!! We zagen nog net de placenta en de vliezen komen, maar het kindje lag al ingepakt op bed. In plaats van ons even te roepen. Maar hetgeen er toen volgde heeft mij toch een degout van bevallingen gegeven en op dit moment hoef ik even zelf geen kindje, brrr. De vrouw was flink ingeknipt en moest gehecht worden. Dus moest ze haaks op het bed gaan liggen en daar ging de vroedvrouw te werk. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het eruit zag als een slagerij. De witte klompen, de witte plastic schort, al het bloed en het kapotte vlees. Een afschuwelijk zicht. En een pijn dat die vrouw had. Ongelooflijk. Ik ben niet kunnen blijven kijken, ik ging echt over mijn nek bij het zien van dit. Hoe bruut en… Och ja, ik hou erover op. Deze blog moet leuk blijven.
Wat me ook opviel is dat er ontzettend weinig (tot geen) emotie wordt getoond. Zowel niet door het personeel, maar zelfs niet door de mama! Komt het puur door de cultuur, of misschien ook door het feit dat zo’n mama helemaal alleen door dit proces moet. Ja, alleen, dat hebben jullie goed gelezen: hier komt de mama alleen het ziekenhuis binnen, gaat alleen door de arbeid, bevalt alleen en is daarna ook alleen met haar baby. Niemand om de pijn of de vreugde mee te delen, niemand die haar steunt en bijstaat. Dit emotieloze raakt me steeds meer en ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik niet meer zo lang hier hoef te werken, want dit is niks voor mij. Ik kan dat niet en ik word er zelf down van.

Ondertussen was er een nieuwe vrouw binnen gekomen. Na onderzoek kregen we te horen dat ze 6cm ontsluiting had en dus nog wel een tijdje moest zwoegen. Dus besloten Dane en ik snel onze theepauze te nemen, zodat we op tijd terug zouden zijn voor de bevalling. We moesten nog naar het operatiekwartier om onze feedback te laten ondertekenen en ik had al dagen zin in een fat-cakeje (soort oliebol, maar niet zo zoet), dus snel naar de ingang om er eentje te kopen. Ik had echter pech, want ik was mijn geld vergeten, zal dus voor volgende week zijn!
Snel weer terug naar boven en daar… jawel, u raadt het al… was de vrouw NET bevallen! Ook zij lag haaks op het bed om gehecht te worden. Ongelooflijk!!! Doen ze dat nou om mij te plagen??? Ik heb geprobeerd om deze keer wel te kijken naar het hechten, maar ook dat lukte niet.
En dat was het dan voor die dag, geen bevallingen meer (gelukkig zodoende ook geen hechtingen meer), maar dus ook geen werk meer. Dan kruipen de uren echt voorbij hoor!!!
We zijn ook nog even terug geweest naar de afdeling mini-mensjes van gister (ook voor de feedback) en daar kreeg ik het treurige nieuws dat de baby die ik gister verzorgt heb en waar ik het meeste bij ben geweest, helaas gestorven is. Triest! Maar misschien ook het beste voor het kindje, want ik wil niet weten welke schade er ondertussen was ontstaan. Als je zo’n kind ziet waarvan het zuurstofgehalte steeds onder de 85% zakt de hele dag, dan weet je haast zeker dat er serieuze schade is.

Het was dus niet zo’n geweldige dag, zowel de afdeling was niet echt wat ik verwacht had, maar ook het personeel vond ik echt niet aardig. Het heeft ervoor gezorgd dat ik achteraf aan Mr. Madondo heb gevraagd of ik maandag a.u.b. terug mag naar het operatiekwartier, want ik moet eerlijk toegeven dat ik geen zin heb om nog een dag op labour ward door te brengen. Ook leer ik er niet echt iets nuttigs bij en dat gebeurt op de ok wel. Dan grijp ik liever dat leermoment aan! Een bevalling komt er ooit nog wel van

Naar gewoonte zijn we een pintje gaan drinken om het weekend in te zetten. Het begint op te vallen dat we door steeds meer mensen herkend worden en dat ook wij steeds meer mensen leren kennen. Als je in de mall op een terrasje zit, vliegen de “hallo’s” over en weer!!! Gezellig!

Vanavond is er een feestje in een van de hostels. Dane gaat er naar toe, ik pas (ben volgens mij ook niet echt uitgenodigd). Maar ik moet zeggen dat het leeftijdsverschil hier wel erg opvalt en dat ik toch wel moeite heb om me echt te mengen met de studenten hier. Ze zijn echt jong en we hebben erg weinig raakvlakken. Ik wil wel moeite doen, maar feesten en drinken en dat soort dingen, zeggen me niks. Dan zit ik liever 2u met Lebo te praten over het leven! Gister heeft ze trouwens een dik uur bij me op de kamer gezeten en hebben we echt goed gepraat. Het is volgens mij iemand die heel veel nadenkt over de dingen en het leuke is dat we eigenlijk heel veel op elkaar lijken! Ze vroeg me of het niet problematisch was dat ze zo graag op zichzelf was en dat ze geen behoefte had om zich steeds onder de mensen te mengen. Dat ze liever thuis zat en muziek luisterde of las. Natuurlijk niet!!! Toen ik zei dat ik dat ook liever doe dan continu onder de mensen te zijn, zei ze dat ze dat wel in de gaten had en dat ze daarom ook doorhad dat we best op elkaar lijken.
Ook heb ik haar uitgelegd waarom ik niet naar de begrafenis ga morgen. Had ik nu trouwens al gezegd dat de neef van de vermoorde vrouw zich verhangen heeft uit verdriet en dat ze de 3-jarige dochter naar het ziekenhuis hebben moeten brengen omdat ze ziek was van gemis en alleen nog maar “mama” zei? Dramatisch!!! Daarom wil ik echt niet gaan. Dit is zo’n ellende en ik wil dat niet gebruiken om “eens een Afrikaanse begrafenis mee te maken”.

Het is eindelijk gelukt met de reservering van de logde voor de safari!!! Ze wilden al mijn gegevens van mijn credit card zodat ze een voorschot konden afhouden. Maar dat geef ik natuurlijk niet! Dus na lang onderhandelen, hoef ik geen voorschot te betalen en mag alles gewoon ter plaatse betaald worden! Oef!!! Ik kijk er echt naar uit! En het is goed dat het ondertussen wat regent, want dat zien we tenminste de Victoria Falls in actie i.p.v. half droog!
?Vandaag was het uiteindelijk inderdaad een mooie dag, de zon scheen, de temperatuur was weer Afrikaans en de was zou ondertussen zo goed als droog moeten zijn. Me happy dus :-)
Laten we hopen dat het morgen ook zo is, want dan ga ik eindelijk eens die wandeling maken. Dat Dane het vannacht maar niet te bont maakt, want morgen sleep ik hem mee, zin of geen zin, ziek of niet ziek ;-) Nee, nee, we gaan er een fijne dag van maken morgen, de laatste zaterdag in Francistown!

Goodnight good people!
X