Een dag tussen hele kleine mensjes
24 nov. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Vandaag werd ik overladen door baby’s… en door emoties! Zoals al gezegd, mocht ik vandaag een dagje meedraaien op SBCU (special baby care unit) oftewel neonatologie (couveusekindjes). Eenmaal aangekomen werden we ontvangen door de hoofdverpleegster van de afdeling. Ze vroeg ons naar onze doelstellingen, maar deze hadden we niet echt voor deze dag. Het is een toch een afdeling waar wij niet zullen gaan werken, het is eigenlijk meer als kennismaking.
Daarna volgde een rondleiding op de afdeling. De eerste zaal was voor neonatale baby’s die niet in het ziekenhuis geboren zijn en daarom beschouwd worden als “besmette” baby’s. Er stonden ongeveer 6 couveuses en 4 bedjes met hele, hele kleine mensjes. Maar ook duidelijk niet de geavanceerde apparatuur die in de volgende zaal werd gebruikt. Daar lagen nl de baby’s die wel in het ziekenhuis werden geboren. Hier stonden zo’n 10 couveuses en heel veel apparatuur. Er is natuurlijk niet alles voorhanden, maar ik moet zeggen dat ik hier al de meest geavanceerde dingen heb gezien van de hele stage.
In de volgende zaal lagen de “niet-besmette” kindjes die niet meer kritiek waren, maar wel nog heel veel moesten groeien. Ik schrok toch wel van het feit dat hier hele kleine mensjes lagen, gewoon in een bedje. Maar echt klein hé! Er wordt dat van de moeders gevraagd om zelf voor de kindjes te zorgen: wassen, voeden, verzorgen,… Enkel de kindjes die te vondeling werden gelegd of waarvan de moeder gestorven is, worden door het personeel hier verzorgd. Het is er dus een komen en gaan van mama’s, de ene al wat fitter als de andere.
In de 4e zaal lagen dan de “besmette” kindjes die niet kritiek waren, maar nog serieus moesten groeien. Hier hetzelfde verhaal als in 3. Tenslotte zaal 5, daar lagen de kindjes die bijna naar huis mochten, waar het nog om enkele grammen gingen en die niet ziek meer waren.
Ik ben begonnen in zaal 2, omdat daar ook het personeel begon. Er waren 4 verpleegkundigen en 6 dokters, dus een drukke bedoeling. Ik ben vooral bij 1 couveuse gebleven omdat daar toch heel wat zorgen werden toegediend. Het kindje was 10 dagen oud en woog 1040g. Een mini-mensje, doorzichtige huid, bosje haar, piepkleine vingertjes en teentjes en armpjes waar je nauwelijks aan durfde te komen. Ik heb mogen helpen om de lakens te verschonen. Ik ben nog nooit zo bang geweest om een patiënt aan te raken!!! Zo broos!
De dokter moest een infuus prikken bij deze baby, nou, chapeau! Vind maar een adertje in het handje van nauwelijks 2cm!!! Ook moest er een nieuwe mini-maagsonde gestoken worden. Hiervoor moest natuurlijk eerst de oude verdwijnen. Deze was echter vast geplakt onder de tape waar ook de beademing mee was vast geplakt. Ik zag de verpleger nadenken, want als hij die tape moest losmaken, dan zou dat buisje vast en zeker verschuiven en dat is niet ok. Ik heb mijn hersenen eindelijk eens laten werken en heb voorgesteld om met een schaartje langs het slangetje, dat stukje tape los te knippen. Ja, dat vond hij wel een goeie, dus ging hij op zoek naar een schaar. Toen dat even duurde kreeg ik al het vaag vermoeden dat die schaar er niet zou zijn, dus keek ik eens om me heen. Ik zag een stitchcutter (een klein mesje om hechtingen mee door te snijden) en stelde voor om deze te gebruiken. Uiteindelijk is het ons samen gelukt (met heel veel geduld en prutswerk!) om het los te krijgen, zonder de andere tube te bewegen! Fier :-)
Even later moest ik ook helpen om het verband van de navelstreng af te halen en ook hier zat de drain helemaal in het verband en door de tape. Dus ik ben maar weer aan de slag gegaan met mijn stitchcutter. Het is toch akelig om met zo’n mesje bij zo’n prutske te prullen ;-) Maar het is me wederom gelukt.
Verder heb ik eigenlijk alleen maar kunnen observeren in deze zaal. Ik begin toch liever niet aan dingen waar ik absoluut geen kennis van heb! Maar ook hier waren de dokters zo vriendelijk om ons veel uitleg te verschaffen en dat maakt het toch altijd weer erg interessant.
Toen het rustiger werd in deze zaal, ben ik eens een kijkje gaan nemen in de eerste. En daar werd het me teveel! Ik zag een couveuse met een piepklein kindje, echt piepklein, kon je gewoon in je 2 handen leggen en dat was het. Maar meer als een sonde om te voeden had het kind niet. Geen zuurstof, geen monitor, niks! En dan lag dat mensje helemaal scheef in die bak. De tranen kwamen acuut naar boven en ik ben naar buiten moeten gaan om niet daar in huilen uit te barsten. Wat een ellende! Was dat kindje maar in België geboren denk ik dan… Ik ben toen maar even mijn theepauze gaan nemen en na de sigaret en de koffie, kon ik er weer tegen.
Dus terug naar zaal 1 en alle kindjes eens bewonderd. De moeders waren hier ook druk bezig met voeden. Daar sta je dan als mama, naast zo’n bakje, met een klein spuitje dat via een slangetje de melk naar de maag voert. Een engelengeduld is hier wel voor nodig!
Er was een kindje dat onbedaarlijk huilde en ik vermoedde dat hij enorme last had van krampen. Het was al een wat groter kindje, maar er werd verder geen aandacht aan geschonken. Mijn weke hartje kon het niet aanzien, dus heb ik handschoenen aangedaan en ben het kind over zijn hoofdje en buikje gaan wrijven. Meer kon ik niet doen, maar het gaf me toch een gevoel van lichte voldoening. Ik heb het niet kunnen verhelpen, maar het kindje was toch even niet alleen.
In zaal 3 moest ik toch even 2 keer kijken in die linker couveuse! Er lag een heel wit kindje met hele blonde haren. Ik vroeg me eerst af welke blanke vrouw er nu in dit ziekenhuis bevalt (sorry voor deze uitspraak, maar het kwam echt zo in me op. Als blanke hier ben je meestal toch niet arm en aangewezen op het staatsziekenhuis). Maar het was een negertje, een albino. Dat was echt raar om te zien hoor! Dat typische neusje en toch helemaal wit. Ze was ook graatmager, ongelooflijk! De uitstekende ribbetjes maakten haast wondjes op haar buik.
Uiteindelijk ben ik overal een kijkje gaan nemen en heb ik geobserveerd waar er iets te doen was. Maar meer als wat materiaal aangeven en hier en daar een heel klein beetje helpen, zat er niet in. Het is toch een ver van mijn bed show en ik wil er niet aan beginnen als ik er niets van ken!
?Het is nu 20u en ik zie nog steeds dat kleine baby’tje schuin in die couveuse liggen. Het heeft me toch erg aangegrepen en doet me nogmaals beseffen dat wij het toch erg goed hebben!!!
Vandaag zijn we nog eens naar de mall gegaan en dit keer voor iets heel anders, nl een paraplu! Het regent hier ongelooflijk veel en ongelooflijk hard! Omdat ik echt geen zin heb om zeiknat op de afdeling te verschijnen, kwamen we steeds te laat aan. Maar nu heb ik geen excuus meer! Het nadeel aan dat vochtige weer, is dat ondertussen alles in mijn kamer vochtig is geworden. Mijn kleren, mijn beddengoed, het eten,… Dat vind ik toch zo’n vervelend gevoel. En dan die douche… ik stel het steeds uit… maar nu is het echt ijskoud om je te douchen :-)
Zo, ik ga me terug trekken op mijn kamer, want ik word hier serieus aangevallen door ik weet niet welke insecten allemaal. Ik heb jeuk van boven tot onder :-)
Eerst een koude douche en dan de vochtige pyjama aan. Hierna kruip ik in mijn vochtige bed en ga een filmpje kijken op mijn droge laptop en een wijntje drinken uit mijn droge mok :-)
Lieve mensen, goeienacht! En voor mijn medestudenten: heel veel succes met de laatste stagedag morgen!!! Nog even en het is weer achter de rug! Kom op!
X
Daarna volgde een rondleiding op de afdeling. De eerste zaal was voor neonatale baby’s die niet in het ziekenhuis geboren zijn en daarom beschouwd worden als “besmette” baby’s. Er stonden ongeveer 6 couveuses en 4 bedjes met hele, hele kleine mensjes. Maar ook duidelijk niet de geavanceerde apparatuur die in de volgende zaal werd gebruikt. Daar lagen nl de baby’s die wel in het ziekenhuis werden geboren. Hier stonden zo’n 10 couveuses en heel veel apparatuur. Er is natuurlijk niet alles voorhanden, maar ik moet zeggen dat ik hier al de meest geavanceerde dingen heb gezien van de hele stage.
In de volgende zaal lagen de “niet-besmette” kindjes die niet meer kritiek waren, maar wel nog heel veel moesten groeien. Ik schrok toch wel van het feit dat hier hele kleine mensjes lagen, gewoon in een bedje. Maar echt klein hé! Er wordt dat van de moeders gevraagd om zelf voor de kindjes te zorgen: wassen, voeden, verzorgen,… Enkel de kindjes die te vondeling werden gelegd of waarvan de moeder gestorven is, worden door het personeel hier verzorgd. Het is er dus een komen en gaan van mama’s, de ene al wat fitter als de andere.
In de 4e zaal lagen dan de “besmette” kindjes die niet kritiek waren, maar nog serieus moesten groeien. Hier hetzelfde verhaal als in 3. Tenslotte zaal 5, daar lagen de kindjes die bijna naar huis mochten, waar het nog om enkele grammen gingen en die niet ziek meer waren.
Ik ben begonnen in zaal 2, omdat daar ook het personeel begon. Er waren 4 verpleegkundigen en 6 dokters, dus een drukke bedoeling. Ik ben vooral bij 1 couveuse gebleven omdat daar toch heel wat zorgen werden toegediend. Het kindje was 10 dagen oud en woog 1040g. Een mini-mensje, doorzichtige huid, bosje haar, piepkleine vingertjes en teentjes en armpjes waar je nauwelijks aan durfde te komen. Ik heb mogen helpen om de lakens te verschonen. Ik ben nog nooit zo bang geweest om een patiënt aan te raken!!! Zo broos!
De dokter moest een infuus prikken bij deze baby, nou, chapeau! Vind maar een adertje in het handje van nauwelijks 2cm!!! Ook moest er een nieuwe mini-maagsonde gestoken worden. Hiervoor moest natuurlijk eerst de oude verdwijnen. Deze was echter vast geplakt onder de tape waar ook de beademing mee was vast geplakt. Ik zag de verpleger nadenken, want als hij die tape moest losmaken, dan zou dat buisje vast en zeker verschuiven en dat is niet ok. Ik heb mijn hersenen eindelijk eens laten werken en heb voorgesteld om met een schaartje langs het slangetje, dat stukje tape los te knippen. Ja, dat vond hij wel een goeie, dus ging hij op zoek naar een schaar. Toen dat even duurde kreeg ik al het vaag vermoeden dat die schaar er niet zou zijn, dus keek ik eens om me heen. Ik zag een stitchcutter (een klein mesje om hechtingen mee door te snijden) en stelde voor om deze te gebruiken. Uiteindelijk is het ons samen gelukt (met heel veel geduld en prutswerk!) om het los te krijgen, zonder de andere tube te bewegen! Fier :-)
Even later moest ik ook helpen om het verband van de navelstreng af te halen en ook hier zat de drain helemaal in het verband en door de tape. Dus ik ben maar weer aan de slag gegaan met mijn stitchcutter. Het is toch akelig om met zo’n mesje bij zo’n prutske te prullen ;-) Maar het is me wederom gelukt.
Verder heb ik eigenlijk alleen maar kunnen observeren in deze zaal. Ik begin toch liever niet aan dingen waar ik absoluut geen kennis van heb! Maar ook hier waren de dokters zo vriendelijk om ons veel uitleg te verschaffen en dat maakt het toch altijd weer erg interessant.
Toen het rustiger werd in deze zaal, ben ik eens een kijkje gaan nemen in de eerste. En daar werd het me teveel! Ik zag een couveuse met een piepklein kindje, echt piepklein, kon je gewoon in je 2 handen leggen en dat was het. Maar meer als een sonde om te voeden had het kind niet. Geen zuurstof, geen monitor, niks! En dan lag dat mensje helemaal scheef in die bak. De tranen kwamen acuut naar boven en ik ben naar buiten moeten gaan om niet daar in huilen uit te barsten. Wat een ellende! Was dat kindje maar in België geboren denk ik dan… Ik ben toen maar even mijn theepauze gaan nemen en na de sigaret en de koffie, kon ik er weer tegen.
Dus terug naar zaal 1 en alle kindjes eens bewonderd. De moeders waren hier ook druk bezig met voeden. Daar sta je dan als mama, naast zo’n bakje, met een klein spuitje dat via een slangetje de melk naar de maag voert. Een engelengeduld is hier wel voor nodig!
Er was een kindje dat onbedaarlijk huilde en ik vermoedde dat hij enorme last had van krampen. Het was al een wat groter kindje, maar er werd verder geen aandacht aan geschonken. Mijn weke hartje kon het niet aanzien, dus heb ik handschoenen aangedaan en ben het kind over zijn hoofdje en buikje gaan wrijven. Meer kon ik niet doen, maar het gaf me toch een gevoel van lichte voldoening. Ik heb het niet kunnen verhelpen, maar het kindje was toch even niet alleen.
In zaal 3 moest ik toch even 2 keer kijken in die linker couveuse! Er lag een heel wit kindje met hele blonde haren. Ik vroeg me eerst af welke blanke vrouw er nu in dit ziekenhuis bevalt (sorry voor deze uitspraak, maar het kwam echt zo in me op. Als blanke hier ben je meestal toch niet arm en aangewezen op het staatsziekenhuis). Maar het was een negertje, een albino. Dat was echt raar om te zien hoor! Dat typische neusje en toch helemaal wit. Ze was ook graatmager, ongelooflijk! De uitstekende ribbetjes maakten haast wondjes op haar buik.
Uiteindelijk ben ik overal een kijkje gaan nemen en heb ik geobserveerd waar er iets te doen was. Maar meer als wat materiaal aangeven en hier en daar een heel klein beetje helpen, zat er niet in. Het is toch een ver van mijn bed show en ik wil er niet aan beginnen als ik er niets van ken!
?Het is nu 20u en ik zie nog steeds dat kleine baby’tje schuin in die couveuse liggen. Het heeft me toch erg aangegrepen en doet me nogmaals beseffen dat wij het toch erg goed hebben!!!
Vandaag zijn we nog eens naar de mall gegaan en dit keer voor iets heel anders, nl een paraplu! Het regent hier ongelooflijk veel en ongelooflijk hard! Omdat ik echt geen zin heb om zeiknat op de afdeling te verschijnen, kwamen we steeds te laat aan. Maar nu heb ik geen excuus meer! Het nadeel aan dat vochtige weer, is dat ondertussen alles in mijn kamer vochtig is geworden. Mijn kleren, mijn beddengoed, het eten,… Dat vind ik toch zo’n vervelend gevoel. En dan die douche… ik stel het steeds uit… maar nu is het echt ijskoud om je te douchen :-)
Zo, ik ga me terug trekken op mijn kamer, want ik word hier serieus aangevallen door ik weet niet welke insecten allemaal. Ik heb jeuk van boven tot onder :-)
Eerst een koude douche en dan de vochtige pyjama aan. Hierna kruip ik in mijn vochtige bed en ga een filmpje kijken op mijn droge laptop en een wijntje drinken uit mijn droge mok :-)
Lieve mensen, goeienacht! En voor mijn medestudenten: heel veel succes met de laatste stagedag morgen!!! Nog even en het is weer achter de rug! Kom op!
X
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!