ICU
23 nov. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Wou, ik heb het eens echt koud gehad! Dat is al een tijdje geleden, maar vannacht was het koud in bed. De dikke sprei toch maar opgelegd.
En nog een verrassing, ik heb eens geslapen tot de wekker afliep om 6u40! Heerlijk! Nu, het was gister ook een erg lange en erg vermoeiende dag, dus dan mag dat ook wel hé.
Nog snel even iets over gisteren, want ik ben iets leuks vergeten te schrijven. Bij de tweede keizersnede heb ik de navelstreng mogen doorsnijden :-)
En nog een flauw mopje over de traagheid in Afrika van een Chinese dokter: “that’s why I became a doctor…because I can’t be patient”.
Ok, terug naar vandaag dan. De eerste en enige dag op ICU (intensive care unit). Toen we er om half 8 aankwamen, stond het personeel net samen om een gebed te zeggen. Dat doen ze hier blijkbaar iedere morgen.
Daarna werden wij welkom geheten en werden nog wat dingen besproken. Dan was het tijd voor de briefing. Maar eerst even een situatieschets, dan is het makkelijker uit te leggen.
Je hebt een hele grote zaal en rechts tegen de muur staan 4 bedden, naast elkaar. Aan weerszijden is er een kamertje, met grote ramen, dus ook nog 2 bedden. In totaal heeft de ICU dus 6 bedden, waarvan vandaag 4 bezet (het rechter kamertje en 3 tegen de muur). Voor ieder bed (of kamertje) staan een roltafeltje en een stoel. En voor ieder bed is er een verpleegkundige. Jawel, 1 verpleegkundige voor 1 patiënt en daarbij nog 3 extra verpleegkundigen in de vroege shift en 2 extra verpleegkundigen in de late shift. Maar goed, zie je het een beetje voor je, die bedden met 3m verder die tafeltjes ervoor.
Dan terug naar de briefing. Die gebeurt niet in een zaaltje, maar steeds aan het desbetreffende tafeltje, steeds door de verpleegkundige die de afgelopen shift verantwoordelijk was voor die patiënt. Daar ligt ook het dossier van de patiënt altijd op en wordt alles in bijgehouden, zowel door verpleegkundigen, als door dokters,…
Om eerlijk te zijn, kon ik de briefing echt niet volgen. Het was erg onduidelijk en zelfs onverstaanbaar. Maar daarna ben ik meegegaan met de 2 dokters op hun ronde en deze hebben alles tot in de puntjes uitgelegd. Wat er gebeurt was, wat de pathologieën waren en hoe de behandeling verliep. Zodoende waren Dane en ik up-to-date.
Vier patiënten dus, even een kort overzicht: een 7 maanden oude (jonge) baby met zware ademhalingsmoeilijkheden, ernstige longontsteking en enorme ondervoeding (eerlijk waar, zag eruit als een baby van 3 maanden!!!). Ze lag aan de beademing en werd gesedeerd met morfine. Prognose: morgen proberen om beademing te stoppen, dan is er hoop op herstel.
Een 30-jarige man met een sigmoïd resectie (klinkt jullie dat niet bekend in de oren? Ja, het is onze darm patiënt van gister). Ter observatie opgenomen op ICU na zware ingreep en veel verlies van elektrolyten. Prognose: goed, mag morgen naar heelkundige afdeling.
Een 30-jarige man met beenbreuk, onderkaakbreuk (volledige onderlip en kaak waren kapot), hersentrauma met vochtophoping en kleine bloeding, comateus, sub ventriculaire tachycardie,… na een zwaar verkeersongeval. Prognose: zwelling moet zo snel mogelijk minderen, maar lukt niet. Door medicatie om vocht af te drijven, raakt bloeddruk en hartritme ontregeld en andersom. Patiënt is al 12 dagen in coma. Slechte prognose.
Een 17-jarig meisje, sepsis, begonnen met ontsteking in onderbuik, is uitgebreid over volledige rechter flank van lichaam (schaamstreek tot oksel), holtes met pus onder spierweefsel, grote wonden door drainage, ontstekingen op 5 plaatsen in de hersenen, aan de beademing wegens te zwak om zelf te ademen, TPN,… Prognose: ligt al 1 maand en 10 dagen op ICU, moeilijk te voorspellen. Maar ik vond dit het ergste om te zien, tot nu toe!!! Het meisje was vreselijk mager, heel erg zwak, kon haar hoofd nog niet draaien, had contracturen van de vingers, de wonden op haar flank waren net haaienbeten,… Dat kopje vergeet ik nooit meer, net iets van zo’n spotje over de hongersnood.
Tja, nu weten jullie welke patiënten er waren en rest me nog te zeggen dat ik verder veel geobserveerd heb, hier en daar geholpen, de baby mogen wassen en geholpen bij het aspireren,… Ook had ik een heel lang gesprek met een dokter uit Ethiopië. Hij heeft me veel verteld over HIV, de fases hierin, het verloop, de cijfers,... Ook eindelijk eens een heel duidelijk uitleg over CD4! Nu begrijp ik het echt volledig. Het gesprek was echt heel erg leerrijk en hij kon het super goed en begrijpelijk uitleggen. Met Dr. Bernardo van de Dominicaanse Republiek (die ons tijdje geleden uitgenodigd had voor een feestje) had ik een gesprek over de verschillen van werken in België en Botswana (medische sector). Ook hij miste empathie en een bepaalde betrokkenheid vanuit het personeel hier. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ook eens van een ander te horen! Maar het feit dat wij in België op een verpleegafdeling, als verpleegkundige verantwoordelijk zijn voor tot wel 10-12 patiënten, dat snapte hij niet. Hoe kan zo’n rijk land nu zo weinig personeel hebben? Tja, niets is wat het lijkt zeker ;-)
Iedere keer als een van de 2 dokters iets ging doen, dan kwamen ze ons halen om mee kijken, te helpen en werd ons steeds alles uitgelegd. Kortom, het was een heel boeiende en leerrijke dag. Voor mij de meest leerrijke tot nu toe, op gebied van nieuwe informatie.
Met dat we het ziekenhuis uitliepen, terug naar IHS, begon het weer te regenen. De mensen hier zijn er ontzettend blij mee, ik moet zeggen dat het voor mij nog even had mogen wachten :-) Het is een stuk kouder (geen topjes-weer meer), het is nat en modderig en grijs en bewolkt. Het lijkt best wel wat op België zo hoor!!!
En die bui heeft lang aangehouden, niet te doen! Daarbij was er ook nog een hevig onweer, de ramen trilden bij mij en de slagen waren ontzettend luid. Ja, als je bang bent voor onweer, moet je hier niet komen! Het is nu al dagelijks en het knalt hevig :-)
Gelukkig hield het net op tijd op, zodoende hadden we nog tijd om naar de mall te gaan. Vandaag is namelijk droog brood met worst dag en daar zijn wij niet zo gek op. We hadden afgesproken dat we vandaag een salade zouden kopen in de supermarkt, daarmee konden we dan de worst en het droge brood wat opsmukken. Vorige week hadden we ons ook een salade gekocht en die was echt lekker. Ik een Italiaanse en Dane een Griekse. Groenteeeeeeee!!!! :-)
Maar.. ja, je voelt hem al komen hé… de salades waren op… Snik ;-(
Uiteindelijk vonden we nog een zakje Aziatische salade en hebben we wat tomaten gekocht en een uienbroodje. Daarmee moest het toch ook lukken hé.
Terug op IHS bleek dat er zelfs geen worst was, maar gewoon de dagelijkse brokken beef. Ook dat hebben we dan maar aan ons voorbij laten gaan.
Maar die salade en tomaten en dat overheerlijke brood hebben ons goed gesmaakt! Al hadden we snel genoeg van de sla, want die was wel erg speciaal van smaak. Die Aziaten kunnen toch een potje smaken bij elkaar gooien zeg!
Dus de stagedag zit er op, mijn verslagen zijn getypt (oh nee, moet die voor Genk nog doen :-) is mijn beurt vandaag), het eten heeft gesmaakt en… de avond is nog lang ;-)
De studenten hier hebben gedaan met de examens en hebben vanaf nu vakantie. Het is hier dus een uitloop van studenten met al hun spulletjes! Er blijven er nog veel tot het weekend, maar vanaf volgende week zal het erg rustig zijn. We moeten wel eens gaan navragen of er dan nog eten zal worden bereid in de keuken!
Zo dadelijk ga ik nog wat lezen, dat boek heeft me echt in de ban! Alleen jammer dat het alweer bijna uit is, want dan heb ik er nog maar eentje. Lang geleden dat ik nog zoveel gelezen heb! Heerlijk.
Morgen wordt het een dag op SBCU: special baby care unit. De afdeling neonatologie in het Nederlands. Weeral spannend!
X
En nog een verrassing, ik heb eens geslapen tot de wekker afliep om 6u40! Heerlijk! Nu, het was gister ook een erg lange en erg vermoeiende dag, dus dan mag dat ook wel hé.
Nog snel even iets over gisteren, want ik ben iets leuks vergeten te schrijven. Bij de tweede keizersnede heb ik de navelstreng mogen doorsnijden :-)
En nog een flauw mopje over de traagheid in Afrika van een Chinese dokter: “that’s why I became a doctor…because I can’t be patient”.
Ok, terug naar vandaag dan. De eerste en enige dag op ICU (intensive care unit). Toen we er om half 8 aankwamen, stond het personeel net samen om een gebed te zeggen. Dat doen ze hier blijkbaar iedere morgen.
Daarna werden wij welkom geheten en werden nog wat dingen besproken. Dan was het tijd voor de briefing. Maar eerst even een situatieschets, dan is het makkelijker uit te leggen.
Je hebt een hele grote zaal en rechts tegen de muur staan 4 bedden, naast elkaar. Aan weerszijden is er een kamertje, met grote ramen, dus ook nog 2 bedden. In totaal heeft de ICU dus 6 bedden, waarvan vandaag 4 bezet (het rechter kamertje en 3 tegen de muur). Voor ieder bed (of kamertje) staan een roltafeltje en een stoel. En voor ieder bed is er een verpleegkundige. Jawel, 1 verpleegkundige voor 1 patiënt en daarbij nog 3 extra verpleegkundigen in de vroege shift en 2 extra verpleegkundigen in de late shift. Maar goed, zie je het een beetje voor je, die bedden met 3m verder die tafeltjes ervoor.
Dan terug naar de briefing. Die gebeurt niet in een zaaltje, maar steeds aan het desbetreffende tafeltje, steeds door de verpleegkundige die de afgelopen shift verantwoordelijk was voor die patiënt. Daar ligt ook het dossier van de patiënt altijd op en wordt alles in bijgehouden, zowel door verpleegkundigen, als door dokters,…
Om eerlijk te zijn, kon ik de briefing echt niet volgen. Het was erg onduidelijk en zelfs onverstaanbaar. Maar daarna ben ik meegegaan met de 2 dokters op hun ronde en deze hebben alles tot in de puntjes uitgelegd. Wat er gebeurt was, wat de pathologieën waren en hoe de behandeling verliep. Zodoende waren Dane en ik up-to-date.
Vier patiënten dus, even een kort overzicht: een 7 maanden oude (jonge) baby met zware ademhalingsmoeilijkheden, ernstige longontsteking en enorme ondervoeding (eerlijk waar, zag eruit als een baby van 3 maanden!!!). Ze lag aan de beademing en werd gesedeerd met morfine. Prognose: morgen proberen om beademing te stoppen, dan is er hoop op herstel.
Een 30-jarige man met een sigmoïd resectie (klinkt jullie dat niet bekend in de oren? Ja, het is onze darm patiënt van gister). Ter observatie opgenomen op ICU na zware ingreep en veel verlies van elektrolyten. Prognose: goed, mag morgen naar heelkundige afdeling.
Een 30-jarige man met beenbreuk, onderkaakbreuk (volledige onderlip en kaak waren kapot), hersentrauma met vochtophoping en kleine bloeding, comateus, sub ventriculaire tachycardie,… na een zwaar verkeersongeval. Prognose: zwelling moet zo snel mogelijk minderen, maar lukt niet. Door medicatie om vocht af te drijven, raakt bloeddruk en hartritme ontregeld en andersom. Patiënt is al 12 dagen in coma. Slechte prognose.
Een 17-jarig meisje, sepsis, begonnen met ontsteking in onderbuik, is uitgebreid over volledige rechter flank van lichaam (schaamstreek tot oksel), holtes met pus onder spierweefsel, grote wonden door drainage, ontstekingen op 5 plaatsen in de hersenen, aan de beademing wegens te zwak om zelf te ademen, TPN,… Prognose: ligt al 1 maand en 10 dagen op ICU, moeilijk te voorspellen. Maar ik vond dit het ergste om te zien, tot nu toe!!! Het meisje was vreselijk mager, heel erg zwak, kon haar hoofd nog niet draaien, had contracturen van de vingers, de wonden op haar flank waren net haaienbeten,… Dat kopje vergeet ik nooit meer, net iets van zo’n spotje over de hongersnood.
Tja, nu weten jullie welke patiënten er waren en rest me nog te zeggen dat ik verder veel geobserveerd heb, hier en daar geholpen, de baby mogen wassen en geholpen bij het aspireren,… Ook had ik een heel lang gesprek met een dokter uit Ethiopië. Hij heeft me veel verteld over HIV, de fases hierin, het verloop, de cijfers,... Ook eindelijk eens een heel duidelijk uitleg over CD4! Nu begrijp ik het echt volledig. Het gesprek was echt heel erg leerrijk en hij kon het super goed en begrijpelijk uitleggen. Met Dr. Bernardo van de Dominicaanse Republiek (die ons tijdje geleden uitgenodigd had voor een feestje) had ik een gesprek over de verschillen van werken in België en Botswana (medische sector). Ook hij miste empathie en een bepaalde betrokkenheid vanuit het personeel hier. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ook eens van een ander te horen! Maar het feit dat wij in België op een verpleegafdeling, als verpleegkundige verantwoordelijk zijn voor tot wel 10-12 patiënten, dat snapte hij niet. Hoe kan zo’n rijk land nu zo weinig personeel hebben? Tja, niets is wat het lijkt zeker ;-)
Iedere keer als een van de 2 dokters iets ging doen, dan kwamen ze ons halen om mee kijken, te helpen en werd ons steeds alles uitgelegd. Kortom, het was een heel boeiende en leerrijke dag. Voor mij de meest leerrijke tot nu toe, op gebied van nieuwe informatie.
Met dat we het ziekenhuis uitliepen, terug naar IHS, begon het weer te regenen. De mensen hier zijn er ontzettend blij mee, ik moet zeggen dat het voor mij nog even had mogen wachten :-) Het is een stuk kouder (geen topjes-weer meer), het is nat en modderig en grijs en bewolkt. Het lijkt best wel wat op België zo hoor!!!
En die bui heeft lang aangehouden, niet te doen! Daarbij was er ook nog een hevig onweer, de ramen trilden bij mij en de slagen waren ontzettend luid. Ja, als je bang bent voor onweer, moet je hier niet komen! Het is nu al dagelijks en het knalt hevig :-)
Gelukkig hield het net op tijd op, zodoende hadden we nog tijd om naar de mall te gaan. Vandaag is namelijk droog brood met worst dag en daar zijn wij niet zo gek op. We hadden afgesproken dat we vandaag een salade zouden kopen in de supermarkt, daarmee konden we dan de worst en het droge brood wat opsmukken. Vorige week hadden we ons ook een salade gekocht en die was echt lekker. Ik een Italiaanse en Dane een Griekse. Groenteeeeeeee!!!! :-)
Maar.. ja, je voelt hem al komen hé… de salades waren op… Snik ;-(
Uiteindelijk vonden we nog een zakje Aziatische salade en hebben we wat tomaten gekocht en een uienbroodje. Daarmee moest het toch ook lukken hé.
Terug op IHS bleek dat er zelfs geen worst was, maar gewoon de dagelijkse brokken beef. Ook dat hebben we dan maar aan ons voorbij laten gaan.
Maar die salade en tomaten en dat overheerlijke brood hebben ons goed gesmaakt! Al hadden we snel genoeg van de sla, want die was wel erg speciaal van smaak. Die Aziaten kunnen toch een potje smaken bij elkaar gooien zeg!
Dus de stagedag zit er op, mijn verslagen zijn getypt (oh nee, moet die voor Genk nog doen :-) is mijn beurt vandaag), het eten heeft gesmaakt en… de avond is nog lang ;-)
De studenten hier hebben gedaan met de examens en hebben vanaf nu vakantie. Het is hier dus een uitloop van studenten met al hun spulletjes! Er blijven er nog veel tot het weekend, maar vanaf volgende week zal het erg rustig zijn. We moeten wel eens gaan navragen of er dan nog eten zal worden bereid in de keuken!
Zo dadelijk ga ik nog wat lezen, dat boek heeft me echt in de ban! Alleen jammer dat het alweer bijna uit is, want dan heb ik er nog maar eentje. Lang geleden dat ik nog zoveel gelezen heb! Heerlijk.
Morgen wordt het een dag op SBCU: special baby care unit. De afdeling neonatologie in het Nederlands. Weeral spannend!
X
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!