De keizersnede :-)
22 nov. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Amai, amai, wat een drukke dag!!!
Na een nacht vol regen en onweer, was het ’s ochtends gelukkig droog. De vogeltjes floten weer en toen ik om 6u30 naar mijn internet-hekje-plekje liep, was de grond bezaaid met rupsen (of zijn het nu duizendpoten?). Zo met de regen uit de bomen gespoeld :-)
Maar goed, klaar voor de orde van de dag: OK. Waar ik gister op gehoopt had, werd vandaag wel werkelijkheid: meer patiënten, meer actie, meer werk, meer bloed :-)
Als eerste werd de breuk in de arm van een 5-jarig jongetje gemanipuleerd (onder volledige narcose). Toch wel even heftig als ze met 4 stevige volwassenen aan zo’n armpje staan te trekken! Het gipsen hier is echt een kliederboel en nee, geen leuke kleurtjes voor de kinderen, maar een centimeters dikke brok aan de arm. Er stonden nog 4 kinderen hetzelfde te wachten (ja, hier gebeurt dat niet direct, maar pas na een paar dagen als het een paar patiënten bij elkaar zijn). Ik ben dan maar naar de volgende zaal gegaan…
Daar was het aan een jonge vrouw. Ze had een gezwel in haar nek (vooraan) en omdat het de laatste tijd erg gegroeid was, moest het verwijderd worden. De dokter ging erg secuur en voorzichtig te werk, om verschillende redenen. Er stonden een paar student-dokters naast hem, die een goede les nodig hadden. Maar ook omdat hij niet teveel bloed wou verliezen daar het gehalte bij de vrouw al laag was en er in het ziekenhuis geen donorbloed voorradig was. En als laatste om esthetische redenen, zodat er achteraf een zo “mooi” mogelijk litteken zou overblijven. Ook ik stond mee aan tafel, natuurlijk met m’n neus erboven op :-)
Hierna liep ik door naar de volgende zaal. Er lag een 90-jarige man op tafel, met een hernia in de buikwand. Omdat hij er teveel last van had en er kans was om de darmen te beschadigen, had men ervoor gekozen hier toch nog iets aan te doen, ondanks zijn hoge leeftijd. Omdat een narcose behoorlijke risico’s inhoud op die leeftijd, opteerde de anesthesist voor een epidurale/spinal. Dus de man moest gaan zitten en kreeg een ruggenprik. Ik ben de man gaan vasthouden en heb met handen en voeten uitgelegd in welke houding hij het beste kon gaan zitten. Ik mis hier toch echt de communicatie naar de patiënt hoor! Dat is echt een minpunt wat ik kan blijven herhalen, maar wat mij ook zwaar valt! Er werd niks gezegd tegen de man, gewoon 8 keer in zijn rug geprikt en gepord met die naald. Ik zag hem afzien en voelde hem onder mijn handen verkrampen. Zielig hoor!!! Uiteindelijk leek het gelukt te zijn en kon hij weer gaan liggen. Buik ontsmetten, steriele doeken (helemaal ingepakt) en het scalpel in die buik. Ja watte! De man was niet verdoofd!!! Niemand had even gekeken of het gewerkt had en de chirurg ging ervan uit dat alles ok was. De man schreeuwde het uit. En toen kreeg hij, zonder iets tegen hem te zeggen, een zuurstofmasker op zijn gezicht gezet (niet zo’n kleintje, maar die met die dikke ballon) en werd hij onder narcose gebracht. De vitale parameters gingen even gek tekeer en ik werd een beetje bang dat hij het niet zou redden. Maar al snel kregen ze alles onder controle en kon de operatie beginnen. Toen werd ik gehaald om mijn theepauze te nemen en ik moet heel eerlijk zeggen dat ik dat niet erg vond. Ik vond het prima om me heel even af te zonderen en het even te laten bezinken.
En jeetje, wat heeft die koffie gesmaakt :-) Ik hoop dat ze dat op de ICU ook hebben morgen!!!
Na de theepauze ben ik toch nog snel even bij de oude man gaan kijken. De operatie was al gedaan en hij mocht net zelf op het andere bed kruipen. Ja hoor, zelf! Net uit narcose, nog zo suf als iets, moest hij zelf op het andere bed klauteren! Andere mensen rollen ze gewoon hoor, geen halve slag, maar echt rollen!!! Ik heb geholpen om de zaal te poetsen en klaar te maken voor de volgende. ?Toen ik klaar was, ben ik snel naar een andere zaal gegaan (ja, ik wil zoveel mogelijk zien hé). Daar lag een jonge knul met een abces achter zijn oor, gedeeltelijk in de schedel. De chirurg moest dit heel langzaam uitboren en maakte daarbij gebruik van een megagrote microscoop. Ik stond vlak naast de chirurg en kon zo door het gat, de gehoorgang in kijken (het oor was naar voor geflapt). Cool!!!
Toen kwam Dane mij roepen, voor nog iets spectaculairder!!! Echt waar jongens, dit heb ik nog nooit gezien, toch niet in die mate!!! Er lag een jonge man van 30-jaar met een darmobstructie veroorzaakt door geknoei met alternatieve geneeskunde. Het abdomen was open gesneden en de darmen waren volledig opgevuld met gas. Geen beetje, maar enorm opgeblazen!!! De dokters zaten er tot hun ellebogen in en er werd steeds meer darm uitgehaald. Dane en ik stonden met open mond te kijken. Ik heb er foto’s van gemaakt, maar wederom de waarschuwing: niet voor gevoelige kijkers. Er werd in gewroet en gezocht naar de obstructie. Op die plaats hebben ze een vrij groot stuk darm weggenomen. Tussendoor hadden wij middagpauze (die kunnen we nu niet uitstellen want dan is er geen eten meer op school) en toen we terug kwamen hiervan, was hij net klaar. Hij werd echter nog in slaap gehouden en we hebben geholpen om hem op het andere bed te krijgen. Volgens mij zijn ze hier nog niet echt bekend met tiltechnieken, jammer eigenlijk, want het kan zoveel makkelijker en rug-sparend.
En toen , ja toen, werd ik erg gelukkig! Een keizersnede!!! Jawel, en ik stond op de eerste rij :-) Ik heb geholpen bij de epidurale, maar ook deze mislukte helaas (misschien ligt het wel aan mij?). Dus ook mevrouw werd snel onder narcose gebracht want blijkbaar zat het kind al een tijdje ingedaald in het geboortekanaal. Het oude litteken werd vakkundig weggesneden en toen kon ik mooi alle buikspieren zien lopen. Hier snijden ze door en dan trekken ze met 2 dat open, brrrr. Daar lag de bolle baarmoeder en toen ging het heel snel! Sneetje, vruchtwater afzuigen, hoofdje, lichaam en hup, daar was ie! De placenta volgt erg snel en voor ik het door had, was de dokter al bezig met het hechten. De baby had niet veel lawaai en ik werd een beetje ongerust. Maar uiteindelijk was alles goed en oh boy, wat zijn die baby’s hier toch schattig met die kleine krulletjes ;-)
De kleine werd helemaal ingeduffeld en al weggebracht. Toen ik stond te kijken naar het hechten, kwam er een andere verpleegster binnen met een schoon babybedje. “Heb ik iets gemist? Nog een baby?” Maar het was voor de zaal ernaast, joepie, nog een keizersnede. Dus ik snel daarheen. Deze ging nog sneller dan de eerste, echt waar! Lijkt een fluitje van een cent. En de baby, die was nog schattiger dan de vorige, en lang haar! Het hing al over haar voorhoofdje!
Zodoende werd het een lange dag op de ok, Dane wou zo graag stoppen, maar ik heb hem “gedwongen” om die keizersnede nog te kijken :-) Merci Dane, voor je geduld!
Na de lange werkdag, moesten we toch nog even to the office van Mr. Madondo. Het werd tijd om het eens over evaluaties te hebben, want daar hadden wij nu nog steeds geen zicht op en de stage loopt nu toch wel op zijn einde. Maar ook om al kort op de bal te spelen, want alles duurt hier lang. Zodoende had ik mij al voorgenomen om nu al over de eindevaluatie te beginnen, want als ik daarmee zou wachten tot volgende week, dan vrees ik dat we die niet direct mee naar huis krijgen :-)
Och, die Madondo toch, iedere keer als we bij hem zijn, dan lachen we wat af! Hij heeft zo’n droge humor en zo’n droge opmerkingen. Hoe hij dan opeens zegt, met zo’n venijnig lachje op zijn gezicht: “jeah, you know, my life is tough.”. omdat hij nog examens moet verbeteren en hij daar niet zo’n zin in heeft. We konden niet meer van het lachen, hij ook niet! Het is moeilijk na te vertellen, maar geloof me, het is een humoristische kerel!
Eenmaal klaar met de werkdag wilden we beiden even genieten van de rust bij het hekje (internet), maar we kregen telefoon van Zibani. We gingen vanavond toch zeker mee naar het debat over palliatieve zorg hé? Oeps ja, dat was vandaag. En oh ja, zei Zibani, het begint al om 18u i.p.v. om 19u. Ik zei dat we dan wel in de problemen zouden komen met eten op school, want dat is pas om half 7. Dan kwam hij ons om half 7 ophalen zei hij. Beetje vreemd, want we hadden net gezegd dat we pas om half 7 konden eten. Maar we hebben eens heel lief naar de kokkin gekeken en toen kregen we om 18u15 al onze portie. Snel, snel, opgegeten en naar de ingang, want daar stond Zibani ons op te wachten met zijn auto.
Toen we om 18u45 bij de Tati River Lodge aankwamen, was het er nog rustig. Wij dachten dat we te laat waren en dat het al begonnen was. Maar we liepen binnen en… er was nog zo goed als niemand!!! Echt niet, misschien 6 mensen binnen. En er stonden wel 10 grote ronde tafels, helemaal gedekt met bestek en glazen en stoffen servetten. Echt sjiek! Ik keek opzij en… daar stond een enorm buffet!!! Hadden we dat geweten zeg, hebben we op school dat “vieze” eten snel naar binnen gewerkt en dan staat daar zoiets op je te wachten.
Nu, achteraf was ik blij dat ik al gegeten had, want dat buffet, dat was niet voor direct :-)
Aan tafel hebben we veel moppen zitten tappen met Zibani, die kan ook al zo lollig zijn! Eigenlijk misten we wel Mr. Madondo erbij, dan was het echt compleet geweest!
Het debat is uiteindelijk pas om 20 van start gegaan en sorry dat ik het zeg, het was saai. We hadden al 2u op onze stoel gezeten, en toen moesten we nog 1,5u luisteren naar wat de dokters, sociaal werker en de priester te zeggen hadden over palliatieve zorgen. Het Engels was ook niet altijd even verstaanbaar en dan duurt het echt lang. Dane en ik hebben veel rond gekeken en geobserveerd. Op een gegeven moment moest ik daar mee ophouden, anders had ik geheid de slappe lach gekregen!!! Er waren best veel oudere dames aanwezig en die waren een voor een allemaal in slaap gevallen. Hun hoofden vielen een voor een naar voor of opzij, sommigen zaten echt te knikkebollen. Het was hilarisch om dat te zien.
Maar ook een beetje raar. Zit je daar op zijn chique event, iedereen gefocust op de sprekers en de helft valt gewoon in slaap :-)
Op zich was het niet slecht wat er verteld werd, maar het werd mij wel heel duidelijk dat een palliatief beleid hier nog in zijn kinderschoenen staat. Ook viel het me op dat er op sommige vlakken heel anders wordt gekeken naar “zorg”. Palliatieve zorg hier omvat vooral pijnbestrijding. Men wil dit nu gaan uitbreiden, maar daar zal nog heel wat tijd overheen gaan denk ik. Als je dan hoort dat de thuiszorg hier bijna gelijk wordt gesteld aan palliatieve zorg, dan denk ik wel dat jullie begrijpen dat die 2 begrippen bij ons heel anders worden ingevuld. Nadat de 5 sprekers aan het woord waren geweest, mochten de luisteraars vragen stellen. Zibani moedigde mij aan om ook een vraag te stellen, maar ik kon er echt niet zo 1,2,3 eentje bedenken. Dus stelde hij er 2 :-)
Nadat 5 mensen een vraag hadden gesteld, werd het afgebakend. Het was toen 21u30 geweest en blijkbaar was de zaal eigenlijk maar tot 21u geboekt. De vragen moesten nog beantwoord worden en dan moest er nog gegeten worden!!! Per antwoord werden er 2min toegekend, dan nog een dankwoord en een gebed en toen mochten we aanschuiven. Oh, er was zoveel!!!! Maar ik had niet zo heel veel honger en had op het einde van het buffet een chocoladetaart zien staan waar ik dolgraag een stukje van wou hebben. Dus ik heb een heel klein beetje salade genomen met wat aardappelpuree (wat een heerlijkheid :-)) en dan een stuk taart, mmm. De meeste mensen keken een beetje raar naar mijn bord, nauwelijks eten, dat kan toch niet. Maar ja, als je al een avondmaal op hebt en het is 22u geweest, dan ga ik niet meer uitgebreid tafelen hoor. Het heeft me wel enorm gesmaakt moet ik zeggen, zeker die taart hé!
Toen de borden leeg waren, moesten we direct vertrekken, anders zouden we op school niet meer binnen kunnen. Zodoende zette Zibani ons iets voor 11 aan IHS af, het einde van een lange, vermoeiende dag!!!
Dus direct het bed in en ik moet zeggen, ik was zo naar dromenland vertrokken ;-)
Na een nacht vol regen en onweer, was het ’s ochtends gelukkig droog. De vogeltjes floten weer en toen ik om 6u30 naar mijn internet-hekje-plekje liep, was de grond bezaaid met rupsen (of zijn het nu duizendpoten?). Zo met de regen uit de bomen gespoeld :-)
Maar goed, klaar voor de orde van de dag: OK. Waar ik gister op gehoopt had, werd vandaag wel werkelijkheid: meer patiënten, meer actie, meer werk, meer bloed :-)
Als eerste werd de breuk in de arm van een 5-jarig jongetje gemanipuleerd (onder volledige narcose). Toch wel even heftig als ze met 4 stevige volwassenen aan zo’n armpje staan te trekken! Het gipsen hier is echt een kliederboel en nee, geen leuke kleurtjes voor de kinderen, maar een centimeters dikke brok aan de arm. Er stonden nog 4 kinderen hetzelfde te wachten (ja, hier gebeurt dat niet direct, maar pas na een paar dagen als het een paar patiënten bij elkaar zijn). Ik ben dan maar naar de volgende zaal gegaan…
Daar was het aan een jonge vrouw. Ze had een gezwel in haar nek (vooraan) en omdat het de laatste tijd erg gegroeid was, moest het verwijderd worden. De dokter ging erg secuur en voorzichtig te werk, om verschillende redenen. Er stonden een paar student-dokters naast hem, die een goede les nodig hadden. Maar ook omdat hij niet teveel bloed wou verliezen daar het gehalte bij de vrouw al laag was en er in het ziekenhuis geen donorbloed voorradig was. En als laatste om esthetische redenen, zodat er achteraf een zo “mooi” mogelijk litteken zou overblijven. Ook ik stond mee aan tafel, natuurlijk met m’n neus erboven op :-)
Hierna liep ik door naar de volgende zaal. Er lag een 90-jarige man op tafel, met een hernia in de buikwand. Omdat hij er teveel last van had en er kans was om de darmen te beschadigen, had men ervoor gekozen hier toch nog iets aan te doen, ondanks zijn hoge leeftijd. Omdat een narcose behoorlijke risico’s inhoud op die leeftijd, opteerde de anesthesist voor een epidurale/spinal. Dus de man moest gaan zitten en kreeg een ruggenprik. Ik ben de man gaan vasthouden en heb met handen en voeten uitgelegd in welke houding hij het beste kon gaan zitten. Ik mis hier toch echt de communicatie naar de patiënt hoor! Dat is echt een minpunt wat ik kan blijven herhalen, maar wat mij ook zwaar valt! Er werd niks gezegd tegen de man, gewoon 8 keer in zijn rug geprikt en gepord met die naald. Ik zag hem afzien en voelde hem onder mijn handen verkrampen. Zielig hoor!!! Uiteindelijk leek het gelukt te zijn en kon hij weer gaan liggen. Buik ontsmetten, steriele doeken (helemaal ingepakt) en het scalpel in die buik. Ja watte! De man was niet verdoofd!!! Niemand had even gekeken of het gewerkt had en de chirurg ging ervan uit dat alles ok was. De man schreeuwde het uit. En toen kreeg hij, zonder iets tegen hem te zeggen, een zuurstofmasker op zijn gezicht gezet (niet zo’n kleintje, maar die met die dikke ballon) en werd hij onder narcose gebracht. De vitale parameters gingen even gek tekeer en ik werd een beetje bang dat hij het niet zou redden. Maar al snel kregen ze alles onder controle en kon de operatie beginnen. Toen werd ik gehaald om mijn theepauze te nemen en ik moet heel eerlijk zeggen dat ik dat niet erg vond. Ik vond het prima om me heel even af te zonderen en het even te laten bezinken.
En jeetje, wat heeft die koffie gesmaakt :-) Ik hoop dat ze dat op de ICU ook hebben morgen!!!
Na de theepauze ben ik toch nog snel even bij de oude man gaan kijken. De operatie was al gedaan en hij mocht net zelf op het andere bed kruipen. Ja hoor, zelf! Net uit narcose, nog zo suf als iets, moest hij zelf op het andere bed klauteren! Andere mensen rollen ze gewoon hoor, geen halve slag, maar echt rollen!!! Ik heb geholpen om de zaal te poetsen en klaar te maken voor de volgende. ?Toen ik klaar was, ben ik snel naar een andere zaal gegaan (ja, ik wil zoveel mogelijk zien hé). Daar lag een jonge knul met een abces achter zijn oor, gedeeltelijk in de schedel. De chirurg moest dit heel langzaam uitboren en maakte daarbij gebruik van een megagrote microscoop. Ik stond vlak naast de chirurg en kon zo door het gat, de gehoorgang in kijken (het oor was naar voor geflapt). Cool!!!
Toen kwam Dane mij roepen, voor nog iets spectaculairder!!! Echt waar jongens, dit heb ik nog nooit gezien, toch niet in die mate!!! Er lag een jonge man van 30-jaar met een darmobstructie veroorzaakt door geknoei met alternatieve geneeskunde. Het abdomen was open gesneden en de darmen waren volledig opgevuld met gas. Geen beetje, maar enorm opgeblazen!!! De dokters zaten er tot hun ellebogen in en er werd steeds meer darm uitgehaald. Dane en ik stonden met open mond te kijken. Ik heb er foto’s van gemaakt, maar wederom de waarschuwing: niet voor gevoelige kijkers. Er werd in gewroet en gezocht naar de obstructie. Op die plaats hebben ze een vrij groot stuk darm weggenomen. Tussendoor hadden wij middagpauze (die kunnen we nu niet uitstellen want dan is er geen eten meer op school) en toen we terug kwamen hiervan, was hij net klaar. Hij werd echter nog in slaap gehouden en we hebben geholpen om hem op het andere bed te krijgen. Volgens mij zijn ze hier nog niet echt bekend met tiltechnieken, jammer eigenlijk, want het kan zoveel makkelijker en rug-sparend.
En toen , ja toen, werd ik erg gelukkig! Een keizersnede!!! Jawel, en ik stond op de eerste rij :-) Ik heb geholpen bij de epidurale, maar ook deze mislukte helaas (misschien ligt het wel aan mij?). Dus ook mevrouw werd snel onder narcose gebracht want blijkbaar zat het kind al een tijdje ingedaald in het geboortekanaal. Het oude litteken werd vakkundig weggesneden en toen kon ik mooi alle buikspieren zien lopen. Hier snijden ze door en dan trekken ze met 2 dat open, brrrr. Daar lag de bolle baarmoeder en toen ging het heel snel! Sneetje, vruchtwater afzuigen, hoofdje, lichaam en hup, daar was ie! De placenta volgt erg snel en voor ik het door had, was de dokter al bezig met het hechten. De baby had niet veel lawaai en ik werd een beetje ongerust. Maar uiteindelijk was alles goed en oh boy, wat zijn die baby’s hier toch schattig met die kleine krulletjes ;-)
De kleine werd helemaal ingeduffeld en al weggebracht. Toen ik stond te kijken naar het hechten, kwam er een andere verpleegster binnen met een schoon babybedje. “Heb ik iets gemist? Nog een baby?” Maar het was voor de zaal ernaast, joepie, nog een keizersnede. Dus ik snel daarheen. Deze ging nog sneller dan de eerste, echt waar! Lijkt een fluitje van een cent. En de baby, die was nog schattiger dan de vorige, en lang haar! Het hing al over haar voorhoofdje!
Zodoende werd het een lange dag op de ok, Dane wou zo graag stoppen, maar ik heb hem “gedwongen” om die keizersnede nog te kijken :-) Merci Dane, voor je geduld!
Na de lange werkdag, moesten we toch nog even to the office van Mr. Madondo. Het werd tijd om het eens over evaluaties te hebben, want daar hadden wij nu nog steeds geen zicht op en de stage loopt nu toch wel op zijn einde. Maar ook om al kort op de bal te spelen, want alles duurt hier lang. Zodoende had ik mij al voorgenomen om nu al over de eindevaluatie te beginnen, want als ik daarmee zou wachten tot volgende week, dan vrees ik dat we die niet direct mee naar huis krijgen :-)
Och, die Madondo toch, iedere keer als we bij hem zijn, dan lachen we wat af! Hij heeft zo’n droge humor en zo’n droge opmerkingen. Hoe hij dan opeens zegt, met zo’n venijnig lachje op zijn gezicht: “jeah, you know, my life is tough.”. omdat hij nog examens moet verbeteren en hij daar niet zo’n zin in heeft. We konden niet meer van het lachen, hij ook niet! Het is moeilijk na te vertellen, maar geloof me, het is een humoristische kerel!
Eenmaal klaar met de werkdag wilden we beiden even genieten van de rust bij het hekje (internet), maar we kregen telefoon van Zibani. We gingen vanavond toch zeker mee naar het debat over palliatieve zorg hé? Oeps ja, dat was vandaag. En oh ja, zei Zibani, het begint al om 18u i.p.v. om 19u. Ik zei dat we dan wel in de problemen zouden komen met eten op school, want dat is pas om half 7. Dan kwam hij ons om half 7 ophalen zei hij. Beetje vreemd, want we hadden net gezegd dat we pas om half 7 konden eten. Maar we hebben eens heel lief naar de kokkin gekeken en toen kregen we om 18u15 al onze portie. Snel, snel, opgegeten en naar de ingang, want daar stond Zibani ons op te wachten met zijn auto.
Toen we om 18u45 bij de Tati River Lodge aankwamen, was het er nog rustig. Wij dachten dat we te laat waren en dat het al begonnen was. Maar we liepen binnen en… er was nog zo goed als niemand!!! Echt niet, misschien 6 mensen binnen. En er stonden wel 10 grote ronde tafels, helemaal gedekt met bestek en glazen en stoffen servetten. Echt sjiek! Ik keek opzij en… daar stond een enorm buffet!!! Hadden we dat geweten zeg, hebben we op school dat “vieze” eten snel naar binnen gewerkt en dan staat daar zoiets op je te wachten.
Nu, achteraf was ik blij dat ik al gegeten had, want dat buffet, dat was niet voor direct :-)
Aan tafel hebben we veel moppen zitten tappen met Zibani, die kan ook al zo lollig zijn! Eigenlijk misten we wel Mr. Madondo erbij, dan was het echt compleet geweest!
Het debat is uiteindelijk pas om 20 van start gegaan en sorry dat ik het zeg, het was saai. We hadden al 2u op onze stoel gezeten, en toen moesten we nog 1,5u luisteren naar wat de dokters, sociaal werker en de priester te zeggen hadden over palliatieve zorgen. Het Engels was ook niet altijd even verstaanbaar en dan duurt het echt lang. Dane en ik hebben veel rond gekeken en geobserveerd. Op een gegeven moment moest ik daar mee ophouden, anders had ik geheid de slappe lach gekregen!!! Er waren best veel oudere dames aanwezig en die waren een voor een allemaal in slaap gevallen. Hun hoofden vielen een voor een naar voor of opzij, sommigen zaten echt te knikkebollen. Het was hilarisch om dat te zien.
Maar ook een beetje raar. Zit je daar op zijn chique event, iedereen gefocust op de sprekers en de helft valt gewoon in slaap :-)
Op zich was het niet slecht wat er verteld werd, maar het werd mij wel heel duidelijk dat een palliatief beleid hier nog in zijn kinderschoenen staat. Ook viel het me op dat er op sommige vlakken heel anders wordt gekeken naar “zorg”. Palliatieve zorg hier omvat vooral pijnbestrijding. Men wil dit nu gaan uitbreiden, maar daar zal nog heel wat tijd overheen gaan denk ik. Als je dan hoort dat de thuiszorg hier bijna gelijk wordt gesteld aan palliatieve zorg, dan denk ik wel dat jullie begrijpen dat die 2 begrippen bij ons heel anders worden ingevuld. Nadat de 5 sprekers aan het woord waren geweest, mochten de luisteraars vragen stellen. Zibani moedigde mij aan om ook een vraag te stellen, maar ik kon er echt niet zo 1,2,3 eentje bedenken. Dus stelde hij er 2 :-)
Nadat 5 mensen een vraag hadden gesteld, werd het afgebakend. Het was toen 21u30 geweest en blijkbaar was de zaal eigenlijk maar tot 21u geboekt. De vragen moesten nog beantwoord worden en dan moest er nog gegeten worden!!! Per antwoord werden er 2min toegekend, dan nog een dankwoord en een gebed en toen mochten we aanschuiven. Oh, er was zoveel!!!! Maar ik had niet zo heel veel honger en had op het einde van het buffet een chocoladetaart zien staan waar ik dolgraag een stukje van wou hebben. Dus ik heb een heel klein beetje salade genomen met wat aardappelpuree (wat een heerlijkheid :-)) en dan een stuk taart, mmm. De meeste mensen keken een beetje raar naar mijn bord, nauwelijks eten, dat kan toch niet. Maar ja, als je al een avondmaal op hebt en het is 22u geweest, dan ga ik niet meer uitgebreid tafelen hoor. Het heeft me wel enorm gesmaakt moet ik zeggen, zeker die taart hé!
Toen de borden leeg waren, moesten we direct vertrekken, anders zouden we op school niet meer binnen kunnen. Zodoende zette Zibani ons iets voor 11 aan IHS af, het einde van een lange, vermoeiende dag!!!
Dus direct het bed in en ik moet zeggen, ik was zo naar dromenland vertrokken ;-)
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!