Operatiekwartier
21 nov. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Jazeker, een dagje OK! Heerlijk! Heb er echt naar uit gekeken!!!
Om half 8 zaten we al bij Mr. Madondo, hij moest ons schema echte nog helemaal uittypen. Ja, ik kijk er al niet meer van op hoor , blijf gewoon relax. Maar toch een tikkeltje ongeduldig, want ik wil die ok zien (of moet ik zeggen: ik wil bloed zien?).
We zijn er dan toch geraakt en Mr. Madondo was weer op dreef met zijn mopjes: vanuit de open gang, kun je de kleedkamer in en vandaar loop je het operatiekwartier in. Niemand komt zodoende met gewone kleren op de OK. Buiten op de gang, zei Mr. Madondo dat ik me hier wel kon omkleden. Lynn; “ha, you wish!”. Och ja, we hebben nog een hartelijk kunnen lachen!!! Snoeper ;-)
Tja, omkleden, ik vond geen kleren. Laat ik zeggen, ik vond een bovenstuk, maar geen broek. Dus maar vragen en ik kreeg een soepjurk!!! Ik vroeg of ik mijn eigen broek dan mocht aanhouden, maar dat mocht niet. Ik zag er echt niet uit en voelde me ontzettend ongemakkelijk!!! Dane had blijkbaar wel een broek weten te bemachtigen en ik heb hem gevraagd om er voor mij ook een uit de mannen kleedkamer te halen. Dus daar liep ik, in een broek waar ik 3 keer in kon en een bovenstuk waar ik 2 keer in kon en met een decolleté van jewelste. Ahum
Maakt niet uit, het was groen, dus ik mocht de OK op, mij goed!!!
We werden vriendelijk onthaald en kregen een rondleiding op de afdeling. Ze hebben 3 theatres, een opname “plekje”, een recovery (pre+post op), scrub of, sluis, opslag, keukentje, bureautje,…
De zalen zagen er niet slecht uit, natuurlijk niet high tech zoals bij ons, maar er was toch heel wat aanwezig. Maar de deuren bleven steeds open staan, iedereen wandelt in en uit,… zo’n dingen zijn bij ons niet denkbaar. Ik zeg niet dat er niet steriel gewerkt wordt, maar de manier waarop met steriliteit wordt omgegaan, is totaal verschillend.
De eerste operatie die ik mocht volgen was een biopsie van de baarmoederhals. Toch beetje vreemd om zo’n vrouw daar te zien liggen en dat zien gebeuren. Deze operatie was snel gedaan en eigenlijk maar een zeer kleine ingreep.
Daarna werd het veel spannender! Een 15-jarig meisje was door een glazen raam gevallen en had daarbij haar pols lelijk bezeerd. Alle pezen en veel zenuwen waren gewoon doorgesneden. Deze werden dus weer aan elkaar gehecht. Maar wat een karwei om al die dingetjes eerst te zoeken!!! Wel leuk om te zien hoe ze dan aan die pees trekken en de vinger beweegt
Het meisje bleef wakker tijdens de operatie, er werd gebruikt gemaakt van een tourniquet en plaatselijke verdoving. Lijkt me toch akelig als ze zo aan je liggen frutselen en je bent bij. Maar wat was ze moedig!!!
Tijdens de op heb ik foto’s mogen maken, ze zullen dit weekend op internet komen, maar ik wil de gevoelige kijker toch even waarschuwen
Ik vond het zeer interessant om dit te volgen en het kriebelde enorm om te helpen. Maar dat zal ik de toekomst wel eens gebeuren hé! Het verbinden van de wonde uiteindelijk was voor ons ook een ander paar mouwen. Wel even een beetje anders als bij ons. Soms vraag ik me af of wij in België misschien niet te voorzichtig zijn? Ik schrik hier vaak wat van de ruwheid waarmee gewerkt wordt, maar ik heb toch nog geen patiënten gezien die daar achteraf problemen van hebben…
Tijdens de theepauze zag ik dat ze hier een waterkoker hebben. Joepie!!!! Morgen neem ik mijn koffie mee!!!
De volgende operatie die ik mocht volgen, was een curettage. De vrouw in kwestie had heel veel kleine gezwelletjes in de baarmoeder en die werden afgezogen. Sorry, maar ik kan niet duidelijk benoemen wat het was. Door de taalbarrière zijn we hier helaas niet helemaal achter gekomen. De operatie zelf was behoorlijk bloederig, man er verdween wat in die pot! Achteraf hebben we geholpen om de zaal op te ruimen en klaar te maken voor de volgende patiënt.
Het klaarmaken en opruimen van de zalen is eigenlijk zowat de enige taak van de ok-verpleegkundige hier. Er staat geen verpleegkundige mee aan de tafel. Soms wordt er gevraagd voor extra materiaal en dat wordt dat door de vpk gehaald, maar echt assisteren zit er niet in. Zou dus niks voor mij zijn ;-)
Toen het tijd was voor de lunch (die wij nu op school gebruiken daar het ziekenhuis ernaast ligt), regende het pijpenstelen en donderde het flink. Dit is de eerste keer dat ik hier eens door de regen heb moeten lopen Ik moet zeggen dat de druppels hier wel altijd ferm groot zijn. Geen vieze miezer die wij zo goed kennen, nee, flinke druppels! Spetter!!!
In de namiddag was er helaas maar 1 patiënt: een vrouw voor een abortus. Let wel, geen zelf gevraagde, maar een ‘nodige’.?Ik moet eerlijk zeggen, ik kan tegen heel veel, sta het liefst met mijn neus overal op en wil alles gezien hebben, maar deze operatie zal toch nog een tijdje op mijn netvlies gebrand staan.
Ik heb de dokter (uit Bangladesh) geholpen met de anesthesie en heb de vrouw een zuurstofmasker opgezet. Daarna nog even herpositioneerd en toen begon het. Een groot speculum, de baarmoederhals wordt vastgepakt met een klem en dan wordt er geschraapt. Maar ga ik hier niet over vertellen, maar het was geen aangenaam zicht. Ik kan me nu wel inbeelden hoe Dane zich gevoeld moet hebben bij de besnijdenissen.
Ik vond de hele procedure nogal ruw en barbaars en heb moeite moeten doen om in de kamer te blijven. Ik kan moeilijk geloven dat een abortus in België op dezelfde manier gebeurd. Het gaat me niet om het feit dat het een abortus is, want ik ben daar helemaal niet tegen. Maar wel de manier waarop heeft me doen schrikken. Ik hoop dit morgen niet nog eens te moeten zien!
Daarna hebben we de operatiezaal weer helemaal opgeruimd, ontsmet en klaar gemaakt voor de volgende. Maar dat zal dus voor morgen zijn!
Om de voorraad water weer aan te vullen zijn we nog snel even naar de mall gelopen. Overal begint hier de kerstversiering te komen en dat is zo raar om te zien! Het is zo warm, de zon schijnt, je loopt in je korte broek en dan zijn ze kerstballen aan het ophangen! Het is echt een beetje surreëel. Als we deze week nog een naar de mall gaan, dan zal ik er eens wat foto’s van maken. Ik moest ook erg lachen bij een etalage: er was een Kerstman op geschilderd en die was… jawel, zwart! Leuk toch
Het avondeten op IHS viel weer vies tegen. Droge pasta. Er was wel een soort puree van wortel, maar deze lustte ik echt niet. Dus dan maar 3 happen pasta ;-)
Het is nu half 9 en ik ga zo mijn bed al opzoeken, heb namelijk een barstende hoofdpijn. Nog geen last van gehad hier, zal wel van de lucht zijn vandaag ( de hele dag zo’n mondmasker voor!). Hoop dat het onweer zo voorbij trekt, want het knalt behoorlijk.
Hopelijk zijn er morgen wat meer patiënten! Heb er zeker weten zin in!!!
Goodnight good people!!!
Om half 8 zaten we al bij Mr. Madondo, hij moest ons schema echte nog helemaal uittypen. Ja, ik kijk er al niet meer van op hoor , blijf gewoon relax. Maar toch een tikkeltje ongeduldig, want ik wil die ok zien (of moet ik zeggen: ik wil bloed zien?).
We zijn er dan toch geraakt en Mr. Madondo was weer op dreef met zijn mopjes: vanuit de open gang, kun je de kleedkamer in en vandaar loop je het operatiekwartier in. Niemand komt zodoende met gewone kleren op de OK. Buiten op de gang, zei Mr. Madondo dat ik me hier wel kon omkleden. Lynn; “ha, you wish!”. Och ja, we hebben nog een hartelijk kunnen lachen!!! Snoeper ;-)
Tja, omkleden, ik vond geen kleren. Laat ik zeggen, ik vond een bovenstuk, maar geen broek. Dus maar vragen en ik kreeg een soepjurk!!! Ik vroeg of ik mijn eigen broek dan mocht aanhouden, maar dat mocht niet. Ik zag er echt niet uit en voelde me ontzettend ongemakkelijk!!! Dane had blijkbaar wel een broek weten te bemachtigen en ik heb hem gevraagd om er voor mij ook een uit de mannen kleedkamer te halen. Dus daar liep ik, in een broek waar ik 3 keer in kon en een bovenstuk waar ik 2 keer in kon en met een decolleté van jewelste. Ahum
Maakt niet uit, het was groen, dus ik mocht de OK op, mij goed!!!
We werden vriendelijk onthaald en kregen een rondleiding op de afdeling. Ze hebben 3 theatres, een opname “plekje”, een recovery (pre+post op), scrub of, sluis, opslag, keukentje, bureautje,…
De zalen zagen er niet slecht uit, natuurlijk niet high tech zoals bij ons, maar er was toch heel wat aanwezig. Maar de deuren bleven steeds open staan, iedereen wandelt in en uit,… zo’n dingen zijn bij ons niet denkbaar. Ik zeg niet dat er niet steriel gewerkt wordt, maar de manier waarop met steriliteit wordt omgegaan, is totaal verschillend.
De eerste operatie die ik mocht volgen was een biopsie van de baarmoederhals. Toch beetje vreemd om zo’n vrouw daar te zien liggen en dat zien gebeuren. Deze operatie was snel gedaan en eigenlijk maar een zeer kleine ingreep.
Daarna werd het veel spannender! Een 15-jarig meisje was door een glazen raam gevallen en had daarbij haar pols lelijk bezeerd. Alle pezen en veel zenuwen waren gewoon doorgesneden. Deze werden dus weer aan elkaar gehecht. Maar wat een karwei om al die dingetjes eerst te zoeken!!! Wel leuk om te zien hoe ze dan aan die pees trekken en de vinger beweegt
Het meisje bleef wakker tijdens de operatie, er werd gebruikt gemaakt van een tourniquet en plaatselijke verdoving. Lijkt me toch akelig als ze zo aan je liggen frutselen en je bent bij. Maar wat was ze moedig!!!
Tijdens de op heb ik foto’s mogen maken, ze zullen dit weekend op internet komen, maar ik wil de gevoelige kijker toch even waarschuwen
Ik vond het zeer interessant om dit te volgen en het kriebelde enorm om te helpen. Maar dat zal ik de toekomst wel eens gebeuren hé! Het verbinden van de wonde uiteindelijk was voor ons ook een ander paar mouwen. Wel even een beetje anders als bij ons. Soms vraag ik me af of wij in België misschien niet te voorzichtig zijn? Ik schrik hier vaak wat van de ruwheid waarmee gewerkt wordt, maar ik heb toch nog geen patiënten gezien die daar achteraf problemen van hebben…
Tijdens de theepauze zag ik dat ze hier een waterkoker hebben. Joepie!!!! Morgen neem ik mijn koffie mee!!!
De volgende operatie die ik mocht volgen, was een curettage. De vrouw in kwestie had heel veel kleine gezwelletjes in de baarmoeder en die werden afgezogen. Sorry, maar ik kan niet duidelijk benoemen wat het was. Door de taalbarrière zijn we hier helaas niet helemaal achter gekomen. De operatie zelf was behoorlijk bloederig, man er verdween wat in die pot! Achteraf hebben we geholpen om de zaal op te ruimen en klaar te maken voor de volgende patiënt.
Het klaarmaken en opruimen van de zalen is eigenlijk zowat de enige taak van de ok-verpleegkundige hier. Er staat geen verpleegkundige mee aan de tafel. Soms wordt er gevraagd voor extra materiaal en dat wordt dat door de vpk gehaald, maar echt assisteren zit er niet in. Zou dus niks voor mij zijn ;-)
Toen het tijd was voor de lunch (die wij nu op school gebruiken daar het ziekenhuis ernaast ligt), regende het pijpenstelen en donderde het flink. Dit is de eerste keer dat ik hier eens door de regen heb moeten lopen Ik moet zeggen dat de druppels hier wel altijd ferm groot zijn. Geen vieze miezer die wij zo goed kennen, nee, flinke druppels! Spetter!!!
In de namiddag was er helaas maar 1 patiënt: een vrouw voor een abortus. Let wel, geen zelf gevraagde, maar een ‘nodige’.?Ik moet eerlijk zeggen, ik kan tegen heel veel, sta het liefst met mijn neus overal op en wil alles gezien hebben, maar deze operatie zal toch nog een tijdje op mijn netvlies gebrand staan.
Ik heb de dokter (uit Bangladesh) geholpen met de anesthesie en heb de vrouw een zuurstofmasker opgezet. Daarna nog even herpositioneerd en toen begon het. Een groot speculum, de baarmoederhals wordt vastgepakt met een klem en dan wordt er geschraapt. Maar ga ik hier niet over vertellen, maar het was geen aangenaam zicht. Ik kan me nu wel inbeelden hoe Dane zich gevoeld moet hebben bij de besnijdenissen.
Ik vond de hele procedure nogal ruw en barbaars en heb moeite moeten doen om in de kamer te blijven. Ik kan moeilijk geloven dat een abortus in België op dezelfde manier gebeurd. Het gaat me niet om het feit dat het een abortus is, want ik ben daar helemaal niet tegen. Maar wel de manier waarop heeft me doen schrikken. Ik hoop dit morgen niet nog eens te moeten zien!
Daarna hebben we de operatiezaal weer helemaal opgeruimd, ontsmet en klaar gemaakt voor de volgende. Maar dat zal dus voor morgen zijn!
Om de voorraad water weer aan te vullen zijn we nog snel even naar de mall gelopen. Overal begint hier de kerstversiering te komen en dat is zo raar om te zien! Het is zo warm, de zon schijnt, je loopt in je korte broek en dan zijn ze kerstballen aan het ophangen! Het is echt een beetje surreëel. Als we deze week nog een naar de mall gaan, dan zal ik er eens wat foto’s van maken. Ik moest ook erg lachen bij een etalage: er was een Kerstman op geschilderd en die was… jawel, zwart! Leuk toch
Het avondeten op IHS viel weer vies tegen. Droge pasta. Er was wel een soort puree van wortel, maar deze lustte ik echt niet. Dus dan maar 3 happen pasta ;-)
Het is nu half 9 en ik ga zo mijn bed al opzoeken, heb namelijk een barstende hoofdpijn. Nog geen last van gehad hier, zal wel van de lucht zijn vandaag ( de hele dag zo’n mondmasker voor!). Hoop dat het onweer zo voorbij trekt, want het knalt behoorlijk.
Hopelijk zijn er morgen wat meer patiënten! Heb er zeker weten zin in!!!
Goodnight good people!!!
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!