Vanmorgen zat ik alweer om 7u aan het hekje met mijn laptop en mijn ontbijt van een rusk. Reeds drukkend warm, dus het beloofd weer heet te worden. Ja, ik weet het, ik val in herhaling, maar je wordt er hier gewoon zo mee geconfronteerd en bepaald ook voor een stuk het verloop van je dag. Een wandeling over de markt plan je op zo’n dag niet om 13u, maar om 8u, bijvoorbeeld

Om 8u zouden we normaal vertrekken voor onze wandeling over de markt en om wat te ontdekken in een ander deel van de stad. Zonder rugzakken welteverstaan, zonder waardevolle spullen, zodat we net iets minder op onze hoede moeten zijn.?Maar om half 8 kreeg ik een verontrustend sms’je van Dane: hij was om 5u ’s morgens wakker geworden en was enorm ziek. Diarree, overgeven, krampen,… Zou dat ijsje gisteravond dan toch fout zijn geweest? Als er eentje had verwacht daar ziek van te worden, was ik het wel, met die overgevoelige darmen (tegenover Dane, die echt veel kan hebben!). Ik zat echt wel met hem in, moederkloekje hihi. Maar hij zei dat het wel weer ging, maar dat hij paste voor de wandeling. Te begrijpen, geen leuk vooruitzicht als je je zo beroerd voelt. Ik heb hem dan maar lekker laten slapen, goddank heeft hij een koele kamer, hier in die van mij had hij enkel liggen broeden

Ik heb dan maar mijn boek gepakt en ben naar de mall gegaan om mijn wekelijkse koffie te drinken. Bah, bah, wekelijks, dat klinkt vreselijk voor een koffiemonster als mij!!! Maar ja, het zorgt er wel voor dat ik dubbel en dik geniet van die cappuccino!!! Boekje erbij, rust en koffie, wat wil een mens nog meer op zaterdagmorgen!!!
Daarna ben ik op mijn dooie gemak door de mall gelopen, niet dat er nog veel nieuws te bezien valt, maar het is leuk om de tijd te doden. Blijkbaar was het vandaag wel een speciale gezondheidsdag of zoiets, want overal waren standjes met info over aids, kanker, verzekeringen, kiné,… Je kon er zelfs bloed doneren en naar de mobile dental clinic gaan. Daar heb ik toch wijselijk voor gepast! Kan een goede tandarts wel gebruiken momenteel, maar ik wacht toch tot ik thuis weer naar Johan kan gaan!!!
In de boekwinkel heb ik een lekker roddeltijdschrift uit Zuid-Afrika gekocht, even wat luchtige lectuur voor onder de zon. En ik ben ook wel benieuwd met wat voor verhalen ze hier de boekskes vullen. “Destiny (Beautiful Powerful You)” zal me dat gaan onthullen

Toen ik terug was op IHS was de was die ik die morgen al gedaan had, alweer droog. Heerlijk toch hé, een uurtje op de waslijn, opvouwen en klaar. Ben weer helemaal bij, maar moet zeggen dat ik nauwelijks iets vuil maak. Overdag draag ik steeds mijn uniform en doe er gewoon een week mee. Na de stage doe ik topje en korte broek aan. Dus heb op een week aan was: onderbroeken, uniform, handdoek, pyjama en een topje. Ik snap niet waarom ik thuis dan steeds 2 machines moet draaien op een weekend ;-)
Dane had ondertussen ook laten weten dat hij op en klaar was om toch IHS te verlaten. Dus tegen 11u30 waren we in de supermarkt om de koele fles water te kopen en een middagsnack, om daarna door te wandelen naar het internet-hotel.

Het is best leuk dat ze ons hier nu kennen, want we worden ieder weekend uitbundiger en vrolijker onthaald. Zijn echt leuke mensen daar, jonge mensen die wel in zijn voor een grapje! Fun.
Naar gewoonte zijn we direct aan het zwembad gaan zitten en hebben internet geopend. Maar na 15min gingen de sluizen open, een hevige stortbui. Daar wij onder de kleinste parasol zaten, hebben we ons boeltje maar gepakt en zijn we naar binnen gegaan. Dat heeft zijn voor- en nadelen gehad. Omdat (voor ik weet niet welke reden) de airco helaas niet aan stond die dag, heb ik de godganse dag gezweet als een otter! Niet te doen, werd af en toe gewoon slecht van de benauwdheid. Maar ja, knopje om, diehard, en door… en zodoende heb ik uiteindelijk mijn stage opdracht zo goed als af. Een besluit kan ik nu nog niet schrijven en ik moet natuurlijk nog de reflectie bijvoegen van de dagen stage in het ziekenhuis die nog volgen. Ik moet zeggen dat ik best een beetje trots ben op mijn opdracht, maar ik moet me inhouden, want ik kan blijven schrijven En dan heb ik het door gestuurd naar de leerkracht en dan schieten me nog dingen te binnen hé, niet te doen. Zal ze verwerken in mijn besluit hihi (wordt dat dan een besluit van 7 pagina’s).

Ik heb ook een uur met mijn papa kunnen Skypen, heerlijk!!! Doet deugd om even te kunnen kletsen in je eigen taal, met je eigen humor, in je eigen cultuur. Gister ook met de mam getetterd en natuurlijk probeer ik dat iedere dag (al is het maar even) met mijn liefje! Kan toch niet klagen over de communicatie eigenlijk, al is de verbinding soms slecht. Ook de reacties op de blog zijn zalig om te lezen en ik geloof dat ik behoorlijk in de watten ga worden gelegd als ik thuis kom: lekker eten, koffie, een voetverzorging van de liefste-tante-van-de-hele-wereld die me zo nauw volgt dat ik me soms afvraag of ze ook nog aan zichzelf denkt Lieve Resi, ik ben je ontzettend dankbaar voor je dagelijkse berichten, je mooie woorden, je positieve en moedgevende woorden, je medeleven,… alles gewoon!!! Verzorg jezelf ook goed hé lieverd!!! Dikke kus, speciaal voor jou: X.

Dus uiteindelijk heb ik het zwembad niet meer gezien vandaag, maar daar het de hele dag bewolkt was en toch ook best druk aan the pool, vond ik dat niet zo erg. Morgen is nog een vrije dag hé.
Na een stop in de mall voor diner en drinken, waren we netjes, net voor het donker weer op IHS. Soms toch echt jammer dat het om half 7 al donker is.

Toen ik nog even buiten mijn mail ging checken, kwam Lebo weer bij me zitten. Ze was net terug van een memorial. Er werkt hier een vrouw in de keuken en haar dochter is afgelopen week vermoord door de echtgenoot. Ze hadden 2 kindjes, van 1,5 jaar en van 3 jaar. Vrijdag was de man nog voortvluchtig, hij had wel de politie gebeld om te zeggen dat hij de moeder (de vrouw van de keuken) ook zou vermoorden. Gelukkig heb ik vandaag vernomen dat hij opgepakt is. ?Vandaag was dus een memorial, dan komt iedereen samen en wordt er vooral gebeden en wordt de overledene herdacht. De matron was een soort 2e moeder voor de overleden vrouw (die trouwens slechts 27 jaar was) en ze is er dan ook helemaal kapot van. Zij blijft vannacht bij de familie slapen om ze te steunen. Lebo (de dochter van de matron en Fanta-meisje) is terug naar huis gekomen, want de business moet ook draaiende blijven. Lebo heeft me gevraagd of ik volgende week mee ga naar de begrafenis. Dat is op zaterdag en begint al om 5u30 ’s morgens! Dan gaat iedereen naar het huis van de overledene, waar deze dan ligt opgebaard, en gaat groeten en bidden. Als iedereen aan de beurt is geweest, dan gaan ze naar het kerkhof om het lichaam aan de aarde te geven. ?Ik moet zeggen dat ik nog twijfel of ik meega. Het lijkt me een hele ervaring, iets wat ik misschien nooit meer mee maak. Maar ik vind het ook raar om de dood van een volslagen vreemde voor mij, te “gebruiken” als ervaring. Ook het feit dat ik dan uren tussen die heftige emoties moet zijn, schrikt mee een beetje af. Ik ken mezelf ondertussen goed genoeg om te weten dat ik me dat enorm ga aantrekken, dat ik het opzuig als een spons en dat ik dan een hele tijd nodig heb om dat te plaatsen. En of dat nu zo’n goed idee is… Ik ga het even laten bezinken, erover nadenken, het bespreken met Dane,… Het is toch pas zaterdag dus ik heb nog tijd hé.

Ondertussen is het 20u30 en ik zit lekker op mijn kamertje, met mijn iPod in de oren, een Zuid-Afrikaans rood wijntje in mijn metalen Botswaanse mok en een roddeltijdschrift in de aanslag. Hoeveel relaxter kan een zaterdagavond zijn?

Nu ik dit online aan het zetten ben, is hiernaast in het klaslokaal een bijeenkomst. Ze bidden, maar vooral zingen en dat is toch zo mooi! Iedere keer als dat is, dan ga ik voor dat lokaal op het trapje zitten om te luisteren! Echt mooi!