Joepie, een dag voor school, maar niet in the clinic!?
Nee, deze keer tijd voor formaliteiten en de langverwachte tour!
De burgemeester en de tour de Francistown
17 nov. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Het werd me vanmorgen al snel duidelijk dat het weer een snikhete dag zou worden. Toen ik om 7u even met mijn laptopje buiten ging zitten, moest ik al vluchten naar de schaduw.
Dus dat ik in het, met airco voorziene, kantoor van Mr. Madondo moest zijn, vond ik helemaal niet erg. Even uitblazen :-)
De stage overeenkomsten waren eindelijk getekend en voorzien van een stempel en de feedback formulieren waren gekopieerd. Nog even wat formaliteiten overlopen en wat telefoontjes naar de chauffeur gepleegd en toen was het tijd om te vertrekken. Op naar the City Counsil om de burgemeester van Francistown te ontmoeten.
Ik was best een beetje zenuwachtig, het is toch best een formele bedoeling en daar stond ik in mijn topje en korte broek (ja, ik heb er niet aan gedacht om nette kleren mee te nemen ;-)). De rit duurde niet lang en we werden eerst ontvangen in het kantoor van de matron. Handjes schudden, uitleggen wat we hier kwamen doen,… en dan op naar de burgemeester. Deze was er echter niet, dus werden we ontvangen door the deputy mayor. Deze meneer had ik in Genk al ontmoet en hij kon zich mij nog herinneren. Eigenlijk zijn we er maar heel kort geweest, gewoon een kort, informatief gesprekje en toen moest hij alweer verder naar de volgende meeting. Maar fijn dat we ontvangen werden en ook leuk om te zien dat de Genkse souvenirs alom tegenwoordig waren in de ruimte!!! Twinning is winning ;-)
Naderhand moesten we nog afscheid gaan nemen bij de matron en hier werden we uitgenodigd om volgende week naar een conventie over palliatieve zorg te gaan. Ook werden we gevraagd of we bij dit event stewards wilden zijn, om de menigte in goede banen te leiden. Maar dit slaan we toch wijselijk af, want ik denk dat de mensen ons opslorpen ipv dat wij hen leiden :-)
Terug op IHS moesten we weer terug naar het ziekenhuis om te proberen onze resultaten van de throat swap te bemachtigen. En natuurlijk om permissie te krijgen om foto’s te mogen maken in Area W, want morgen is het alweer onze laatste dat daar. En na wat heen en weer geloop en het onvermijdelijke wachten, hebben we beiden kunnen bemachtigen! Oef!!! Nu hopen dat dat ding nog geldig is, want het is op 31 oktober genomen en we gaan pas volgende week naar de operatiekamer. Als het niet meer goed is, dan moeten we de test opnieuw doen en ik weet niet of de resultaten er dan op tijd gaan zijn :-). Duimen maar!!!
De lunch was rijst met wat jus, want de beef laat ik toch echt aan me voorbij gaan. Het was niet joehoe, maar ook niet boehoe. Alleszins eens beter als altijd maar brood hé.
Oh shit, de stroom valt hier voor de tweede keer vandaag uit.. Het is nu 21u en bijgevolg dus nu aardedonker!!! Ook geen internet en nog erger: geen fan ? Hopelijk is het van korte duur!
De lunch was rijst met wat jus, want de beef laat ik toch echt aan me voorbij gaan. Het was niet joehoe, maar ook niet boehoe. Alleszins eens beter als altijd maar brood hé.
Oh shit, de stroom valt hier voor de tweede keer vandaag uit.. Het is nu 21u en bijgevolg dus nu aardedonker!!! Ook geen internet en nog erger: geen fan ? Hopelijk is het van korte duur!
Dan de namiddag: de langverwachte tour door Francistown. Zibani en Mr. Madondo hadden dit goed voorbereid. Ze hadden een hele route gepland en deze zelfs netjes uitgetypt en voor iedereen een exemplaartje uitgeprint. Na een half uur wachten op een chauffeur zijn we dan toch kunnen vertrekken. Lekker warm zo, met 5 in de auto
Om nu de rit helemaal tot in de detail te gaan beschrijven, is me wat veel. Maar als ik in het weekend de foto’s op internet zet, dan kunnen jullie je wel een beeld vormen. Dus nu gewoon even kort wat ik heb gezien.?We zijn eerst naar de Lapologang Clinic gegaan en daarna naar de Masego Clinic. Steeds gingen we binnen en kregen we een rondleiding. Het is ongelooflijk dat er toch steeds direct tijd wordt vrijgemaakt, terwijl je daar gewoon onaangekondigd op de stoep staat. Gastvrijheid is hier toch een grote troef!!! Ik kreeg het wel even benauwd, want er stonden nog 5 clinics op het lijstje en om eerlijk te zijn, zijn ze allemaal vrijwel hetzelfde. Gelukkig zijn we de andere 5 enkel voorbij gereden en door tijdgebrek niet meer allemaal binnen gegaan.?
Wat heb ik nog gezien, even denken… Heel veel malls: kleine, grote, luxe, basic,… Veel huizen: kleine, grote, stenen, kleien, met dak, zonder dak, mooi, oud, armzalig, luxueus,… Veel mensen: groot, klein, mooi, kleurrijk, arm, moe, vrolijk,… Kortom, de diversiteit is enorm, maar het contrast ook. En soms vind ik dat moeilijk te verkroppen. Je gaat een hoekje om en daar is het een andere wereld…
Het jeugdcentrum mocht ook niet ontbreken, zeker niet omdat zij samenwerken met de Stad Genk en er veel aan te danken hebben (hun woorden hé, ik moet eerlijk zeggen dat ik daar niet zoveel van weet). We werden warm ontvangen en ook deze mevrouw had ik in België ontmoet. In de tuin was er een jongeman houtbewerking aan het doen, prachtig om te zien!?Verder zagen we het politiekantoor, het leger, de gevangenis, een kerkhof, het museum, een weeshuis, het vliegveld en het nieuwe voetbal stadion in aanbouw. Weliswaar allemaal vanuit de auto, maar ik vond het absoluut de moeite waard!!! Door het open raampje heb ik foto’s genoeg kunnen nemen
Ook hebben we the School for the Deaf bezocht en een hostel voor kinderen met een visuele handicap. Mooie initiatieven!!! Ik was ontroerd om dit toch terug te zien hier, en zeker door de passie waarmee de mensen spraken over hun werk daar! Er werd gezegd dat de kinderen vooral op educatief vlak ondersteund worden en dat ze best ver komen op school. Maar als ze eenmaal afgestudeerd zijn, is er helaas nog geen plaats voor hen in de maatschappij. Het onderwijs staat open voor mensen met een handicap, de maatschappij is er echter nog niet klaar voor. En dat is jammer, zeker als je ziet hoeveel werk zij erin steken!
Als afsluiter trakteerde Mr. Madondo ons allemaal op een blikje cola. Hij was in een opvallend goede bui vandaag en maakte de ene grap na de andere. Ik heb dus echt heerlijk kunnen lachen, zalig!!! Zibani vroeg hem meermaals hoeveel hij gedronken had omdat hij zo grappig was
Als afsluiter trakteerde Mr. Madondo ons allemaal op een blikje cola. Hij was in een opvallend goede bui vandaag en maakte de ene grap na de andere. Ik heb dus echt heerlijk kunnen lachen, zalig!!! Zibani vroeg hem meermaals hoeveel hij gedronken had omdat hij zo grappig was
Omdat de chauffeur om half 5 klaar was met werken en we dat uur al gepasseerd waren, moesten we helaas terug naar IHS. Voor mij had dit nog wel wat langer mogen duren ;-) Het was niet alleen leuk en gezellig, maar ook verrijkend en leerrijk.
Tja, en dan is het back to reality hé! En bij het avondeten was dat weer even heel erg duidelijk: we waren zo blij om te zien dat er ook kip was, dat we de lever met liefde lieten liggen. Ik ging voor de soghum met saus en kip, Dane voor de rijst met saus en kip. Mmmmmm! Maar we merkten al snel dat het weer tegenviel. Die kip, dat was een groot stuk. Maar het was enkel karkas. Echt waar, ik overdrijf niet, maar ik kon er niet 1 echte hap kippenvlees af halen! Echt niet!!! Ongelooflijk. Ook Dane, die 2 stukken had, heeft moeten zoeken naar een streepje wit. De moed is ons vanavond toch wel even in de schoenen gezonken. We proberen zo op onze uitgaven te letten omdat het hier toch niet goedkoop is allemaal, dus we gaan door de week niet meer buiten de school eten. Maar het eten wordt hier met de dag erger, of moet ik zeggen minder. Blijkbaar hebben ze hier ook te maken met een serieuze crisis, maar ik vond het ongelooflijk dat het zo ver kan komen. De studenten hebben nu examens, dan zou je toch ook denken dat gezond eten belangrijk is. Maar er is gewoon niks!
?Maar de kranen blijven wel steeds open staan, de wc’s blijven continu doorlopen, lampen branden dag en nacht, douches druppelen steeds, alarmen gaan continu af,… zoveel water en elektriciteit gaan hier verloren. Nu weet ik niet of de prijzen hier vergelijkbaar zijn met België, maar hier wat spaarzamer in zijn, lijkt mij toch iets te kunnen opbrengen. Nee, geen goedgevulde maaltijden iedere dag, maar het zou toch een begin zijn, niet?
Ondertussen zijn we op de helft van ons verblijf. Het is snel gegaan zeg en ik heb een gevoel dat de komende weken nog sneller zullen gaan. Natuurlijk ook met het vooruitzicht op een safari ;-)?
Vandaag was de laatste avond dat de Noren hier zijn en ze hebben ons foto’s laten zien van hun trip naar Kasane. Dat zag er echt fantastisch uit!!! Ik moet zeggen dat ik wel een klein beetje jaloers ben op het hotel waar zij geweest zijn
Ik heb ondertussen een lodge geboekt (tik op google maar eens Thebe River Safaris in), alleen weet ik niet goed hoe ik de boeking moet bevestigen. Ze vragen om 50% van het bedrag over te schrijven en dit zou dan “non refundable” zijn. Toch wel een gok hé, 50% is niet niks. En hoe moet ik nu hier geld gaan overmaken??? Het is best een gedoe om het allemaal te regelen, heel wat bellen en mailen en wachten… Als dat nog even zo verder gaat, dan boek ik gewoon hetzelfde hotel als die meiden en dan zoek ik wel een baantje als ik eenmaal terug in België ben ;-)
Ondertussen in de elektriciteit weer terug en draait de fan hier in mijn kamer weer op volle kracht. Ik moet er niet aan denken dat die het ’s nachts niet doet, ik zweet nu al de hele dag terwijl dat ding op 5 staat (hoger gaat niet).
Ik ga nog even kletsen met Lebo, mijn buurvrouw/snoep-belwaarde-koude drankjes-verkoopster. Is altijd gezellig!!!?
En dan time for bed, want morgen wordt het een hete, laatste dag in Area W ;-)
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!