Een goede nacht gehad, eindelijk! De temperatuur was vannacht echt aangenaam, dus het zweten viel weer eens mee! Vanmorgen had ik zelfs weer even een kippenvel momentje
Dus klaar voor de actie in Area W!!! Het ontbijt wil ik jullie toch ook nog even in geuren en kleuren vertellen voordat ik doorga met de orde van de dag. Vandaag werden we namelijk getrakteerd op…. jawel, droog brood, hihihi! Het was vers brood, welteverstaan, maar geen beleg te bespeuren, geen margarine of jam of pindakaas, gewoon niks! Ik vind het echt zielig voor de studenten hier. Wij zijn over 3 weken weg hier, zij zitten hier nog wel even en moeten het doen met wat ze krijgen. En dat wat ze krijgen wordt met de dag minder, echt waar. Het is echt een zielige bedoeling geworden. Sneu hoor!

Om half 8 waren we weer in Area W en klaar voor de strijd. Er was echter weer niemand van het personeel te bespeuren, dus zijn we maar gaan wachten op een bankje, tussen de patiënten. De wachtzaal en de gangen zaten al goed vol, dus van werk waren we verzekerd. Alleen het startsein moest nog gegeven worden.
Blijkbaar hadden de verpleegsters eerst briefing in een kantoortje! Dat is de eerste keer dat ik dat hier hoor, een briefing! Maar waarschijnlijk ook omdat deze kliniek 24u/24u open is en met verschillende shiften werkt. Dat was is Gerald niet het geval.
En dan aan de slag. Dane ging mee de bloednames doen, ik naar de injection room. Dane kon direct getuige zijn van de werkwijze hier: met spuit en naald, een handschoen als knelband en de dopjes van de vacuüm tubes die er gewoon werden af getrokken.
Ik moest echter nog een tijdje wachten op mijn actie
Pas na een half uur kwam er schot in de zaak en was de verpleegster op post met alle materialen. De eerste patiënt binnen, medicatie zoeken,…op. Volgende patiënt, medicatie zoeken,…op. Ondertussen was ik al 3 keer naar de apotheek gelopen om iedere keer iets anders te gaan vragen, maar steeds met hetzelfde antwoord terug te komen…op. Toen de derde patiënt binnen kwam en ik het materiaal bijgevuld had en had klaargezet op tafel, kwamen ze me wegroepen. Ik had gevraagd of ik een besnijdenis mocht bijwonen, en nu was het moment!
Snel Dane gaan halen en daar stonden we, klaar voor echte actie
Even een situatieschets: een kamer van 5mx5m, 2 bedjes op bakstenen, gescheiden door een gammel tussenschot, een babybedje dienstdoende als materialenbank en persoonlijke-spullen-houder, een wasbakje zonder zeep, 2 werktafeltjes met 3 wielen en een medicatiepotje dienstdoende als 4e wiel. Twee verpleegkundigen, 1 dokter, 2 patiënten per keer binnen, dokter begint aan eentje, verpleegkundige doet de laatste hechtingen als dokter naar de volgende gaat. Warm.
De eerste patiënt was een kereltje van 14 jaar (hij zag er echter slechts 10 jaar uit!!!), enorm bang, zijn hart klopte ontzettend snel. Er werd een steriel veld klaar gemaakt en een spuit met verdoving klaar gelegd. Hij kon alles zien wat er gebeurde en ik denk dat dat hem nog meer schrik bezorgde. Alles werd uitvoerig ontsmet en een groen steriel doekje met het bekende gat werd erover gelegd. En dat komt een akelig stukje: de verdoving. Ja heren, die naald gaat recht in de penis, op verschillende plaatsen. Toen het jongetje de spuit zag, schoot hij echter volledig in paniek. We hebben hem uiteindelijk met 6 mensen moeten vasthouden terwijl de dokter verdoofde. Hij schreeuwde en huilde, krapte aan mijn arm, ik had zo met hem te doen! Het is ook ongelooflijk dat die kereltjes gewoon helemaal alleen naar de clinic komen, geen ouders, niemand die ze eens over het bolleke aait. Ze lachten hem zelfs wat uit. Dus ben ik de hele operatie aan zijn hoofdeinde blijven zitten en heb hem regelmatig eens over het bolleke gewreven, kan dat toch niet laten
Eenmaal verdoofd, werd hij rustig en toen kon het beginnen. Eerst een hoop getrek en gefriemel om te zien hoeveel huid er weg moest. Dan worden er 3 kochers op gezet en nog eens flink getrokken en geknepen om er zeker van te zijn dat de top er niet tussen zit. En dan komt de scalpel en wordt er zo, 1 à 2cm huid weggesneden. Dit laten ze dan ook nog even zien aan de patiënt vooraleer het in de vuilnisbak te deponeren.
Volgende stap: de huid volledig naar achter trekken en de bloedingen stoppen. Er worden dan kochers op gezet en dan wordt het gehecht. Die kochers plaatsen ziet er eng uit, maar het beeld als dat klaar is, zal me toch een tijdje bij blijven. Dan zie je daar een penis, veel bloed en zo’n 12 tot 16 kochers op, brrrrrrr! Hechten dus, al die bloedingen en dan wordt de huid terug geschoven en vast gehecht aan de top. Het is best bloederig en het is een heel gepruts. En ik kon alleen maar denken aan de pijn die die jongen de komende dagen zal ervaren. Dan word het nog eens goed ontsmet en verbonden en vast geplakt aan de buik. En dan mag hij zelf van de tafel springen en zijn kleren aan doen, een paracetamol en wat antibiotica mee en dan alleen, te voet naar huis. Heftig!!!

Uiteindelijk heb ik vandaag ongeveer 8 besnijdenissen gezien en bij eentje heb ik de plaats van de verpleegster mogen innemen en de dokter mogen assisteren. Dus schort aan, kapje voor de mond, steriele handschoenen, spuitje vullen, veld klaarmaken, kochers klaarleggen, patiënt ontsmetten, doekje leggen, vasthouden, aangeven, kochers vasthouden en eraan trekken, kochers verwijderen, hechtdraad vasthouden, aangeven en doorknippen, bloed deppen, nog meer bloed deppen, velletje snijden, velletje weggooien,… Stoer joh!!! Ik voelde me net een echte
Maar ja, met het oog op wat ik wil gaan doen in de toekomst, wel een mooie ervaring!!! Op het einde werd het me echter wel weer te warm, de verpleegster had me dat mondkapje op gedaan, maar het dan ook volledig dicht geknoopt. Bijgevolg draaide ik op het einde helemaal weg en heeft Dane de wond voor me verbonden. Dane heeft trouwens ook bij een patiënt deze procedure mogen doen! Het was voor ons beide een hele ervaring!

Er werd ook veel gebabbeld ondertussen. De 2 verpleegsters waren van Botswana, de dokter kwam uit Congo. Hij stelde veel vragen aan ons, over België, over cultuur,… Maar vooral ook veel over geloof. Hij vroeg of ik een Christen was en ik zij ja. Toen hij vroeg wie de wereld gecreëerd had en ik zei dat dat door de evolutie kwam, kon hij er niet inkomen dat ik Christen was, maar niet geloof dat God de wereld en de mens gemaakt heeft. Toen hij dan ook nog eens vernam dat ik samenwoon, zonder getrouwd te zijn, was dat helemaal ketterij. Het was eigenlijk best fijn om hierover te discussiëren, maar hij was best fel en ging ver in zijn overtuiging. Zo hadden we het ook over seks voor het huwelijk. Dat doe je niet, in ieder geval niet met de partner waar je mee gaat trouwen. Je betaald immers een bruidsschat voor een maagd. Maar als je dan toch echt seks wil hebben, dan kan dat, het is toch gewoon seks. Alleen niet met de partner waar je mee gaat trouwen. Ik vind dit zo’n rare opvatting en ik denk niet dat Jezus of God of wie dan ook deze regel ooit verzonnen heeft.

Even later vroeg hij: “als je in december thuis komt en Alex, je vriend, zegt dat hij zich niet kon inhouden en seks heeft gehad met een ander, zou je hem dan vergeven?”. Ik antwoorde van niet en dat vond hij toch zo raar! Dat is toch heel normaal, een man heeft zijn behoeftes en dat moet toch kunnen. Oh, het is dan echt moeilijk om je beheersing niet te verliezen! Het is hier echt een heel andere cultuur op dat gebied en ik zou er niet mee kunnen leven. Omwille van mijn eigen gevoelens daarbij, maar omwille van wat dat toch ook veroorzaakt, kijk maar eens naar HIV/aids en SOA’s!
Och ja, ik heb het steeds maar een beetje over me heen laten gaan. Maar het hield niet op hoor. Volgende vraag: “how many times did Alex beat you?”. Excuseer? Geslagen? Euh, nooit! En weer viel hij bijna achterover. De man is toch zeker de baas in huis? Mannen en vrouwen gelijk? Dat kan toch niet. Jawel, in België wel meneer! Dane heeft me gelukkig bijgestaan bij deze: “In Belgium, if you beat a woman, you’re not a man.” Dank je wel Dane!!!
Och, ik kan zo nog wel even doorgaan. Maar uiteindelijk vond ik het toch heel interessant om zo met de verschillen geconfronteerd te worden. Het geeft weer stof tot nadenken hé!

Na de lunch zijn we nog wat consultaties bij de dokter gaan bijwonen. Hier kan ik niet zoveel over vertellen, alleen dat ik met Dane probeerde te gokken wat de diagnose zou zijn en ik zat er pal op. Hebben we weer lol hé

Terug op IHS vond ik een leuke mail! We hoeven niet in Jo’burg te blijven, de vlucht van Gabs is toch omgezet!!! Joepie! Echt een opluchting!!
We zijn wel een dagje later thuis, maar dat overleven we wel
Ook hadden we nog een gesprek met Zibani van school. Hij wou ons verblijf even evalueren en vroeg of we ergens problemen mee hadden. Mijn matron maakt zich ontzettende zorgen over Dane. Hij eet niks in de kantine en is afgevallen. Maar wat ze niet zien is dat Dane wel in de mall eet en heel blij is met zijn afgevallen killootjes! Het is wel opvallend dat overal, altijd, iedereen bezorgd is om Modise en niet zozeer om mij Dat ik enkel soghum met saus eet, is best ok
Zibani gaat voor ons regelen dat we donderdag de stad eens gaan verkennen, en daar kijken wij al heel erg naar uit! Het was een fijn gesprek en Zibani was oprecht geïnteresseerd. Dat hebben we af en toe gemist hier.

Het is nu al half 9 en ik moet nog een verslag voor NoordZuid schrijven. Even doorbijten en dan kruip ik nogmaals vroeg mijn bed in. Vandaag was ik nog een beetje wankel en had nog last van hoofdpijn en daar wil ik morgen 100% van genezen zijn!!!

Sweet dreams!

X