Maandag, start at Area W
14 nov. 2011
🇧🇼
vanuit Botswana
Bah, bah, wat een rotdag!
Ik heb me de hele dag slecht gevoeld, echt ziekjes. Misschien toch een lichte zonnesteek? Naar een dokter ben ik niet gegaan, dat ging me te ver Maar de hele dag hoofdpijn, misselijk en overgeven, brandende ogen en zweten, niet normaal! Na 15min op bed te liggen, was het hele bed nat!
Dus, ja, ik heb het erg rustig aan gedaan vandaag. De mensen in Area W (onze nieuwe werkplek) zullen wel gedacht hebben: dat kind heeft ook maar weinig noten op hare zang ;-)
Om 7u30 stonden wij netjes voor de deur. Maar er was nergens een verpleegster te bekennen! Na wat zoeken vonden we het laboratorium en hier hebben ze ons geholpen. We werden bij de maternity ward toegewezen aan een zeer comfortabele zetel en daar moesten we,… jawel, wachten! Na een half uur hebben we dan mogen kennis maken met de hoofdverpleegster van Area W, een streng uitziende, doch zeer vriendelijke dame.
Ze nam ons mee naar haar kantoor voor een kennismaking en bij haar eerste vraag moest ik toch stiekem een lach onderdrukken: “how can I help you?”.
Blijkbaar wist hier niemand dat wij zouden komen! Maar ja, geen probleem, ik heb uitgelegd wat we kwamen doen en op welke diensten we moesten meewerken. En we waren welkom!
Na een rondleiding door de toch wel uitgebreide, grote clinic had ik al snel door dat het hier wel even anders is dan in Gerald!!! Het is groter, er zijn véél meer patiënten, er is meer personeel, er zijn meer dokters, er is meer materiaal, er is een laboratorium, er zijn meer voorlichtingsdiensten, er is een operationele maternity ward en ook een save male circumcision kamertje. Kortom, hier gaan we ons werk wel hebben! Een echte uitdaging dus ;-)
Dane mocht beginnen in de injection room en heeft weer veel kleine kindjes laten janken De kleinste was zelfs maar 6 dagen oud! Naast de injection room, is de dressing room (wondzorg) en hier kwam hij oog in oog te staan met een enorme wonde in de hals van een man. Blijkbaar komt hij iedere dag, dus ik hoop hem komende dagen ook eens te treffen en dan zal ik verslag ervan uitbrengen!
Omdat ik me echt niet goed voelde, heb ik het rustig aan gedaan bij child wellfare. Op zich gebeurt hier hetzelfde als in Gerald (wegen, registreren, consulteren en vitamine A geven), maar hier komt men één voor één binnen met het kindje en gebeurt alles in een meer private omgeving. Ik was dus al bekend met het werk en de verpleegster had dit snel in de gaten. Bijgevolg zat ik na 20min al alleen in de kamer en consulteerde ik de ene na de andere moeder en kind! Was best wel beetje trots op mezelf, probeerde met hand en tand uitleg te geven en vragen te stellen over voedingsmethode en ziekte.
Ook ben ik gaan helpen in the vital signs corner: een piepklein hoekje waar de bloeddruk, pols, temperatuur en het gewicht wordt genomen van alle patiënten die de kliniek bezoeken. En dat zijn er heel veel, dus het is daar aan de lopende band pompen voor die bloeddruk, spierballen
Er was echter geen stethoscoop om de pulsaties te horen en ik kon ze ook niet zien op de meter want dit was een of ander raar ding op batterijen. Bijgevolg moest ik dus steeds 2 vingers onder de manchet steken en het zelf maar proberen voelen kloppen! Niet makkelijk en ik moet eerlijk toegeven dat dit me niet altijd even goed lukte. Ook was het erg hectisch en druk in het hoekje daar en dat benauwde me toch erg omdat ik me al zo “warm” voelde.
Dus terug naar child welfare en dat was eigenlijk alles wat ik die dag gedaan heb. Morgen begin ik in de injection room, dan heb ik weer wat meer te doen en dan ook te vertellen!
Het was al de hele dag echt drukkend warm, een zeer hoge vochtigheidsgraad zou mijn opa zeggen! Echt benauwend. Maar… rond 15u kwam er een toch wel hevige storm opzetten. Het werd donker, onweerde goed hard en de regen viel met bakken uit de lucht. Binnen enkele minuten stond de kliniek en de stad blank! De verkoopsters langs de straat werden zowaar weggespoeld, terwijl de kids op straat dansten!
Afkoeling,… een beetje. Nu mis ik toch een beetje de koelte na een zomers bui in België
’s Avonds las ik een mail van Wim, van de Stad Genk, waarin ons werd gemeld dat de vlucht van Ethiopian Airlines, van Johannesburg naar Brussel op 7 december geschrapt is. Balen dus!!! Ze kunnen hem herboeken op de 8e, maar dat betekent dat we op 7 december om 9u ’s morgens op de luchthaven in Johannesburg staan (omdat ze de vlucht van Gaborone naar Jo’burg niet kunnen omzetten) en daar pas de dag erna kunnen vertrekken, bijgevolg: een dag en een nacht in die miljoenenstad. Op zich niet zo’n ramp natuurlijk, waren het niet dat het daar toch best gevaarlijk is en dat ons budget er zo nogmaals serieus op de proef wordt gesteld.
Ik was er echt even niet goed van, heb daar eerlijk gezegd gewoon ook geen zin in ;-). Op dat moment wil ik gewoon naar huis! Maar zeker ook het financiële baart me lichtjes zorgen. Het is toch niet goedkoop hier en ik voel gewoon dat het geld hier erdoor vliegt, terwijl ik echt geen gekke dingen doe!!! We zijn nog nergens echt naar toe gegaan, hebben geen gekke uitjes gedaan, heb nog niks van souvenirs of andere dingen gekocht,… Maar zeker nu er hier op school haast niks meer te eten is, ga je toch zelf ook meer uitgeven.
Maar ik heb al eens wat opgezocht en ik ga toch proberen of ik die vlucht van Gaborone naar Jo’burg niet kan omzetten. Dan is het een dag langer hier op IHS, maar dat ik veiliger, fijner, relaxter en goedkoper dan die Zuid-Afrikaanse tussenstop!
Zo, ik ga mijn bed eens opzoeken, hopen dat ik door een goede nachtrust me morgen weer beter voel! Maar dat zal wel goedkomen! Er komt precies een koelere wind opzetten, dus misschien is het morgen eens niet zo heet
Ik heb me de hele dag slecht gevoeld, echt ziekjes. Misschien toch een lichte zonnesteek? Naar een dokter ben ik niet gegaan, dat ging me te ver Maar de hele dag hoofdpijn, misselijk en overgeven, brandende ogen en zweten, niet normaal! Na 15min op bed te liggen, was het hele bed nat!
Dus, ja, ik heb het erg rustig aan gedaan vandaag. De mensen in Area W (onze nieuwe werkplek) zullen wel gedacht hebben: dat kind heeft ook maar weinig noten op hare zang ;-)
Om 7u30 stonden wij netjes voor de deur. Maar er was nergens een verpleegster te bekennen! Na wat zoeken vonden we het laboratorium en hier hebben ze ons geholpen. We werden bij de maternity ward toegewezen aan een zeer comfortabele zetel en daar moesten we,… jawel, wachten! Na een half uur hebben we dan mogen kennis maken met de hoofdverpleegster van Area W, een streng uitziende, doch zeer vriendelijke dame.
Ze nam ons mee naar haar kantoor voor een kennismaking en bij haar eerste vraag moest ik toch stiekem een lach onderdrukken: “how can I help you?”.
Blijkbaar wist hier niemand dat wij zouden komen! Maar ja, geen probleem, ik heb uitgelegd wat we kwamen doen en op welke diensten we moesten meewerken. En we waren welkom!
Na een rondleiding door de toch wel uitgebreide, grote clinic had ik al snel door dat het hier wel even anders is dan in Gerald!!! Het is groter, er zijn véél meer patiënten, er is meer personeel, er zijn meer dokters, er is meer materiaal, er is een laboratorium, er zijn meer voorlichtingsdiensten, er is een operationele maternity ward en ook een save male circumcision kamertje. Kortom, hier gaan we ons werk wel hebben! Een echte uitdaging dus ;-)
Dane mocht beginnen in de injection room en heeft weer veel kleine kindjes laten janken De kleinste was zelfs maar 6 dagen oud! Naast de injection room, is de dressing room (wondzorg) en hier kwam hij oog in oog te staan met een enorme wonde in de hals van een man. Blijkbaar komt hij iedere dag, dus ik hoop hem komende dagen ook eens te treffen en dan zal ik verslag ervan uitbrengen!
Omdat ik me echt niet goed voelde, heb ik het rustig aan gedaan bij child wellfare. Op zich gebeurt hier hetzelfde als in Gerald (wegen, registreren, consulteren en vitamine A geven), maar hier komt men één voor één binnen met het kindje en gebeurt alles in een meer private omgeving. Ik was dus al bekend met het werk en de verpleegster had dit snel in de gaten. Bijgevolg zat ik na 20min al alleen in de kamer en consulteerde ik de ene na de andere moeder en kind! Was best wel beetje trots op mezelf, probeerde met hand en tand uitleg te geven en vragen te stellen over voedingsmethode en ziekte.
Ook ben ik gaan helpen in the vital signs corner: een piepklein hoekje waar de bloeddruk, pols, temperatuur en het gewicht wordt genomen van alle patiënten die de kliniek bezoeken. En dat zijn er heel veel, dus het is daar aan de lopende band pompen voor die bloeddruk, spierballen
Er was echter geen stethoscoop om de pulsaties te horen en ik kon ze ook niet zien op de meter want dit was een of ander raar ding op batterijen. Bijgevolg moest ik dus steeds 2 vingers onder de manchet steken en het zelf maar proberen voelen kloppen! Niet makkelijk en ik moet eerlijk toegeven dat dit me niet altijd even goed lukte. Ook was het erg hectisch en druk in het hoekje daar en dat benauwde me toch erg omdat ik me al zo “warm” voelde.
Dus terug naar child welfare en dat was eigenlijk alles wat ik die dag gedaan heb. Morgen begin ik in de injection room, dan heb ik weer wat meer te doen en dan ook te vertellen!
Het was al de hele dag echt drukkend warm, een zeer hoge vochtigheidsgraad zou mijn opa zeggen! Echt benauwend. Maar… rond 15u kwam er een toch wel hevige storm opzetten. Het werd donker, onweerde goed hard en de regen viel met bakken uit de lucht. Binnen enkele minuten stond de kliniek en de stad blank! De verkoopsters langs de straat werden zowaar weggespoeld, terwijl de kids op straat dansten!
Afkoeling,… een beetje. Nu mis ik toch een beetje de koelte na een zomers bui in België
’s Avonds las ik een mail van Wim, van de Stad Genk, waarin ons werd gemeld dat de vlucht van Ethiopian Airlines, van Johannesburg naar Brussel op 7 december geschrapt is. Balen dus!!! Ze kunnen hem herboeken op de 8e, maar dat betekent dat we op 7 december om 9u ’s morgens op de luchthaven in Johannesburg staan (omdat ze de vlucht van Gaborone naar Jo’burg niet kunnen omzetten) en daar pas de dag erna kunnen vertrekken, bijgevolg: een dag en een nacht in die miljoenenstad. Op zich niet zo’n ramp natuurlijk, waren het niet dat het daar toch best gevaarlijk is en dat ons budget er zo nogmaals serieus op de proef wordt gesteld.
Ik was er echt even niet goed van, heb daar eerlijk gezegd gewoon ook geen zin in ;-). Op dat moment wil ik gewoon naar huis! Maar zeker ook het financiële baart me lichtjes zorgen. Het is toch niet goedkoop hier en ik voel gewoon dat het geld hier erdoor vliegt, terwijl ik echt geen gekke dingen doe!!! We zijn nog nergens echt naar toe gegaan, hebben geen gekke uitjes gedaan, heb nog niks van souvenirs of andere dingen gekocht,… Maar zeker nu er hier op school haast niks meer te eten is, ga je toch zelf ook meer uitgeven.
Maar ik heb al eens wat opgezocht en ik ga toch proberen of ik die vlucht van Gaborone naar Jo’burg niet kan omzetten. Dan is het een dag langer hier op IHS, maar dat ik veiliger, fijner, relaxter en goedkoper dan die Zuid-Afrikaanse tussenstop!
Zo, ik ga mijn bed eens opzoeken, hopen dat ik door een goede nachtrust me morgen weer beter voel! Maar dat zal wel goedkomen! Er komt precies een koelere wind opzetten, dus misschien is het morgen eens niet zo heet
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!