Vrijdagmorgen is er brood als ontbijt, joepie!!! Ik stond dus stipt om 7u aan de eetzaal, maar helaas… pap. Uit gewoonte vroegen we ons brood dan maar voor de lunch (waar we te laat achter kwamen dat het eigenlijk niet nodig was, want we zouden op tijd terug zijn voor de warme lunch). We kregen er een stukje margarine bij, dus ik viel direct aan :-) In mijn rugzak had ik al een banaan gestopt voor tussendoor, maar die heb ik snel uitgehaald en samen met de margarine op mijn boke gelegd. Een hemels ontbijt!!! Mmmm!

Er hing al een hele tijd een papier op in de eetzaal dat er problemen waren met de voedselleverancier en dat hij geen rode rozenthee, broodmeel, eieren, fruitsap, melk, cornflakes,… meer leverde. Daar ik het hier nog nooit gehad heb, heb ik het ook niet gemist. Maar nu hing er een tweede papiertje: vanaf nu levert de leverancier geen groente en fruit meer! Dat valt vies tegen! Zoals ik al zei, mis ik de groenten enorm. Er was meestal wel iets, maar je kreeg erg weinig. En nu valt alles weg. Ik vind het ook echt erg voor de studenten hier. Het zou maanden kunnen duren voordat deze problemen opgelost zijn. Dat betekent dat de jeugd hier gewoon maanden zonder groenten en fruit zitten! Ongelooflijk!

In de clinic was het weer hetzelfde liedje :-) Maar omdat het voor een halve dag was, vond ik het niet zo erg om nog een laatste keer de dispencary te bemannen. Het viel me wel op dat het vandaag erg chaotisch en druk was. Er waren heel veel mensen, maar de dokter was erg laat, de hoofdverpleegster had zoveel te doen dat ze maar niet kon starten met de consultaties,… De patiënten stapelden zich zienderogen op. Toen men eenmaal begonnen was, hadden wij gelukkig ook ons werk.

Rond half 10 kwam een verpleegster iets uit de voorraadkamer halen. Ze vroeg om 2 zakken infuusvloeistof snel naar de dokter te brengen, er was een noodgeval. Ik ging er dus vlug naar toe en daar lag hij: een klein, hulpeloos manneke (1 jaar volgende week), happend naar lucht, volledig verkrampt (stuipen). Zijn oogjes waren helemaal weggedraaid, zijn lichaam stond strak als een houten plank. Ik schrok eerst enorm, maar dan gaat dat knopje om hé. De dokter had een infuus gestoken, dus hebben we snel de vloeistof aangehangen, Maar toen hij medicatie wou inspuiten, bleek dat het helaas niet goed zat. De hartslag van de kleine knul joeg de hoogte in en hij kreeg nauwelijks lucht. Ook het stuipen bleef aanhouden. Dus zei de dokter dat we hem direct naar het ziekenhuis moesten brengen. De verpleegster nam het kind en ik erachteraan met de infuuszak, het dossier en de moeder. Toen volgde een very bumpy and fast ride achter in de ambulance. We moesten ons overal aan vasthouden en tegelijkertijd het kindje vasthouden en de infuuszak. Ja, het zijn niet de volledig uitgeruste, moderne ambulances als bij ons hé, al vond ik hem zeker niet slecht in zijn eenvoud. De rit is toch zo hobbelig dat je verder niks kunt doen tijdens het rijden, dus heb je ook nauwelijks iets nodig. Het ging echt niet goed met de kleine, maar het was zo mooi om te zien dat de verpleegster spontaan begon te bidden. Het was eigenlijk een mooi moment. Spannend ook, ik kon de weg niet zien, maar de sirenes loeiden, de (toch al wat oudere) chauffeuse toeterde erop los en we gingen van links naar rechts. De weg die ze aflegde, doen wij iedere dag (het ziekenhuis ligt naast de school), maar nu leek het opeens een eeuwigheid te duren!

Aangekomen bij het ziekenhuis hebben we snel het kindje de A&E (accident & emergency) binnen gedragen. Hij werd direct in het reanimatiehokje gelegd. Ik mocht helpen . Ondertussen stuipte het kind nog steeds en het was vreselijk om hem zo te zien en niks te kunnen doen. Ze hebben hem direct medicatie gegeven, maar zelfs na een tweede dosis bleef hij verkrampt. Oh, ik zie die voetjes nog voor me. Toen moest ik assisteren bij een femoral punction (bloedname in een ader in de lies). Ik moest met mijn volle gewicht het kind tegenhouden, zo hard stuipte hij. Daarna ben ik aan zijn hoofdeinde gaan zitten en heb zijn luchtweg open gehouden, want het ademen ging hem nog steeds zwaar af. Ik heb hem over zijn hoofdje gewreven en toch stilletjes ook even voor hem gebeden. Er werd nog een andere dokter bij gehaald en nog meer medicatie gegeven, maar ik heb niet meer kunnen zien of hij zich weer kon ontspannen. Ik heb nog gehoord dat ze meningitis vermoeden, verder weet ik van niks. We moesten terug naar de clinic, er was al een tekort aan personeel.

Ik weet dus niet hoe het is afgelopen, het heeft me de hele dag toch wel wat bezig gehouden. Het was een enorme ervaring en ben blij dat ik deze heb mogen meemaken, al is het voor het kind en vooral ook de moeder een nachtmerrie. Ik hoop dan ook oprecht dat het helemaal goed komt!

Op de terugweg zag ik pas hoe chaotisch het verkeer op dat moment was en waar wij tussendoor hebben gereden! Ongelooflijk! Nu ging het echter tergend traag. File. Ik vroeg aan de chauffeuse: zou ik achterin op de brancard gaan liggen en auw auw zeggen; dan kan jij de sirenes opzetten en door rijden! Man, man, wat hebben we toen gelachen! We zaten met z’n drietjes voorin en we kwamen niet meer bij! Het was fijn om even de spanning eraf te lachen!

Eenmaal terug in het ziekenhuis voelde ik me toch een klein beetje schuldig tegenover Dane. Hij had dit gemist en ik had hem gewoon “achtergelaten” in de apotheek. Maar ik denk wel dat het parameter-meisje daar niet treurig om was ;-) Ze heeft Dane geholpen en had hem even helemaal voor haar allen (sorry Dane, maar ik denk toch echt dat ze jou wel leuk vond :-)).

Om kwart voor 12 zijn we afscheid gaan nemen van de hoofdverpleegster, dokter en alle anderen. We hadden wat lekkers voor ze gekocht en dit werd zeker geapprecieerd. Nog even op de foto, wat knuffels en lieve woorden en toen zat het Gerald avontuur erop. Volgende week een nieuw verhaal!

Op IHS zijn we gaan lunchen (beef stew met soghum, voor mij dus alleen die pap/puree met een lepeltje saus, want dat vlees kan ik helaas echt niet eten met mijn minimaagje). Net voor ik naar de lunch vertrok, kwam de poetsvrouw nog snel mijn kamer op, even op bezoek zei ze. Maar al snel vroeg ze me om 10P en ik voelde me zo voor het blok gezet. Ik heb haar heel rustig uitgelegd dat er veel mensen mij om geld vragen en dat als ik het aan 1 iemand geef, ik het aan iedereen moet geven en dat dat niet gaat, want ik ben ook een student. Ze zei dat ze dat wel begreep, maar er kwam toch een heel verhaal achter. Uiteindelijk heb ik toch maar mijn beurs boven gehaald en haar het kleingeld dat ik nog had gegeven (ook lullig, want dat was net 8P). Het gaat me niet om dat geld, het is verdorie een euro, maar het is net alsof ik het aantrek. Aan Dane vragen ze het nooit, aan mij de hele tijd. Ik ben iemand die graag de mensen helpt en ik geef veel, soms teveel. Maar ik kan niet de hele dag geld uitdelen, dat heb ik gewoonweg niet. Het gaat steeds maar om iets kleins, maar tel maar op. Och ja, een ramp is het niet, het is soms gewoon vermoeiend.

Om 14u werden we verwacht op de Award Ceremony, een jaarlijkse traditie waarbij prijzen worden uitgereikt aan verdienstelijke leerlingen (foto's en filmpjes hiervan volgen in het wekend). Naar gewoonte ;-) startte het pas om 14u40, maar het was toch leuk om eens rond te kijken. Er stond keiharde muziek op, haast niet voor te stellen als je weet dat de directrice en de leerkrachten er ook zijn. Bij de ceremonie werd er gezongen door leerlingen, door een gospelkoor van poetsvrouwen, er werden toespraken gegeven en er werden awards uitgereikt. Voor elk vak werd er een prijs gegeven aan de beste leerling. De meeste winnaars werden op een oorverdovend applaus onthaald en er waren zelfs enkele jongens waarbij de hele zaal uit z’n dak ging! Het leek wel of er een tieneridool de zaal in wandelde. Deborah, de studente die vorig jaar bij ons in België was, heeft wel 5 prijzen gewonnen, een record!!! Blijkbaar een topstudent en ook erg populair hier op IHS. Stille waters, diepe gronden zeggen ze dan hé.

Het viel ons wel op dat er veel gesproken werd over de studenten die naar België zouden komen. Ze worden geselecteerd op basis van hun schoolprestaties, sociale vaardigheden en hulpvaardigheid. Er werd meermaals gezegd dat iedere student heel erg zijn best moest doen, zodat hij/zij misschien ook naar Genk kon komen. Wij zaten ook in de zaal, maar wij werden nooit vernoemd :-) Alle genodigden werden voorgesteld, maar wij niet… We liggen er niet van wakker hoor, begrijp me niet verkeerd!!! Maar het viel gewoon een beetje op, laten we het zo zeggen ;-)

Omdat het toch allemaal erg lang duurde en het ook erg benauwd werd in de zaal (buiten was het weer over de 40gr), zijn we om 16u30 de zaal uit geglipt. Er zou dan nog een soort aanmoedigend woord gesproken worden en een afscheidsgebed en dan was het toch gedaan.

Om het weekend in te zetten, zijn we onze favoriete Windhoekjes gaan drinken in de bar. Hier hebben we de blanke dokter Bernardo (van de Dominicaanse Republiek) weer ontmoet, die werkt op de intensive care in het nyangabwe ziekenhuis. Helaas wist hij niks van het kindje. Wel nodigde hij ons uit om morgen avond bij hem thuis naar een feest te komen. Er komt heel veel personeel van het ziekenhuis, het is een afscheidsfeestje voor 2 personeelsleden. We zouden dan zelf ons drinken moeten meenemen, het eten zou daar zijn: echte braai!!! Alleen bij het woord, komt het water me al in de mond!!! We hebben telefoonnummers uitgewisseld en morgen zal ik eens bellen. Als het hier niet te ver vandaan is en er steeds een taxi te krijgen is, dan denk ik wel dat Dane en ik morgen een kijkje gaan nemen. Hebben we toch nog een uitje

Om het dan helemaal in stijl af te sluiten zijn we… jawel… gaan eten bij Nando’s! Mmmm, kip! Hahahaha We hebben dat toch goed gedaan, om van 7 keer per week, nu naar 1 keer te gaan!

Terug op IHS heb ik een hele tijd buiten gezeten bij mijn matron en haar dochter Lebo. Lebo verkoopt snoepjes en drankjes hier op school. Overdag zit ze met haar tafeltje aan de schoolpoort, ’s avonds verhuist ze naar haar voordeur, dat is die naast die van mij. Alle studenten weten dat en komen naar hier voor hun snoepjes. Ik vind dat zoiets schattigs: allemaal zakjes met snoepjes en dan kun je uitkiezen. Net een ouderwets snoepwinkeltje. Ik moet me iedere keer inhouden als ik er voorbij kom Ik heb echt fijn met ze gebabbeld en soms stellen ze vragen die me zo laten inzien hoe groot het verschil vaak is. Omdat ik een oudste kind ben thuis, gingen ze ervan uit dat ik ook de kostwinner was. Ik heb geprobeerd om uit te leggen dat dat bij ons helemaal anders in z’n werk gaat, maar ik weet niet of dat altijd zo duidelijk overkomt. Toen ik zei dat ik samenwoonde, maar niet getrouwd was, dat vonden ze toch vreemd. Net als het feit dat ik toch al 28 ben en nog geen kind heb. Maar als ik dan uitleg dat dat bij ons niet vreemd is, dan nemen ze heb wel aan, ik zie ze gewoon nadenken. Leuk!

Zo, ga mijn uniform nog in een sopje doen en dan rustig wat lezen. Het is nog steeds erg warm, al is het toch al haast 22u. Dat beloofd weer voor vannacht ;-)

Ik zal aan jullie denken als jullie vanavond met een flanellen pyjama en de sokken nog aan in bed kruipen :-)