Tja, waar moet ik beginnen… er is zo weinig te vertellen vandaag!

Vanmorgen had ik al snel in de gaten dat het warm zou worden, toen ik om 7u naar het ontbijt liep brandde de zon al op mijn voeten!

Ik had al sinds vorige week geen pap meer gegeten, dus vanmorgen nam ik moedig mijn lepel weer mee en stevende ik recht op de bak af. Goed wat suiker er op en juh, opeten! Eten wat de pot schaft en niet moeilijk doen! Maar dat heb ik geweten… de hele dag diarree, misselijk en krampen! Dus bij deze, sorry lieve kokkinnen van IHS, maar ik zweer de pap af. Ik wil me echt aanpassen en gewoon eten wat er op het menu staat, maar dit is nu de derde keer dat ik ziek ben van die pap. Hij wordt gemaakt met water, maar volgens mij wordt dat niet gekookt of zo. Ik ben ook ziek geweest van het water van de tap in de kantine, terwijl men mij had gezegd dat het zuiver water was. Ik ga het risico niet meer nemen, het is echt geen pretje om je hier niet lekker te voelen. En zeker niet vandaag! Het was vanmiddag om drie uur 44graden!!! En ik heb net gehoord dat het volgende week nog warmer gaat worden, pffff! Zelfs de mensen hier hebben het moeilijk en zuchten onder deze hittegolf. En wij… wij puffen vrolijk mee! Pfff :-)

Over de stagedag wil ik eigenlijk niet veel vertellen. Ik heb de hele dag in de apotheek doorgebracht, er waren heel weinig patiënten en we konden geen enkel werkje vinden dat we in de plaats konden doen. Door de hitte kwamen er gewoonweg niet zoveel mensen naar de kliniek, er waren nog steeds geen labels zodat we geen zakjes konden maken (toch wel dringend nodig want we zijn door de voorraad heen) en nog steeds te weinig verpleegkundigen, waardoor wij vriendelijk verzocht werden de dispencary voor onze rekening te nemen.
Kortom, de uren gingen zeer traag voorbij, het was bloedheet en ik was niet zo goed gezind… Meer ga ik er niet over zeggen, anders komt alles in zo’n negatief daglicht te staan en dat wil ik ook niet! Het was gewoon een samenloop van omstandigheden.

Terug op IHS heb ik gebruik gemaakt van de stilte aan het internethekje en heb ik eindelijk mail kunnen checken, blog kunnen bekijken, facebook fatsoenlijk kunnen openen,… Jammer dat iedereen nog aan het werk was, skype was verdomd stil ;-)

Het avondeten was even slikken hihi! Rijst, een lekker sausje, koude rode bieten, tot zover alles ok hoor! Maar dan het vlees: rundslever! Daar had ik toch serieus moeite mee en heb er ook maar 1 piepklein hapje van gegeten.

Daarna heb ik eindelijk een beetje fatsoenlijk kunnen skypen, joepie!!! Jammer dat Alex niet online was (heb je gemist schat :-)).

Net kregen we helaas wel te horen dat we morgen niet naar het concert kunnen, wegens volledig uitverkocht… Jammer!!! We hadden er best naar uit gekeken. Nu gaan we toch iets anders proberen te zoeken, want dit weekend willen we toch echt ietsje meer doen dan vorige week, kwestie van Francistown en omgeving ook te leren kennen nu we er toch zijn hé ;-)

Nog een nieuwsfeitje wat ik vandaag te weten ben gekomen: in Botswana geldt nog steeds de doodstraf. Geen wereldschokkend nieuws, hoor ik je nu denken, maar dan heb je nog niet gehoord hoe die doodstraf wordt voltrokken. Dat gebeurt hier nl nog steeds door ophanging! Daar moest ik toch even bij slikken, wist echt niet dat dat nog bestond en zeker niet in Botswana, een land wat toch vrij wel ontwikkeld is in Afrika. Het klinkt mij gewoon zo middeleeuws! Een chauffeur had ons dit verteld en toen we vanmiddag even bij Mr. Madondo op bezoek waren om wat plannen te bespreken, heb ik dit nog eens nagevraagd omdat ik toch een beetje moeite had om dit zomaar te geloven. Maar het werd bevestigd! Hij zei zelfs dat er een tijdje geleden een vacature in de krant heeft gestaan: wegens pensioen, zoekt het hooggerechtshof/overheid een nieuwe “hangman”. Wauw, ik had niet gedacht dit nog te horen ten tijden van nu!

Het was trouwens leuk praten met Mr. Madondo. Het is een wijs man en van veel markten thuis geloof ik. Het grappige eraan is, dat hij de enige is die ik tot nu toe ben tegengekomen die zich ergert aan de soms gecompliceerde manier van werken, het tragere ritme. Hij excuseert zich dan ook constant tegenover ons, terwijl wij er al niet meer van wakker liggen hoor! Als we onze stage contracten maar terug hebben voordat we Francistown verlaten, dan is het toch prima ;-) Het feit dat hij er zo over kan praten, maakt het voor ons wel meer te begrijpen hoe het er hier soms aan toe gaat.

Een voorbeeld: toen we hier aankwamen op IHS, om 4u ’s middags, zei de matron dat onze lakens nog zouden komen. Na een hoop heen en weer gebel en rond gevraag, kregen we om 21u uiteindelijk onze lakens, die blijkbaar gewoon lagen opgeborgen in een gebouwtje naast mijn hostel. Wij vroegen ons dus af waarom het zo’n gedoe was om die lakens uit dat gebouwtje te halen en waarom er 5u van bellen, vragen en rondlopen voor nodig waren. Awel, dat zit zo: iedereen die hier werkt, heeft bepaalde taken waar hij/zij verantwoordelijk voor is. De matron is verantwoordelijk voor onze opvang en het geven van de sleutels. Een andere meneer is verantwoordelijk voor de rondleiding en voor het papierwerk. Een andere meneer is verantwoordelijk voor alles wat met vervoer te maken heeft. En nog een andere meneer is verantwoordelijk voor de lakens. En iedereen respecteert elkaars verantwoordelijkheden en gaat geen dingen zomaar doen, wat eigenlijk een ander zijn taak is. Dus het is niet zo dat de matron die lakens niet wilde nemen voor ons (ja, ze had een sleutel van dat gebouw), maar het was de meneer, verantwoordelijk voor de lakens, die dit deed, gewoonweg omdat het zijn taak en verantwoordelijkheid was. Ze doen hier niet zomaar dingen, ook al weten ze dat het zo of zo gaat, nee, ze vragen dat eerst aan degene die instaat voor die taak. Eigenlijk is dat iets goed, zo blijft ieder op zijn terrein en kunnen er uiteindelijk ook geen misverstanden ontstaan. De keerzijde is dan inderdaad wel dat dingen soms wat langer duren en gecompliceerd overkomen. Maar ik weet nu in ieder geval wat erachter steekt! Jullie ook een beetje? Vind het niet makkelijk om uit te leggen, denk al een beetje in het Engels en vind het soms moeilijk om een in het Engels gevoerd gesprek hier neer te typen in het Nederlands ;-)

Nu heb ik uiteindelijk toch weer een hele boterham getypt, terwijl ik dacht dat ik vandaag eens vroeg klaar zou zijn ;-)

Het is nu bijna 22u en moet nog beginnen aan het verslag voor de website van Genk, van gister en vandaag. Tja, dat krijg je ervan als je een dag niks doet ;-)

Tot morgen

x