What a day!

We vertrokken met een klein, zenuwachtig hartje naar de kliniek vanmorgen. “Zouden we echt alleen zijn?”. Maar die zorg konden we al snel laten varen, want de hoofdverpleegster had haar afspraak verplaatst naar de namiddag en was dus wel aanwezig! Oef!

Het betekende wel dat Dane en ik weer een dag gekluisterd waren aan de apotheek. Met goede moed zijn we er weer aan begonnen. ’s Ochtends komen de meeste patiënten en dan ben ik goed bezig en gaat de tijd goed voorbij. Voorschrift ontcijferen, medicatie zoeken, dosis nakijken, label schrijven, zakje vullen, uitleggen en op naar de volgende. Dane en ik zijn ondertussen op elkaar afgestemd en zodoende slaan we ons er probleemloos door. Maar vanaf half 11 is de grote stroom mensen gepasseerd en wordt het erg rustig. Waar we gister nog genoeg werk hadden met zakjes vullen, labels schrijven en stock opruimen, konden we dit vandaag niet doen wegens geen stock en geen labels… Ik ben overal wat gaan zoeken en vond uiteindelijk nog een paar witte etiketten. Deze heb ik doormidden geknipt en zodoende konden we toch nog enkele zakjes paracetamol vullen en labellen. Die paracetamol vliegt hier de deur uit!!!

Door dit gebrek aan werk en het feit dat we deze “post’ niet konden verlaten, ging de tijd erg traag voorbij. Het was dan ook leuk als er af en toe eens iemand binnen kwam om een babbeltje te slaan.

Maar het gaf ook een dubbel gevoel. We zijn hier stage komen doen om zoveel mogelijk van hier te leren en dan zitten we dagen in de apotheek. Van de andere kant zijn we ook heel blij dat we deze week zo’n hulp hebben kunnen zijn voor de clinic. Ze zaten echt in de puree door het personeelstekort en wij hebben toch een steentje kunnen bijdragen.

Tijdens de lunch ben ik onze dossiers eens gaan invullen. Ik heb hier allemaal documenten verzameld en nu gaan we dossiers aanmaken van onszelf, op de manier van hier. Dane en ik zijn hiervoor wel moeten trouwen, hebben een zoontje gekregen en Dane is tijdens mijn zwangerschap thuis gekomen met een SOA. Sorry thuisfront, voor deze schokkende gebeurtenissen, maar deze waren nodig om het leven van hier weer te geven. Nu, leven van hier is mss te algemeen uitgedrukt, maar SOA’s en vreemdgaan komen hier nog veel voor. Ik heb gehoord dat het aan het veranderen is, vooral het vreemdgaan. Maar het was een stukje van hun cultuur/gewoonte, maar nu komen de gevolgen steeds duidelijker naar voor. De cijfers voor HIV en SOA’s zijn erg hoog. Ook door de opkomst van het “feminisme” komt hier verandering in. Een verhaal wat ik van de studenten op IHS gehoord heb: “jonge meiden hebben hier vaak 4 à 5 vriendjes tegelijk. Ze “leren ze allemaal kennen” en uiteindelijk kiest ze de rijkste uit om haar leven mee te delen.”

Ik heb het gehoord van enkele jonge (mannelijke) studenten en weet niet of het een algemeen gegeven is, of dat het veel voorkomt. Ik heb het nog niet durven vragen aan de dames hier ;-)

De dossiers zijn al aardig aangevuld geraakt en we hebben al vanalles verzameld om op school het verpleegdossier en de materialen te kunnen laten zien!

Na het werk zijn we toch nog even naar de mall geweest, maar we hebben GEEN kip gegeten! We hebben Nando’s lokroep kunnen weerstaan! Wel hebben we nieuw boterhambeleg gekocht en zijn we een (3) pintje gaan drinken. Ik vond dat we dat wel verdiend hadden in het midden van de week!

Terug op IHS was het tijd voor het eten. Toen ik naar de kantine wou gaan, kwam ik Lèbo tegen, mijn buurvrouw (geen student, maar ze verkoopt snoepjes en drankjes). Ik vroeg haar wat er vandaag op het menu stond en ze zei lachend: bread and tea.

Ik was er heilig van overtuigd dat dat een grapje was!!! Ik had zo’n honger, maar 3 keer per dag brood, dat is me toch teveel van het goede. Ik liep de kantine binnen en… jawel, tea and bread!

Gelukkig was er ook nog een heel droog rundersaucisseke en een klein lepeltje saus J

De smaak was niet slecht, maar het was niet de maaltijd waar ik stiekem op gehoopt had. Morgen vast weer beter!!! Wel zaten we bij de 2 kerels die we de dag dat we hier aankwamen ook hadden ontmoet. Het zijn studenten vroedkunde en ook al wat ouder en serieuzer (mijn leeftijdscategorie!!!). We hebben eens goed kunnen lachen en heerlijk ontspannen praten met mensen van hier. Het is vaak toch nog een beetje gemaakt en we moeten nog wat aftasten hoe het zit met humor en zo. Het gaat steeds beter, maar tot nu toe was dit het eerste echte volledig ontspannen gesprek voor mij. We hebben direct plannen voor het weekend gemaakt! Vrijdagavond gaan we (waarschijnlijk) mee naar een optreden/concert hier in het centrum. Er zou een vrij bekende artiest van hier optreden, verschillende stijlen muziek (jazz, soul, rock, maar zeker dansbaar :-)). Morgen ging hij eens kijken voor kaarten en dan weten we meer.

’s Avonds heb ik nog een leuk gesprek met mijn roommate gehad, het was precies de dag van de (oprecht) leuke gesprekken! Ze heeft me vanalles verteld over school, over het eten hier, over vanalles eigenlijk. Het is echt een schat van een meisje, die Leungo! Stiekem hoop ik dat zij volgend jaar naar België mag komen!!!

Van Dane had ik een serie op mijn laptopje gezet: Game of Thrones. Die ben ik ’s avonds steeds aan het kijken, geweldig! Zodoende heb ik ook iets anders om op te focussen ipv op het steeds slechter wordende internet en mislukte skype gesprekken.

Goodnight my friends!

x