Joepie! Ik heb eens ietsje langer geslapen vandaag! En wel tot 6u15 ;-)

Maar niet geklaagd, ik ben er echt blij om en heb er ook echt nood aan om de nachten iets langer te laten duren.

Vanmorgen heeft Dane gepast voor het ontbijt, jammer, want het waren boterhammen met jam! Nu, daar wij iedere middag al braaf onze boterhammetjes smeren, is dat natuurlijk niet zo’n verrassende afwisseling. Maar toch… Het is natuurlijk niet de bedoeling om vanaf nu niet meer op het ontbijt te verschijnen omdat we steeds ’s avonds gaan voor supper. Morgen sleep ik je mee Dane! Zet je wekker maar ;-)

Aangekomen in de clinic, zaten er al veel patiënten klaar in de wachtzaal. Maar er was niemand van het personeel te bespeuren. Vreemd… We liepen door naar het bureau waar wij onze tassen steeds opbergen in de archiefkast. De deur was dicht en dat was weer vreemd… Klop, klop, en we mochten binnen. Al het personeel was daar aanwezig en blijkbaar hadden ze een soort “spoed” vergadering. De maternity ward is open sinds zondagavond (er is toen een vrouw in arbeid binnen gekomen, maar ze is tot op vandaag nog niet bevallen!) en er zijn veel zieken, wat ervoor zorgt dat er een serieus tekort aan verpleegsters is. De vergadering was in het Setswana (de hoofdverpleegster verontschuldigde zich hier wel voor, maar ik begrijp heel goed dat dat veel beter gaat voor al het personeel) maar ik voelde dat de gemoederen verhit raakten. Nadat enkelen aan het werk werden gezet, bleven Dane en ik achter met nog 3 verpleegkundigen. Ik voelde me echt opgelaten, want het ging er heftig aan toe, er is zelfs iemand boos vertrokken. Het hoofd heeft ons daarna uitgelegd wat er gebeurd was en het is duidelijk merkbaar dat het tekort aan personeel voor veel spanningen zorgt. Dat is ook normaal, je kunt slechts een briefje op de deur hangen: “sorry, gesloten wegens ziekte.”.

Na wat overleg zijn we overeen gekomen dat Dane en ik vandaag weer de dispencary (apotheek) zouden runnen. Dus daar zaten we, in ons hokje ;-)

We hadden onze handen vol, een hoop patiënten, een grote levering die opgeruimd moest worden, een boel zakjes die gelabeld moesten worden, condooms die in subtiele zakjes gedaan moesten worden, flesjes die gevuld moesten worden,…

Ondertussen kon ik het ook niet laten om hier en daar wat op te ruimen. Ik heb de “toog” een grote beurt gegeven en alle rommel weg gegooid. Maar tussen de rommel ontdekte ik wel een paar verstekelingen: een soort rupsen. Blijkbaar is dit een lekkernij hier in Botswana, maar sorry sorry sorry, de naam is mij weer ontgaan. Het “parameter-meisje” (zo hebben wij haar genoemd, omdat het geen verpleegkundige is, maar we ook niet precies weten welke functie ze wel heeft. Door haar gebrekkig Engels komen we daar niet echt achter) is ze toch komen proeven, maar zei dat deze toch al behoorlijk oud waren. Ik wil zo’n specialiteit zeker eens proeven, maar niet die onder uit een kastje komen en daar al ik weet niet hoe lang liggen! Wie weet, komt het er nog van komende weken!

Ja, jongens, veel meer kan ik jullie over vandaag niet vertellen. De hele dag verantwoordelijk voor de dispencary… Tijdens de lunch hebben we ons ritme een beetje veranderd. We gaan nog steeds onze peanutbutter (jam voor Dane) sandwich opeten in het hutje, maar als we klaar zijn, gaan we binnen bij het personeel zitten. Zo leren we ze toch een beetje beter kennen en kunnen we wat meer leren over hun cultuur. Van de culturele misverstanden van vorige week, hebben we geen last meer gehad. Misschien omdat ik vrijdag heel rustig heb uitgelegd dat wij studenten zijn en niet de middelen hebben om hen allemaal van eten/drinken te voorzien. Misschien is het gewoon overgewaaid. Ik weet het niet. Maar het voelt in ieder geval weer prettig, de sfeer zit goed! We beginnen elkaar ook meer vragen te stellen, je merkt dat er een band ontstaat en dan durf je al wat meer vragen hé. We kregen vandaag ook complimenten omdat we het zo goed deden in de dispencary en omdat we zo mooi opgeruimd hadden. Dat was fijn om te horen!!!

Morgen zal een grote verrassing zijn. De hoofdverpleegkundige vertelde ons vanmorgen dat wij woensdag voormiddag de enige verpleegkundigen zullen zijn in de clinic. Ik dacht dat ze een grapje maakte en zei: “then we will have a busy day tomorrow!”. Maar het bleek pure ernst! Toen begonnen Dane en ik ons toch wat zorgen te maken. We bevinden ons echt niet in de positie om een clinic te runnen, we mogen dat ook helemaal niet. Daar er vandaag niks meer over gezegd is geweest en we de hoofdverpleegster na de lunch niet meer hebben gezien, weten wij dus niet wat er morgen gaat gebeuren. Er is in ieder geval een dokter aanwezig op woensdag, dus die kan de consultaties doen. De apotheek kunnen wij ondertussen wel aan, maar dan is er nog de dressing room en de injection room die niet van personeel voorzien zijn. Spannend!

Vandaag was dag 2 zonder mall, zonder Windhoek (biertje), zonder Nando’s (kip en friet) en zonder uitgaven! Goed hé! Als we zo door gaan, kunnen we de laatste dagen van ons verblijf op luxe safari ;-)

Het eten op IHS is heel goed meegevallen. Echt waar! Er was macaroni, gehakt (lekker gekruid), koolsalade en rijst. Mmmm! Goed gegeten dus!

Het internet is er iedere dag slechter aan toe en ik denk dat ik me maar weer moet gaan toeleggen op het early-morning-internet-kwartiertje. Alleen jammer dat het thuisfront dat niet op Skype is natuurlijk ;-)

Met momenten heb ik toch wel erge heimwee, vooral naar Alex! Ik mis onze droge humor en gezwans!!! Xxx

So, good people, I’m wishing you a lovely night, sweet dreams and a fresh start of a new day!

X