Hello good people! How are you?
Is de eerste stage/werk/schooldag een beetje meegevallen na een week vakantie?

Fris gewassen en met helder witte uniformen zaten Dane en ik om half 8 in de auto, op weg naar de Gerald Clinic. Een nieuwe werkweek kan beginnen en we hebben besloten dat we er het beste van gaan maken (vooral na de eerder negatief getinte gevoelens en het vaak gebrek aan werk daar).

En dat hebben we kunnen waarmaken vandaag! Amai nog niet!

In de clinic werden we vrijwel direct aangesproken door de hoofdverpleegkundigen. Of wij a.u.b. wilden helpen, want er was maar 1 verpleegkundige! Zijzelf moest naar de maternity ward omdat zij als enige ook vroedvrouw is en er sinds gister de eerste patiënte is binnengekomen, in arbeid. Ze vroeg of wij de vaccination room voor onze rekening wilden nemen. Natuurlijk!!! Bloednames hoefden we niet te doen (wegens geen supervisie), maar de spuitjes mochten we zetten. Wij al helemaal blij J

Maar helaas, de spuitjes waren er nog niet, dus er viel niks te zetten. Dit is echt weer zo’n heerlijk voorbeeld van hoe het hier aan toe kan gaan. Eerst 15min uitleg en opdrachten geven om er dan achter te komen dat het feest niet kan door gaan.

Dan zijn we maar weer naar de child welfare clinic gegaan. Daar was het een drukte van jewelste! Er waren wel meer dan 50 kinderen vergezeld van hun moeder, een kleurrijke bende. Dane en ik zijn er serieus in gevlogen: eerst een groot deel gewogen (eentje weegt, de ander noteert), dan die stapel geconsulteerd, geregistreerd en vitamine A gedoseerd. En weer een nieuwe ronde: wegen, consulteren registreren, doneren. In minder dan 2u tijd hadden we vrijwel alleen met ons 2-tjes alle kids gedaan!!! Er was wel een hulp (geen verpleegkundige, eerder een logistieke denk ik), maar die deed niet meer als GSM’en, een babbeltje slaan en af en toe vertalen. Na die 2u zei ze dat ze erg moe was, en ja sorry dat ik het zeg, maar dan moeten wij echt onze lach inhouden! Dat was nog niks en je kon er ook nog bij zitten. Ze willen hier allemaal heel graag naar België komen, maar ik vrees dat als ze 3 dagen meedraaien op een afdeling in ons ziekenhuis, dat ze dan heel snel terug willen. Het klinkt misschien cru, maar we kunnen het nog moeilijk vatten…

Toen kwam de volgende hulpvraag van de hoofdverpleegkundige: willen jullie de dispencary doen? Sure!!! Zodoende hebben Dane en ik de rest van de dag de apotheek “uitgebaat”. De wachtzaal zat propje vol en dat zorgde toch wel voor een lichte verhoging van de werkdruk en het stressniveau. Maar eerlijk: ik vond dat eigenlijk wel weer eens prettig om te ervaren! Het gaf me zo’n kleine boost van adrenaline en ik ging als een speer. De eerste paar voorschriften hebben we serieus moeten ontcijferen, maar na een tijdje weet je het precies. Het zijn steeds dezelfde dingen die terugkeren: paracetamol, allergix, diazepam,… Ik had gelukkig mijn lijstje met afkortingen meegenomen en zodoende hebben Dane en ik de wachtende menigte toch vlug kunnen reduceren tot 0.

Wat een heerlijk gevoel! We waren best trots op onszelf dat we dit tot een goed einde hadden gebracht en dat we zoveel werk verricht hadden op korte tijd. Ondertussen hadden we ook de hele apotheek opgeruimd, enorm veel etiketten geschreven en geplakt op reeds gevulde, maar niet gelabelde zakjes pillen, doosjes gelabeld,… Het mocht gezien worden. Maar er werd jammer genoeg niets van gezegd. Ik ben benieuwd hoe de apotheek er morgen uit ziet. Dane en ik moeten ons soms echt inhouden om er niet in te vliegen en de boel daar een goed op te ruimen en te poetsen! Eigenlijk een kleine moeite en het zou direct zo anders zijn. Maar in werkelijk ieder hoekje ligt rommel, alles in vies en stoffig, rommelig, onverzorgd,… Er gaat zo ook veel materiaal verloren en dat vind ik nog het ergste! Ze hebben al zo weinig.

Dat het lunchtijd was, was een welkom geschenk! Honger joh, na al dat harde werk. Helaas waren de lekkere balletje van de straatverkoopsters op, dus enkel boterhammen vandaag. In ons hutje hebben we nagenoten van ons harde werk. De vraag of we iets konden kopen (van/voor een patiënt) kon natuurlijk niet ontbreken. Maar we hebben ons voorgenomen dat we gewoon nee zeggen en er niet meer teveel van wakker gaan liggen.

In de namiddag was het een stuk rustiger. Dus eerst een paar consultaties gedaan en hier heeft Dane deze keer echt zijn best gedaan, alhoewel hij dit helemaal niet graag doet. Knap!

Maar omdat er niemand in de apotheek was en de mensen die wij op consultatie hadden toch allemaal medicatie nodig hadden, zijn we maar weer terug gegaan naar ons stekkie voor die dag. Het is toch fijn dat we op deze “crisis-dag” hebben kunnen helpen! Ik voelde me voldaan na die dag en dat heb ik soms gemist.

De chauffeur was weer goed op tijd en samen met hem zijn we even gestopt bij de supermarkt. Dane en ik hebben afgesproken dat we op financieel dieet gaan, dus niet meer iedere dag naar de mall en gewoon eten wat de pot schaft op school. Maar om minder naar de supermarkt te kunnen gaan, hebben we een voorraad water nodig. Vandaar die stop! Een grote voorraad water draag je niet even van de mall naar school in die hitte, dus hebben we even gebruik gemaakt van het gemotoriseerd vervoer. Dane heeft zich toch laten verleiden door wat eten uit de supermarkt, ik heb me kunnen inhouden, al liep het water me in de mond bij het zien van een heerlijke pasta! Ik heb netjes op school gegeten vandaag, maar het viel niet mee. Er waren geen groenten, enkel beef (en die is hier toch altijd taai en droog, ik krijg dat niet binnen, sorry) en iets wat weer een beetje op fufu leek. Dat heb ik dus gegeten met een beetje waterige saus. Niet vies, maar eerder saai J

Eindelijk zijn Dane en ik begonnen met het maken van onze stage opdracht. We hebben het er al zo vaak over gehad en steeds kleine dingen op papier gezet. Maar het moet natuurlijk ook in een mooie vorm gegoten worden en daar werd het hoog tijd voor. Het begin is gemaakt en komend weekend moet toch meer dan de helft af zijn, dat is weer een streefdoel.
Ondertussen is het half 10 en zit ik op bed dit verslag te typen. Ik begin toch te voelen dat ik gemiddeld maar 5u per nacht slaap en ga dus proberen dadelijk al erin te kruipen. Het internet zal niet meer lukken vrees ik, dat is al de hele namiddag een ramp. Het is duidelijk te merken dat de 6 Noorse dames terug zijn ;-)

Goodnight!

x