Vandaag was het “uitboldag”. Op vrijdag is het niet zo heel erg druk in de clinic en dat was misschien maar goed ook. Dane en ik hadden beiden een beetje tegenzin om te gaan, vooral door wat er gister gebeurd is. Maar we hebben ons opgeladen en zijn toch met een glimlach het busje in gestapt. In de clinic ben ik direct naar de injection room gegaan, had wel zin om wat spuitjes te zetten. Het is er echter niet van gekomen J

Eerst kwam er een vrouw binnen van wie de glycaemie geprikt moest worden (bloedsuiker). Maar natuurlijk was het apparaatje zoek! Na 20min gevonden, maar eerst nog wat bespreken met een andere verpleegkundige… en zo ging er een half uur voorbij, terwijl de patiënt gewoon op de stoel zat te wachten. Goed, glycaemie geprikt, een veel te hoge waarde, maar daar wordt dan verder ook niks mee gedaan (kan ook niet, wegens tekort aan middelen). De volgende patiënt was een baby’tje van 3 maanden, schattig!!! Omdat ik nog nooit een kindje geprikt heb, vroeg ik de verpleegster dit eerst maar een keer voor te doen. Kwestie van dadelijk niet die naald te ver in dat beentje te duwen ;-).

En daar was alweer de volgende patiënt. Een 3-jarig jongetje waarvan de moeder vergeten was om vanaf de derde maand nog vaccinaties te laten zetten. Dat moest dus eerst eens grondig overlegt worden… En daar kon het wachten weer beginnen! Godzijdank ging opeens de tussendeur naar de dressing room (wondzorg) open en vroeg de verpleegkundige of ik een wond wou verzorgen. Natuurlijk!!! Zonder nadenken of vragen hoe of wat (sorry leerkrachten! Ik was gewoon zo blij dat er iets te doen was!!!) stapte ik er op af. Er stond een jonge knul van 18 voor me en ik had geen flauw idee waar de wonde zich bevond. En jawel, de jonge heer had zich laten besnijden en dat hield niet meer op met bloeden. Ik heb toch even op mijn tanden moeten bijten toen ik de veelvuldig rondgedraaide plakband moest verwijderen en ik denk dat hij dat ook heeft gedaan. Ongelooflijk dat ze dat er gewoon zo opplakken. Omdat de verpleegkundige ook niet goed wist wat te doen, ben ik de dokter (die er vandaag gelukkig even was) maar gaan halen. Hij heeft met (niet steriele) kompressen druk uitgeoefend voor een tijdje en toen mocht hij weer ingepakt. Maar oeps… er was geen materiaal meer. Nog 1 kompresje en van die hele stevige, dikke tape en daar werd het mee gedaan… Soms moet ik hier echt slikken, vind het echt moeilijk om zo’n dingen te zien. Als ik een ietsiepietsie blaartje heb, dan plak ik er direct een of andere dure pleister op en hier hebben ze nog niet de middelen om echt delicate wonden netjes af te dekken! Maar sommige dingen storen me ook. Zo ook het feit dat de verpleegkundige gewoon begint aan die wondzorg, terwijl ze weet dat er geen materiaal meer is om het terug dicht te doen. De arts noemt het: lack of common sense (gebrek aan logisch denken) en daar ben ik het roerend mee eens. Ze denken niet verder na, beginnen gewoon aan iets, zonder de gevolgen te overdenken. Het gebeurt wel meer hier en daardoor gaat er toch een stukje kwaliteit van de zorg verloren. Jammer!

Inmiddels waren de verpleegkundigen nog aan het discussiëren over wat ze met de vaccinaties voor die kleuter moesten doen. Om de tijd niet te verdoen, ben ik dan maar bij de dokter de consultaties gaan bijwonen. Dane was daar al, dus zaten er weer 2 witjes mee aan de tafel. De arts liet duidelijk blijken dat hij niet blij was met het feit dat de verpleegkundigen aan iedereen maar paracetamol voorschrijven. Zelf onderzocht hij echter geen enkele patiënt, dit weet hij aan het feit dat er geen zeep was om zijn handen te wassen en geen handschoenen om aan te doen. Toen Dane hem er op wees dat er een doos handschoenen voor zijn neus stond, zei hij dat die van een slechte fabrikant waren en steeds scheurden. Ik weet niet, maar dit lijkt mij een zwak excuus, zeker als je weet wat de middelen hier zijn en hoe beperkt alles is. Och ja, zo leer je van iedereen bij, goede en minder goede dingen. Maar onze oren flapperen soms toch heftig hoor! Zo ook bij een wondzorg die de dokter moest gaan doen. Een volwassen man had een enorm abces op zijn bil met een wonde van ongeveer 5cm. Deze moest uitgeduwd worden. Dus 2 paar handschoenen over elkaar aan (het zal wel dat ze scheuren), een steriele (???) set op tafel, betadine in een bakje (met de grote bidon tegen het steriele bakje) en maar beginnen. De man kronkelde van de pijn. Dus vroeg de dokter om verdoving. Een flesje lidocaïne werd ergens uit gevist, een spuit en een naald en daar begon het fiasco. Dane en ik hebben met grote ogen toegekeken hoe de verpleegkundige de naald op de spuit zette, de naald gewoon overal vastnam (ja, echt de naald, niet de huls), het vieze flesje werd niet schoon gemaakt, kortom, allemaal zoals het bij ons niet moet. We moesten ons serieus inhouden om niet in te grijpen, maar we willen hen niet voor het hoofd stoten natuurlijk, dus zijn we braaf aan de kant blijven staan. De dokter spoot een enorme hoeveelheid in en ging weer verder met duwen. Hij gebruikt heel lang een zelfde kompres en bleef maar duwen. We hebben ons wel vragen gesteld bij deze aanpak, maar we kunnen het hier niet veranderen hé! Daarna werd de wond ontsmet, maar ook hier zie je alleen maar hoe het niet moet. Met 1 kompresje gedrenkt in betadine maar over die wond blijven wrijven…. En toen een stapeltje kompressen erop en dikke tape erover en meneer kon beschikken.

Verder met de consultaties. Er kwamen nog verschillende patiënten langs: een vrouw met een borstamputatie, een vrouw die niet zwanger kon raken (maar de dokter kon haar niet helpen want ze was 32 jaar dus te oud en de behandeling te duur), een meisje met een vaginale schimmelinfectie door onveilige seks, een vrouw met gordelroos (de arts vroeg mijn mening nadat de vrouw haar uitleg had gegeven en ik had het juiste geraden J),… Er was een weer een patiënt die een brief voor de school kwam vragen omdat ze allergisch zou zijn aan pikant eten. De dokter heeft hier geen gehoor aan gegeven omdat hij de geschiedenis van de patiënt niet kent en geen bewijs heeft dat dit waar is. Ik krijg het gevoel dat mensen deze brief komen vragen om beter eten te verkrijgen op werk/school. Als zij iets niet mogen eten, wordt er speciaal voor hen iets gemaakt en dit zal beter zijn als de grootkeuken vermoed ik. Misschien moet ik ook eens zo’n briefje vragen voor op het internaat, grapje!!!

Helaas moest de dokter al vroeg vertrekken en dus ging Dane naar de apotheek. Ik ben naar de consultaties van de verpleegkundige gegaan. Hier was er weer even een naar momentje, maar dat komt vooral door het feit dat zij dingen van ons verwachten die wij niet mogen doen. Er was een moeder met haar zieke kind binnen gekomen. Het kind zou koorts hebben, maar de temperatuur was niet genomen. Dus ging de verpleegkundige een thermometer zoeken. Dit duurde vrij lang. Toen ze terug kwam, werd ze opeens boos op me omdat ik de consultatie niet had gedaan! Ten eerste heb ik geprobeerd met de vrouw te spreken, maar haar Engels was haast onverstaanbaar en ten tweede is het niet aan mij om een diagnose te stellen en medicatie voor te schrijven. Dat hebben Dane en ik al zo vaak herhaald, we willen meedenken en met dingen komen, maar we doen het niet alleen. Op de een of andere manier wil dat er nog steeds niet in. Ik heb het maar over me heen laten gaan en heb verder mijn best gedaan. Maar het geeft toch steeds een dompertje. Ik probeer zo mijn best te doen, maar krijg er precies geen waardering voor. Dane verwoorde het ook al: ik heb het gevoel dat ik alleen maar hier ben om te geven. Toch ben ik me blijven inzetten. Er kwam een moeder met haar 4-jarig zoontje en deze had duidelijk een gebroken onderarm. De verpleegkundige vroeg me om verband te gaan halen. Toen ik hiermee terug kwam, wou ik de arm verbinden, maar nam ze me dit snel uit handen. Tot de hoofdverpleegkundige het kwam overnemen. Ze vroeg me hoe we het best de arm konden ondersteunen en we hebben samen besloten om een tijdschriftje op te vouwen en te gebruiken als spalk. De arm daarna in hoogstand gelegd en toen moesten ze wachten om met de ambulance naar het ziekenhuis te gaan.

Om 12u15 hadden we alle patiënten gezien en ben ik Dane gaan helpen om pillen in zakjes te doen en etiketjes te schrijven. Eerlijk gezegd was dit even een heel prettig werkje. Gedachten op nul en steeds dezelfde handeling. Even het hoofd tot rust laten komen. Het zijn toch veel indrukken, emoties, confrontaties, cultuurverschillen,… Onze hut-lunch was weer een heerlijk momentje! De boterhammen die we over hadden hebben we gesmeerd voor de moeder en het jongetje met de gebroken arm. Ze waren al van half 8 in de kliniek en zouden niet voor 2u worden opgehaald en dat de hele tijd zonder eten of drinken! Ook een andere moeder met 3 kids hebben we bokes gegeven. Dus hadden we vandaag niks voor de verpleegkundigen. Ze kwamen het wel vragen hoor! Zelfs beleg, en mijn bidon, en een oliebol, en geld, en mijn uniform,… Het begint te irriteren en het kost meer en meer moeite om beleefd te blijven.

Na de lunch hebben we de hele middag pillenzakjes gevuld. Zo kregen we wel de kans om 2 verpleegkundigen een beetje beter te leren kennen. Twee jonge meiden, 22 jaar, eentje hoog zwanger. We hebben toch een ander beeld van ze gekregen en waar we gister nog zeiden dat we zouden gaan vragen om volgende week naar een andere kliniek te mogen gaan, hebben zij ons toch weer wat positieve vibes gegeven. Stiekem hebben we ook een hoop papieren mee gekregen zodat we het thuisfront een “verpleegdossier” van hier kunnen laten zien!!! Lief hé!!!

Na de stage zijn we nog naar Mr. Madondo (onze coördinator op school) gegaan om toch even die kwestie van dat bedelen aan te halen en te vragen hoe we hier het beste op kunnen reageren. We waren nl een beetje bang dat het onze beoordeling zou beïnvloeden omdat we steeds nee zeggen op hun vragen. Dit zou niet eerlijk zijn omdat we dan beoordeeld worden op onze portefeuille en niet op ons werk. Op IHS hebben ze ons uitgelegd dat het eigenlijk een soort vastgeroeste gewoonte is van vroeger (kolonisatie) en dat wanneer ze hier een blanke zien, ze ook direct geld zien en daar graag iets van willen. Ze begrijpen dat het niet fijn is om dat steeds te horen, maar zeggen ook dat we er goed aan doen om steeds nee te zeggen. Want als je een vinger geeft, nemen ze daarna ook je hele hand! Het is voor ons ook niet altijd leuk om nee te zeggen, terwijl wij dan wel dat blikje of die oliebol kopen. Maar als we voor 1 iemand iets kopen, dan moeten we dat voor ze allemaal doen en dat gaat gewoonweg niet. We willen gerust iets doen en we hebben al plannen voor de laatste werkdag. Dus laat ze nog maar even wachten J

Tijdens onze trip naar the mall hebben we allebei een grote emmer gekocht. Vanavond moeten we eens beginnen wassen! Je had ons moeten zien lopen met die knalgroene emmer door de fancy mall! Het was wel duidelijk te merken dat het weekend begon, druk en allemaal goed gezind!

Het wassen is bij mij niet van de eerste keer van een leien dakje gelopen. Ik was mijn emmer met water gaan vullen en op mijn kamer had ik er poeder en de kleren in gedaan. Goed roeren en een dik half uur laten weken. So far, so good,… tot het uitspoelen. Ik had er veel te veel poeder bij gedaan en heb dus een uur nodig gehad om die zeep eruit te krijgen!!! En dat voor 5 onderbroeken, 3 broeken en 3 topjes! Spierpijn dat ik ervan had, pffff! Dus toen ik daarna mijn witte uniform in het sopje deed, ben ik zuinig geweest met de poeder! Ben benieuwd of dat morgen weer wit is!!!