Wat een nachtje! Regen, onweer, wind, koud!!! Om half 5 een enorme slag en ik zat rechtop in bed! Jammer genoeg daarna niet meer kunnen slapen, maar dat maakte wel dat ik om 6u aangekleed en wel zat te internetten aan het hekje :-)

Vandaag is het echt koud, het waait behoorlijk en de temperatuur is volgens mij nu toch echt tot onder de 20 graden gedaald. Wat een verschil na de hittegolf van 43 graden. Zit hier nu dus met een lange broek en een dik fleece vest te typen!!! En dat in Afrika, waar de zomer gaat beginnen…

Vandaag had ik echt een fijne dag in de clinic. Dane en ik zijn begonnen in de Children Welfare Clinic, vergelijk het een beetje met de maandelijkse consultaties van Kind&Gezin. De wachtzaal zit vol met moeders en baby’s en peuters. Ze hebben allemaal hun eigen speciale broekje, met 2 lange “bretellen” aan. Hiermee wordt het kindje aan de haak van de weegschaal gehangen. Het is zo super mega schattig om die kleintjes daar te zien bengelen!!! En er is niks onaardigs aan hoor! Misschien zelfs nog comfortabeler dan ze op zo’n koude ijzeren weegschaal te leggen. Nadat er enkele kindjes gewogen zijn, mogen ze 1 voor 1 het kleine bureautje binnen. Daar wordt er gekeken naar de groei, het gewicht, de eetgewoonte, doorgemaakte ziekten, of alle spuitjes zijn gezet, of de Hiv-status bekend is, of de mama gratis eten mee naar huis kan nemen,… Alles wordt geregistreerd op een heel groot blad. In het begin was dit even puzzelen, maar al snel was ik ermee weg. Ook moesten we de kids vitamine A geven. Dit is slechts 2 keer per jaar in de clinic aanwezig! Een capsule openknippen en in de mond druppelen. Ik moest me er toch even overheen zetten om op die lieve wangetjes te knijpen om het mondje open te krijgen!

Wat ons erg opviel was het aantal mensen die hiv-positief zijn. Zowat elke moeder die binnen was, had positief op haar status staan. Ook later op de dag kwamen we zoveel mensen tegen die positief waren, het was schokkend. Ze zeggen dat het hier op 36% staat, maar dat is moeilijk te geloven bij het zien van zoveel mensen wel en zo weinig mensen niet.

Dane is daarna weer naar de injection room gegaan. Heel wat bloednames en spuiten werden door hem gedaan, zelfs eentje aan een heel klein baby’tje!

Zelf ben ik de consultaties bij de dokter gaan volgen. Deze was afkomstig uit Congo en sprak weinig Setswana, vandaar dat het meeste in het Engels gebeurde. Erg handig voor mij dus ;-)

In België is er best een duidelijk hiërarchie te bemerken tussen dokters en verpleegkundigen. Hier is dat veel minder, toch in de wijkkliniek. Daardoor durfde ik dan ook meer te vragen en zelfs tijdens de consultatie werd ook om mijn mening gevraagd. Na de diagnose legde de arts mij ook uit hoe hij hier aan kwam en hierdoor heb ik best wat nuttige tips kunnen halen! Bedankt dokter!

Plots kwam een verpleegkundige mij wegroepen. Of ik mee wilde gaan om een psychiatrische patiënt naar het Nyangabgwe ziekenhuis te brengen (het ziekenhuis bij het IHS). Natuurlijk!!! Ik vroeg nog of ze met de ambulance gingen en er werd volmondig ‘ja’ gezegd. Maar buiten stond er gewoon een auto met een grote laadbak. Patiënt en moeder in de bak, wij met 3 op een rij voorin. Bij de A&E (spoed) van het ziekenhuis kwam ik 3 van mijn Noorse buurvrouwen tegen. Ze verveelden zich dermate dat ze ontzettend blij waren met mijn meegebrachte patient. Nadat we de patient op een bedje hadden gelegd, werd zijn dossier (1blaadje) bekeken en besloten dat hij naar een andere kliniek moest. Helaas voor de Noorse meiden, maar ik moest hem weer meenemen. Toen ik hem van zijn bed had gehaald, ging hij heel hard rondjes draaien door de hele zaal. Ik moest hem samen met de verpleegkundige echt serieus vastnemen om hem tot bedaren te krijgen. Toen kreeg hij pas in de gaten dat er een blanke meid naast hem stond. Op weg naar buiten, zei hij in zijn psychose vanalles tegen me en ik moest me echt inhouden om professioneel te blijven. Buiten was onze auto verdwenen, dus ging de verpleegkundige deze zoeken en bleef ik alleen achter met de jongen en zijn moeder. Ik voelde me niet helemaal op mijn gemak, maar liet niks merken. Opeens hield de jongen zijn vuist voor mijn gezegd en zei er vanalles bij. Op dat moment kon ik wel in mijn broek plassen. Daar sta je dan, onnozele blanke! De moeder sprak geen Engels, maar met hand en tand hebben we de jongen rustig gekregen en hem laten zitten. Wat was ik blij dat de auto er was!!!

Aan de andere kant van de stad, werd hij opgenomen op de psychiatrische afdeling. Na wat papierwerk en “anamnese”, werd hij overgebracht naar de ward. Hier volgde mijn volgende schok! Het was alsof ik in een slechte film terecht was gekomen. Een heel klein gebouw, een heel groot, blauw hek voor een portaal. Daar gingen we binnen en zaten 4 patiënten wezenloos op een stoel. Het was erg duidelijk dat de medicatie hier stevig werd gebruikt. Links was de vrouwenkant, rechts die van de mannen. Links ging er een deur open en hetgeen ik daar zag, zal ik niet snel vergeten. Bon, verder naar mijn patiënt. Hij moest naar de rechter kant, in een piepkleine kamer, waar net 5 bedden in paste, met een wc en een mini douche. Volledig uitkleden en direct een groen pakje aan en een aftandse badjas. Alle kleren gingen in een zak en konden direct met de moeder mee terug naar huis. Het was er kil, afstandelijk, koel, onmenselijk! Toen we vertrokken zei de moeder niks, geen afscheid, geen teken, niks. Emoties tonen is hier precies not done, daar moet ik toch nog het fijne van weten! Ik weet niet of het er op alle psychiatrische afdelingen hier zo aan toe gaat, maar wat ben ik blij dat ik hier geen stage moet doen. Dat had ik nooit kunnen volhouden!

Terug in de clinic was het gelukkig pauze. Dane en ik hebben ondertussen een methode om het zware, warme en meestal niet zo’n lekkere middagmaal te omzeilen. We hebben allebei een broodtrommeltje gekocht, ’s morgens bij het ontbijt vragen we ieder wat boterhammen (zogenaamd voor de thee pauze van 10u) en die nemen we mee, samen met pindakaas en jam. ’s Middags gaan we dan naar ons hutje en smeren we lekker onze bokes! Heerlijk, banaantje en een cola van de straatverkoopsters erbij! Hier verklaren ze ons voor gek, brood is voor ontbijt of voor bij de thee, niet als lunch. Hier lunchen ze steevast met een stevig middagmaal.

In de namiddag zijn Dane en ik nog consultaties gaan volgen bij de arts. Hij is maar 1 keer per week aanwezig en daardoor waren er enkel patiënten daar die hem wilden zien. Met andere woorden: er was niks anders te doen.

Maar niet erg hoor, het was zeker zo interessant! Dane en ik probeerden tijdens het gesprek ook de diagnose te raden en och, dat ging niet slecht J

Ook vandaag was ons vervoer naar IHS weer perfect op tijd, we hebben echt geluk!

Ondertussen betrappen we ons erop dat we al “thuis” beginnen te zeggen als we het over het internaat hebben. Goed teken, toch?

Ik ben me gaan douchen en dat was de eerste keer dat ik het beklaagd heb dat er hier geen warm water is! Het was echt vreselijk koud. Het is een harde straal water die je niet kan richten of harder/zachter kan zetten, dus gewoon, boembaf, volle bak ijskoud water over je heen. Brrrrrrr!

Dat we daarna weer een tripje naar de mall gemaakt hebben, konden jullie wel raden denk ik hé ;-)

Hier mag je geen alcohol drinken op het internaat, op straat, in openbare plaatsen,… dus hebben we gezocht en gevonden… the sports bar. Een duister barretje met een grote tv waar er sport word uitgezonden. Maar met biertjes in de frigo. Hier hebben we ons eerste lokale pintje gedronken! Leuk wel, om zo van die plekjes te ontdekken en ook het bier was best een meevaller J

Daar het eten van vanavond op IHS echt niet bij ons in de smaak viel hebben we weer…jawel….kip gegeten. Mensen, als ik terug thuis kom, schotel me dan geen kip en geen frieten voor! Ik verlang naar salade en gezond voedsel!!! En naar koffie! Oh wat mis ik mijn koffie! Heb de pot oplos op mijn kamer staan, maar geraak niet aan warm water. Een waterkoker is verboden op de kamer…

Maar goed, Nando’s again, al is dat niet zo geweldig voor mijn nog steeds sputterende darmkes.

Ondertussen is het hier half 9 voorbij en ben ik klaar met het typen van de verslagen. Helaas zit er heel wat volk bij het hek, dus internet zal niks worden vandaag. Dan ga ik dadelijk maar wat lezen. Normaal zitten heel veel studenten nu buiten en is het gezellig om daar bij te gaan zitten, maar door de kou is er niemand te zien!

Och, niet zo erg, ga lekker op tijd slapen, heb nog wat in te halen en dan ben ik morgen weer lekker vroeg op om aan het hek te gaan zitten…alleen en het hele netwerk voor mij, hihihi!

Goodnight, good people!

x